Oorlogen blijven het Midden-Oosten teisteren. Kerk in Nood ondersteunt er christelijke scholen, leerlingen en leraren. Het openhouden van deze scholen helpt christelijke gemeenschappen standhouden. Tegelijk bieden veel scholen onderwijs aan kinderen uit verschillende religies.

• Kerk in Nood ondersteunt ruim 15.000 leerlingen en bijna 2.500 leraren op meer dan 200 christelijke scholen.
• In Libanon maken oorlog en economische problemen het voor veel gezinnen moeilijk om schoolgeld te betalen.
• Ook in Syrië blijft economische onzekerheid het onderwijs en de toekomst van christelijke gemeenschappen beïnvloeden.
• In het Heilige Land kampen christelijke scholen bovendien met problemen rond werk- en inreisvergunningen voor leraren.

In september begint op het grootste deel van het noordelijk halfrond het nieuwe schooljaar. Toch gaat de terugkeer naar de klas in veel regio’s gepaard met toenemende moeilijkheden. Oorlog bedreigt christelijk onderwijs in verschillende delen van het Midden-Oosten. Daar blijven onzekerheid en conflicten het dagelijks leven bepalen. Juist daar zijn christelijke instellingen, en vooral scholen, belangrijk voor stabiele christelijke gemeenschappen. Kerk in Nood (Aid to the Church in Need, ACN) helpt deze scholen daarom al jaren tijdens opeenvolgende crises.

In het Heilige Land, Syrië en Libanon ondersteunt Kerk in Nood meer dan 15.000 leerlingen. Zij kunnen daardoor onderwijs blijven volgen op meer dan 200 verschillende christelijke scholen. Daarnaast ontvangen bijna 2.500 leraren financiële steun van de stichting. De meeste scholen bedienen niet alleen christenen, maar ook leerlingen uit andere religieuze gemeenschappen. Sommige bieden bovendien een zeldzame onderwijsomgeving waar samenleven en tolerantie actief centraal staan. Zo leveren ze een belangrijke dienst aan de hele samenleving.

Oorlog bedreigt christelijk onderwijs in Libanon

Libanon ontvangt binnen deze onderwijssteun het grootste aandeel van Kerk in Nood. In 2021 belandde het land in een zware financiële crisis na de instorting van het banksysteem. Veel gezinnen verloren hun spaargeld en konden het schoolgeld voor hun kinderen niet langer betalen. Kerk in Nood greep daarom in om een verdere instorting van het onderwijssysteem te voorkomen. De stichting hielp het schoolgeld voor bijna 13.500 leerlingen op ongeveer 170 scholen betalen. Ook droeg zij bij aan de salarissen van meer dan 1.000 leraren.

Marielle Boutros coördineert de projecten van Kerk in Nood in Libanon. Destijds vreesde ze al dat de situatie verder zou verslechteren. Toch kon ze volgens eigen zeggen niet vermoeden hoe ernstig de situatie uiteindelijk zou worden. “De situatie vijf jaar geleden was echt heel slecht. En we hadden weinig hoop voor de toekomst. Als je het ons had gevraagd, zouden we hebben gezegd dat we niet wisten. Hoe de situatie er over nog eens vijf jaar uit zou zien. Maar we hadden niet gedacht dat het zo ver zou gaan.”

In de vijf jaar daarna maakte Libanon twee oorlogen mee. Israël voerde volgens Kerk in Nood luchtaanvallen uit in verschillende delen van het land en viel het zuiden binnen. Boutros beschrijft het verschil tussen 2024 en 2026 scherp. “In 2024 waren er ontheemden. En in het zuiden van Libanon konden mensen het schoolgeld niet betalen. Velen van hen hadden geen toegang meer tot hun landbouwgrond. Maar de oorlog van 2026 was nog erger, omdat sommige schade onherstelbaar is. Het is niet zo dat mensen geen toegang hebben tot hun land. Het is dat er niets meer is om naar terug te keren.”

De oorlogssituatie raakt ook de scholen rechtstreeks. “Sommige zijn online doorgegaan met lesgeven. En andere zijn sinds het staakt-het-vuren weer opengegaan. Maar de scholen in gevaarlijkere gebieden nemen het risico niet. Omdat er in het zuiden nog steeds luchtaanvallen plaatsvinden. En dan zijn er nog scholen die helemaal geen leerlingen meer hebben. Omdat ze allemaal zijn vertrokken en verspreid zijn over het land.”

In deze context is de steun van Kerk in Nood volgens Boutros belangrijker dan ooit. “We bevinden ons nog steeds in een staat van oorlog. En niemand weet wat er gaat gebeuren. Als je een ouder bent, zelfs in een veiliger gebied, ga je het weinige dat je hebt niet uitgeven aan schoolgeld als je niet zeker weet of je wel geld zult hebben om je gezin te voeden.”

“Als je een ouder bent, zelfs in een veiliger gebied, ga je het weinige dat je hebt niet uitgeven. Aan schoolgeld als je niet zeker weet of je wel geld zult hebben om je gezin te voeden.”

Boutros wijst daarnaast op de positie van leraren in getroffen gebieden. “De leraren moeten worden betaald om hun band met de school in stand te houden. En om te voorkomen dat we ze kwijtraken. Door de emigratie beschikken we niet meer over een pool van getalenteerde leraren zoals vroeger”, voegt Boutros toe.

Onzekerheid als nieuwe stabiliteit in Syrië

Boutros houdt ook toezicht op projecten van Kerk in Nood in Syrië. Daar blijft de situatie volgens haar “stabiel”, maar niet op een positieve manier. “Het algemene gevoel in Syrië is er een van onzekerheid. En onzekerheid is de nieuwe stabiliteit geworden. Het heeft zich nog niet vertaald in positieve of negatieve ontwikkelingen. Maar de economische situatie is zeer slecht. En het is belangrijk dat we beseffen dat Syrië de crisis nog niet achter de rug heeft”, legt Boutros uit.

“Het algemene gevoel in Syrië is er een van onzekerheid. En onzekerheid is de nieuwe stabiliteit geworden.”

Druk op christelijke scholen in het Heilige Land

Ook in het Heilige Land is de situatie voor christelijke scholen momenteel bijzonder gevoelig. Vooral scholen in Oost-Jeruzalem staan volgens Kerk in Nood onder grote druk van de Israëlische overheid. Een internationaal Kerk in Nood-artikel meldt dat de regering in januari een wet over nieuwe leraren aannam. Die zou leraren met diploma’s van universiteiten op de Westelijke Jordaanoever uitsluiten van scholen in Israël.

Meer recent werden de inreisvergunningen van tientallen leraren uit de Westelijke Jordaanoever niet verlengd. Christelijke scholen in Jeruzalem schortten daarom op 1 september de lessen op. De scholen riepen daarmee een staking uit. De Israëlische autoriteiten verlengden daarna een deel van de vergunningen. Volgens Kerk in Nood golden sommige verlengingen slechts voor enkele weken.

Christelijke kerken in het Heilige Land beschikken over een uitgebreid netwerk van scholen. Die scholen verwelkomen vaak ook moslimleerlingen. Het Latijnse Patriarchaat van Jeruzalem beheert volgens Kerk in Nood 43 scholen en 35 kleuterscholen. Daarvan liggen volgens diezelfde bron 12 scholen in Palestina, 24 in Jordanië en zes in Israël. Samen bieden deze instellingen onderwijs aan ongeveer 20.000 leerlingen. Daaronder zijn ongeveer 6.000 leerlingen op de Westelijke Jordaanoever en in Gaza. De steun van Kerk in Nood richt zich vooral op de armste leden van de christelijke gemeenschap. Zo krijgen zij toegang tot onderwijs van hoge kwaliteit en kunnen zij hun religieuze waarden behouden.

Tussen 2025 en 2026 verstrekte Kerk in Nood ongeveer 2,6 miljoen euro voor onderwijsprojecten in Libanon, Syrië en Palestina. Libanon ontving met bijna 1,6 miljoen euro het grootste deel. Ongeveer 585.000 euro ging naar Syrië, vooral voor noodhulp aan scholen en schoolbenodigdheden. Daarnaast verstrekte de stichting 420.000 euro aan het Heilige Land.

tekst: Filipe d’Avillez

Lees hier het oorspronkelijke artikel

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Een gebedsbedevaart van Byblos naar Annaya wil solidariteit en hoop bieden aan christenen in Zuid-Libanon. In Zuid-Libanon dragen christelijke dorpen nog altijd de sporen van oorlog, verwoesting en isolement. Tegelijk blijven gezinnen er geworteld en vastberaden aanwezig.

• Op 26 september lopen gelovigen van Byblos naar Annaya voor christenen die in Zuid-Libanon blijven.
• De tocht eindigt bij het heiligdom van Sint-Charbel en staat in het teken van gebed, solidariteit en hoop.
• Organisator Anthony Jarjour loopt vooraf vanuit Tyrus ongeveer 150 kilometer vanwege wegafsluitingen.
• Het Rode Kruis, de Civiele Bescherming, het klooster en lokale gemeenten ondersteunen het initiatief.

Christelijke families blijven in grensdorpen

Rmeich, Ain Ebel, Debel en andere grensdorpen blijven thuis voor gezinnen die hun land niet willen verlaten. Zij blijven, ondanks de gevaren en ontberingen die hun dagelijks leven tekenen. Op 26 september vindt daarom een gebedswandeling plaats van Byblos naar Annaya. De route eindigt bij het heiligdom van Sint-Charbel. De deelnemers dragen de intenties mee van christenen die in het zuiden blijven wonen. Zo maken zij van de tocht een daad van solidariteit en hoop.

Pelgrimstocht naar Sint-Charbel Libanon verenigt gebeden

Anthony Jarjour komt uit Rmeich en organiseert het initiatief. Hij vertelde hierover aan ACI MENA, de Arabischtalige zusterdienst van EWTN News. Jarjour zei: “Het doel van de tocht is om onze gebeden te verenigen. En ze op te dragen aan de christenen die standvastig in het zuiden blijven.”

"Het doel van de tocht is om onze gebeden te verenigen."

Daarna beschreef hij het gevoel van achterblijvende families. “Soms hebben we het gevoel dat de staat ons in de steek heeft gelaten. En dat sommige mensen zich er niet van bewust zijn dat er nog steeds gezinnen wonen in de grensdorpen. Die de grenzen van het land bewaken, simpelweg door hun voortdurende aanwezigheid.”

Jarjour loopt opnieuw naar Annaya

Voor Jarjour is dit niet de eerste pelgrimstocht van dit soort. Vorig jaar liep hij ongeveer 180 kilometer van Rmeich naar Annaya. Hij droeg die tocht op aan mensen die bij verkeersongevallen waren omgekomen. Dit jaar dwingen wegafsluitingen hem tot een andere route. Daarom vertrekt hij dinsdag 22 september vanuit Tyrus. Vervolgens legt hij ongeveer 150 kilometer af. Zaterdag komt hij in Annaya aan voor de afsluiting van de pelgrimstocht.

Prsoonlijke band met Sint-Charbel

Jarjour koos Annaya bewust als eindbestemming. Hij legde uit: “Ik heb een persoonlijke band met de heilige Charbel en ik voelde zijn aanwezigheid tijdens de vorige tocht. Ik geloof dat hij ons altijd beschermt door onze Heer Jezus. Wat Annaya betreft: dat behoeft geen verdere introductie.”

“Ik geloof dat hij ons altijd beschermt door onze Heer Jezus.”

Verschillende organisaties en lokale autoriteiten werken samen aan de pelgrimstocht. Daaronder vallen het klooster van Sint-Maron in Annaya en de gemeenten Byblos en Annaya. De Libanese Civiele Bescherming en het Rode Kruis bieden onderweg ondersteuning en hulp.

Elke stap wordt een gebed voor vrede

Jarjour zet zich al langer in voor Rmeich en andere grensgemeenschappen. Hij deed vrijwilligerswerk bij het Rode Kruis, Caritas en de Civiele Bescherming. Daarbij nam hij deel aan veldoperaties en hielp hij bewoners in moeilijke omstandigheden.

Toch wilde hij aan die dienstbaarheid ook een spirituele dimensie toevoegen. Met de pelgrimstocht wil hij elke stap veranderen in een gebed voor vrede. Ook bidt hij voor de mensen die in Zuid-Libanon blijven wonen.

Lees ook dit artikel over christenen in Libanon

Lees hier het oorspronkelijke artikel

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

De katholieke school in Gaza opent dit najaar opnieuw. Dat gebeurt voor het eerst sinds de Israëlische militaire campagne begon. Wereldwijd keren kinderen dit najaar terug naar school. In Gaza treffen leerlingen echter een totaal andere werkelijkheid aan. De school behoort tot de Heilige Familie-parochie, de enige katholieke parochie in Gaza.

• De katholieke school in Gaza heropent voor het eerst sinds het begin van de Israëlische militaire campagne.
• Ongeveer 1.000 leerlingen kunnen in september opnieuw naar de kleuterschool en basisschool van de Heilige Familie-parochie.
• De parochie blijft tegelijk onderdak bieden aan gezinnen die door het conflict ontheemd zijn geraakt.
• Bisschop William Shomali noemt de heropening een boodschap van hoop, veerkracht en solidariteit.

Katholieke school in Gaza biedt houvast

Voor hulpbisschop William Shomali betekent de hervatting van de lessen een kleine, maar belangrijke stap richting normaliteit. Shomali is patriarchaal vicaris voor Jeruzalem en Palestina. Tientallen kinderen leven daar te midden van aanhoudend conflict en verwoesting.

“De heropening van de school is op zich al een vorm van zorg”, zei Shomali. Hij sprak op 28 augustus met OSV News. “De situatie in Gaza is nog lang niet normaal. Het conflict duurt voort. En we willen ook niet doen alsof dat wel zo is. Maar juist binnen die realiteit biedt het geven van een veilige plek aan kinderen. Met vertrouwde routines en leraren die ze kennen. Hen iets betrouwbaars om zich elke dag een paar uur aan vast te houden.”

In september begint het nieuwe schooljaar. De school verwacht dan ongeveer 1.000 leerlingen. Daarvan staan 180 kinderen ingeschreven bij de kleuterschool van het patriarchaat. De overige 820 leerlingen gaan naar de basisschool.

Christelijke scholen bieden meer dan onderwijs

Shomali’s nadruk op de heropening sluit aan bij een pastorale brief van kardinaal Pierbattista Pizzaballa. Pizzaballa is de Latijnse patriarch van Jeruzalem. Hij publiceerde de brief op 26 augustus, bij de start van het schooljaar. Volgens de kardinaal kan “in sommige delen van het Heilige Land de terugkeer naar school niet langer als vanzelfsprekend worden beschouwd. Er zijn kinderen wier klaslokalen niet meer bestaan. En gemeenschappen waarin de vreugde van een nieuw schooljaar wordt overschaduwd door dood, ontheemding en verwoesting. Onze christelijke scholen zijn veel meer dan onderwijsinstellingen. Ze vormen een hoeksteen van de christelijke aanwezigheid in het Heilige Land. Ze verwelkomen ook veel leerlingen en gezinnen uit verschillende religieuze tradities. En leren generaties samenleven, elkaar te respecteren en de ander te accepteren.”

Honderdduizenden kinderen zonder duurzaam onderwijs

Een VN-rapport van 24 augustus schetst de ernstige humanitaire situatie in Gaza. Het rapport kwam van het Bureau voor de Coördinatie van Humanitaire Aangelegenheden. Volgens het rapport zijn in Gaza meer dan 73.000 mensen omgekomen. Onder hen bevinden zich 21.283 kinderen. Daarnaast zijn ongeveer 1,98 miljoen mensen ontheemd. Dat komt neer op ongeveer 94 procent van de bevolking. Naar schatting hebben 637.475 schoolgaande kinderen geen duurzame toegang tot formeel onderwijs.

Parochie blijft toevluchtsoord voor gezinnen

Sinds het begin van de oorlog in oktober 2023 dient het complex van de Heilige Familie als toevluchtsoord. Ontheemde gezinnen vonden er een veilige plek. In 2025 trof Israëlisch tankvuur het kerkcomplex. Daarbij kwamen drie mensen om het leven en raakten negen mensen gewond. Onder de gewonden was pater Gabriel Romanelli, pastoor van de parochie.

Volgens Shomali vangt de parochie nog altijd ontheemde burgers op. Sommige gezinnen zijn inmiddels “naar hun huizen hebben kunnen terugkeren, ook al zijn veel van deze huizen nog steeds beschadigd en in slechte staat.”

Ondanks de enorme uitdagingen herstelden pater Romanelli en medewerkers van de parochie de schoolgebouwen geleidelijk. “Dit proces is zorgvuldig georganiseerd. Om ervoor te zorgen dat aan de behoeften van zowel leerlingen als ontheemde gezinnen wordt voldaan”, zei Shomali. “De ruimtes die nodig zijn voor het onderwijs zijn beschikbaar gesteld. Terwijl we tegelijkertijd onderdak blijven bieden aan die gezinnen. Die nog steeds geen veilige plek hebben om naar terug te keren.” Volgens Shomali beschouwt het Latijnse Patriarchaat beide taken als “onlosmakelijk met elkaar verbonden”. Het gaat daarbij zowel om onderwijs als om de opvang van kwetsbare gezinnen.

Veiligheid blijft grote zorg

Veiligheid blijft ondertussen een belangrijke zorg voor de katholieke school in Gaza. Waar mogelijk vervoert de parochie leerlingen. Daarnaast gelden er duidelijke procedures voor noodsituaties. Toch erkent Shomali de grimmige werkelijkheid ter plaatse.

“In de huidige omstandigheden kan geen enkele instelling in Gaza absolute veiligheidsgaranties bieden”, zei hij. "Net als alle Palestijnen blijven we ons vertrouwen stellen in Gods voorzienigheid. Terwijl we al het menselijk mogelijke doen om degenen die aan onze zorg zijn toevertrouwd te beschermen.”

Thuisblijven brengt volgens de bisschop eveneens risico’s met zich mee. Hij wees erop dat “veel woonwijken door het conflict zijn getroffen en de risico’s zich niet beperken tot scholen alleen.”

Psychologische steun voor leerlingen en leraren

Naast onderwijs biedt het patriarchaat psychologische ondersteuning aan leerlingen en leerkrachten. Velen van hen kampen met ernstige trauma’s. Daarnaast krijgen onderwijzers materiële en morele steun. “Wij waarderen hun toewijding aan hun leerlingen ten zeerste. Evenals hun bereidheid om te blijven dienen ondanks de ontberingen waarmee zij zelf worden geconfronteerd”, zei Shomali. “Hun doorzettingsvermogen is een krachtig getuigenis van het belang van onderwijs.”

“Hun doorzettingsvermogen is een krachtig getuigenis van het belang van onderwijs.”

Ook Westelijke Jordaanoever onder druk

De ontberingen beperken zich volgens de bisschop niet tot Gaza. Christelijke gezinnen op de Westelijke Jordaanoever krijgen te maken met aanvallen van Israëlische kolonisten. Ook nachtelijke militaire invallen en controleposten verstoren daar het dagelijks leven. Die aanvallen waren aanleiding voor een oproep van paus Leo XIV op 16 augustus. De paus riep op tot een einde aan “de herhaalde gewelddaden tegen de Palestijnse bevolking van de Westelijke Jordaanoever”.

Heropening is boodschap van hoop

Ondanks alle moeilijkheden noemt Shomali de heropening een “krachtige boodschap van hoop, veerkracht en solidariteit”.

“Via deze school laat de Kerk de plaatselijke christelijke gezinnen weten dat ze niet vergeten zijn. En niet in de steek zullen worden gelaten. Tijdens wat misschien wel een van de moeilijkste periodes in hun recente geschiedenis is”, vertelde Shomali aan OSV News. “Onderwijs is veel meer dan een sociale dienst. Het is een daad van geloof in de toekomst. En een concrete toewijding aan het versterken van de christelijke aanwezigheid in het land waar het christendom is ontstaan. Elk kind dat deze school binnenstapt, herinnert ons eraan dat hoop sterker is dan angst. En dat de Kerk zich blijft inzetten voor het opbouwen van een toekomst van waardigheid, kansen en vrede.”

“Elk kind dat deze school binnenstapt, herinnert ons eraan dat hoop sterker is dan angst.”

Tijdens zijn pastorale kerstbezoek bezocht kardinaal Pizzaballa het kerkcomplex op 15 december 2025. Ook hulpbisschop William Shomali en pater Gabriel Romanelli waren daar. Zij begroetten tijdens het bezoek kinderen. De school van de Heilige Familie-parochie heropent in het najaar van 2026 voor het eerst sinds de militaire campagne begon.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Een crisis bij Christelijke scholen in Jeruzalem toen zij op 1 september 2026 de lessen opschortten na problemen met inreisvergunningen voor personeel. Israëlische autoriteiten hadden de vergunningen van tientallen medewerkers niet verlengd.


De staking zou voor onbepaalde tijd duren. Na één dag stopten de scholen de actie, nadat de autoriteiten een deel van de vergunningen verlengden.


In een verklaring aan Kerk in Nood (Aid to the Church in Need) waarschuwt broeder Daoud Kassabry voor de gevolgen. De directeur van het Collège des Frères wijst op de impact voor leerlingen, gezinnen en christenen in het Heilige Land. Broeder Daoud Kassabry zegt: “De start van het schooljaar zou een moment van vreugde, weerzien en hoop moeten zijn. Voor christelijke scholen in Jeruzalem wordt het begin van het schooljaar 2026–2027 helaas gekenmerkt door een nieuwe crisis.”

Christelijke scholen in Jeruzalem schortten op 1 september 2026 de lessen op na problemen met inreisvergunningen voor personeel. Israëlische autoriteiten hadden de vergunningen van tientallen medewerkers niet verlengd. De staking zou voor onbepaalde tijd duren. Na één dag stopten de scholen de actie, nadat de autoriteiten een deel van de vergunningen verlengden. In maart van dit jaar speelde een gelijksoortig probleem.

In een verklaring aan Kerk in Nood (Aid to the Church in Need) waarschuwt broeder Daoud Kassabry voor de gevolgen. De directeur van het Collège des Frères wijst op de impact voor leerlingen, gezinnen en christenen in het Heilige Land.

Broeder Daoud Kassabry zegt: “De start van het schooljaar zou een moment van vreugde, weerzien en hoop moeten zijn. Voor christelijke scholen in Jeruzalem wordt het begin van het schooljaar 2026–2027 helaas gekenmerkt door een nieuwe crisis.”

Christelijke scholen in Jeruzalem schorten lessen op

Het Algemeen Secretariaat van Christelijke Onderwijsinstellingen in Jeruzalem publiceerde op 31 augustus een persbericht over de crisis. Daarin kondigde het secretariaat de opschorting van schoolactiviteiten vanaf dinsdag 1 september officieel aan.

Meer dan 70 leraren en personeelsleden hadden geen verlengde toegangsvergunning voor de stad. Daardoor ontbraken zij bij het onderwijs en bij administratieve, technische en sanitaire diensten. De problemen raakten in totaal meer dan 8.500 leerlingen.

De situatie hangt samen met de bijzondere status van Jeruzalem. Ook gelden beperkingen voor Palestijnen uit de Westelijke Jordaanoever die de stad willen binnengaan. De getroffen leraren en medewerkers hebben Israëlische vergunningen nodig om Jeruzalem binnen te komen.

Vlak voor het nieuwe schooljaar bleven verlengingen echter uit. Volgens de verklaring van 31 augustus gebeurde dat “plotseling en zonder voorafgaande kennisgeving”. Daardoor konden de scholen het jaar niet “veilig en stabiel” beginnen.

Beperkingen raken leraren en leerlingen

Broeder Daoud Kassabry voegde toe: “Deze opschorting past in een bredere context van beperkingen met betrekking tot de aanwerving en kwalificaties van Palestijnse leraren.”

Volgens hem gaat het om meer dan een administratief probleem. “Voor ons kan een leraar niet van de ene op de andere dag worden vervangen. Zij brengen expertise, ervaring, inzicht in de leerlingen en een vertrouwensband met de gezinnen met zich mee.”

Achter de vergunningen gaan gezinnen schuil

De crisis heeft bovendien een menselijke kant. Broeder Daoud Kassabry legt uit: “Achter elke vergunning die niet wordt verlengd, schuilt een persoon, een gezin en een bestaan dat op het spel staat.”

De instellingen moeten ondertussen hun vaste kosten blijven betalen, ook zonder lessen. Dat vergroot hun financiële problemen. Veel gezinnen hebben nu al moeite om het schoolgeld te betalen.

Jeruzalem verkeert sinds het begin van de oorlog in een bijzonder moeilijke economische situatie. De instorting van het toerisme verergert die problemen.

Een school voor christenen en voor de hele samenleving

Christelijke scholen in Jeruzalem verwelkomen zowel christelijke als islamitische leerlingen. Daar leren leerlingen wederzijds respect. Dat is bijzonder belangrijk in een stad waar gemeenschappen verdeeld leven Bij het Collège des Frères in Jeruzalem rust deze missie op een geschiedenis van 150 jaar.

Voor christenen vormen deze scholen bovendien een essentieel onderdeel van hun aanwezigheid in de Heilige Stad. Een gezin moet kunnen werken en zijn kinderen stabiel en kwalitatief goed onderwijs kunnen bieden. Als beide voorwaarden worden ondermijnd, kan ook de mogelijkheid om in Jeruzalem te blijven onder druk komen.

Scholen vragen om duurzame oplossing

De christelijke scholen riepen daarom op de noodzakelijke vergunningen snel “opnieuw af te geven en te verlengen”. Ook vroegen zij om zulke maatregelen te stoppen en herhaling in de toekomst te voorkomen. Zo willen zij de stabiliteit van onderwijsinstellingen behouden. Daarnaast willen zij leerlingen “regelmatig en veilig onderwijs” garanderen.

De staking en het beroep van de scholen lijken effect te hebben gehad. Op 1 september verlengden de Israëlische autoriteiten een deel van de vergunningen. George Akroush, directeur ontwikkeling bij het Latijnse Patriarchaat van Jeruzalem, lichtte de verlengingen toe. “Sommige voor een week, sommige voor een maand en sommige tot het einde van dit jaar.”

Akroush voegde toe: “Dit betekent echter dat meer dan 70 leraren hun volledige vergunningen pas aan het einde van het schooljaar hebben gekregen. De kerkelijke autoriteiten zullen druk blijven uitoefenen op de autoriteiten met betrekking tot deze leraren en hebben goede hoop dat de volledige vergunningen spoedig zullen worden afgegeven, wellicht na Kerstmis.”

Broeder Daoud besluit: “Wij roepen de relevante autoriteiten, kerkleiders en internationale partners op om een snelle en duurzame oplossing te ondersteunen. De kinderen van Jeruzalem hebben behoefte aan stabiliteit, vertrouwen en een open toekomst.”

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Terugkeer van christenen naar Niniveh hangt niet alleen af van herbouwde huizen en kerken. Voor veel families ontbreekt vooral het vertrouwen om naar de Vlakte van Ninive terug te keren.

Patriarch Paul III Nona ziet dat gebrek aan hoop als een grote bedreiging voor de christelijke gemeenschap. Veel christenen verlieten Irak definitief. Anderen kozen ervoor in stabielere delen van het land te blijven.

Terugkeer van christenen naar Niniveh blijft onzeker

Volgens Nona vormt de beperkte terugkeer van christenen naar Niniveh de grootste uitdaging. De materiële wederopbouw is inmiddels grotendeels voltooid. Het herstel van de christelijke bevolking blijft echter achter.

Terugkeer hangt volgens de patriarch sterk af van politieke stabiliteit. Ook moeten christenen erop kunnen vertrouwen dat het verleden zich niet herhaalt. Daarnaast zijn werk, basisvoorzieningen en bescherming tegen discriminatie noodzakelijk.

Ook rivaliteit tussen verschillende groepen maakt de toekomst onzeker. De patriarch waarschuwt voor politieke en sociale machtsstrijd rond de Vlakte. Christenen verlangen volgens hem vooral naar vrede, rust en een stabiel bestaan.

Jongeren verliezen hoop op toekomst in Irak

Voor Nona is het gebrek aan hoop onder jongeren een bijzonder ernstig probleem. Veel jongeren zien weinig perspectief in hun eigen land. Daardoor voelen zij minder motivatie om aan hun toekomst te bouwen.

Werkloosheid speelt daarbij een belangrijke rol. Bovendien vinden jongeren niet altijd een duidelijke plaats binnen de Iraakse samenleving.

Voor jonge christenen komt daar de verleiding van emigratie bij. Veel jongeren stellen daarom een huwelijk of het stichten van een gezin uit. Anderen willen onder de huidige omstandigheden geen gezin beginnen.

Deze ontwikkeling heeft ook gevolgen voor de Iraakse samenleving. Jongeren nemen minder deel aan het openbare leven. Volgens Nona verzwakt dat uiteindelijk de toekomst van het hele land.

Corruptie en regionale spanningen

De veiligheidssituatie in Irak is volgens de patriarch momenteel over het algemeen goed. Toch blijft de regionale situatie onzeker.

Vooral de spanningen tussen de Verenigde Staten en Iran hebben gevolgen voor Irak. De bevolking merkt die spanningen volgens Nona steeds sterker in de economie en het dagelijks leven.

De patriarch hoopt daarom op een sterke overheid met betrouwbare instellingen. Ook moet de regering corruptie krachtig bestrijden. Nona beschouwt corruptie als een van de ernstigste bedreigingen voor het land.

Ook de bescherming van mensenrechten blijft kwetsbaar. Volgens Nona bestaat geen officieel beleid van ernstige en systematische mensenrechtenschendingen.

Toch komen misstanden voor binnen instellingen en persoonlijke verhoudingen. Ook bestaan er problemen rond eigendommen. Corruptie, economische macht en politieke invloed beperken bovendien de bescherming van individuele rechten.

Herinnering aan vlucht voor Islamitische Staat

De herinnering aan 6 en 7 augustus 2014 blijft voor Nona scherp. Toen verdreef Islamitische Staat tienduizenden christenen uit de Vlakte van Ninive.

Families vluchtten per auto of te voet. Angst en onzekerheid waren overal voelbaar. Vooral het leed van kinderen maakte diepe indruk op de latere patriarch.

Nona was toen Chaldeeuws aartsbisschop van Mosul. Hij belde gezinnen en waarschuwde priesters voor de naderende dreiging. Ook bezocht hij dorpen om bewoners tot een snelle evacuatie aan te sporen.

De instellingen van het land functioneerden nauwelijks. Daardoor moesten kerkelijke leiders zelf snel beslissingen nemen om mensen in veiligheid te brengen.

Angst is kleiner, maar problemen blijven

Twaalf jaar later is de directe angst in christelijke gebieden veel kleiner. Islamitische Staat beheerst er geen grondgebied meer.

Toch blijven er grote problemen bestaan. Veel christenen verlieten hun oorspronkelijke woonplaats of emigreerden naar het buitenland. Daardoor veranderde de bevolkingssamenstelling van verschillende christelijke gebieden ingrijpend.

Ook ontbreken op sommige plaatsen nog essentiële voorzieningen. Bovendien bestaat de vrees dat nieuwe regionale conflicten Irak opnieuw kunnen meesleuren.

Volgens Nona gaat godsdienstvrijheid daarnaast verder dan vrij kunnen bidden in een kerk. Christenen moeten ook vrij aan het maatschappelijke leven kunnen deelnemen. Daarbij bestaan volgens hem nog sociale en institutionele obstakels.

Iraakse bisschoppen komen weer bijeen

De terugkeer van christenen naar Nineveh staat ook centraal tijdens een belangrijke kerkelijke bijeenkomst. Op 28 augustus komen de Iraakse katholieke bisschoppen bijeen in Ankawa, nabij Erbil.

Erbil is de hoofdstad van de autonome regio Iraaks Koerdistan. De bisschoppen kwamen sinds 2021 niet meer als voltallige vergadering bijeen.

Zij bespreken onder meer de aanwezigheid van christenen in Irak. Ook spreken zij over bescherming van christelijke gemeenschappen en hun historische woongebieden.

Daarnaast staan verschillende kerkelijke onderwerpen op de agenda. Daarbij horen catechese, kerkelijke rechtbanken en samenwerking binnen Caritas.

Nona wil bovendien de samenwerking tussen de verschillende katholieke Kerken versterken. Volgens hem is die samenwerking essentieel voor het pastorale werk en de synodale weg.

Kerk in Nood blijft terug van christenen naar Nineveh steunen

Kerk in Nood ondersteunt de christelijke gemeenschap in Irak al vele jaren. Na de verdrijving van IS hielp de organisatie onder meer bij de wederopbouw.

Ook steunt Kerk in Nood onderwijs, kerkelijke gebouwen en pastorale projecten. De terugkeer van christenen naar Nineveh blijft daarbij een belangrijke doelstelling.

Voor patriarch Nona ligt juist daar de grote uitdaging. Gebouwen kunnen worden herbouwd, maar een gemeenschap heeft ook vertrouwen nodig. Zonder veiligheid en toekomstperspectief blijft een werkelijk herstel van de Vlakte van Ninive onzeker.

Lees meer over christenen in Irak

bron voor dit artikel: Interview met patriarch Paul III Nona bij Vatican News

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Christenen vluchten uit Zuid-Libanon nu het conflict huizen, wegen en gemeenschappen beschadigt. Volgens pater Youssef Semaan bedreigt de oorlog ook decennia van vreedzaam samenleven tussen christenen en moslims. In een interview met Kerk in Nood (Aid to the Chruch in Need) beschrijft hij hoe het leven van lokale gemeenschappen ingrijpend verandert. Ook tast de oorlog vertrouwensbanden aan die gemeenschappen generaties lang hebben opgebouwd.

Christenen vluchten uit Zuid-Libanon, terwijl pater Youssef Semaan als maronitische pastoor verbonden blijft aan Kfour. Daar leefden christenen en moslims decennialang zij aan zij. De recente toename van geweld veroorzaakt echter angst, gedwongen ontheemding en onzekerheid onder de bevolking. Bovendien is het levensverloop van de priester zelf sterk getekend door het conflict.

Zijn vader, Khalil Semaan, was eveneens maronitisch priester. De Maronitisch-Katholieke Kerk kan ook getrouwde mannen tot priester wijden. Op 2 december 1987 werd Khalil tijdens de Libanese burgeroorlog in Kfour ontvoerd. Hij was toen onderweg om de Mis te vieren. Na jaren in gevangenschap stierf hij uiteindelijk ver van zijn familie. In 1991 ontving de familie het stoffelijk overschot van Khalil Semaan.

In die periode waren verschillende gewapende groeperingen actief in Zuid-Libanon. Zij zaaiden veel geweld in de regio. Toch bracht de tragedie Youssef niet van zijn priesterroeping af. Integendeel, hij besloot in de voetsporen van zijn vader te treden. Zo stelde hij zijn leven in dienst van de gemeenschap. Met die keuze wilde hij tonen dat geloof en vergeving zelfs midden in het leed kunnen standhouden.

"Jaren geleden besloot ik terug te keren naar het dorp om te getuigen dat vergeving mogelijk is. Maar de oorlog ondermijnt langzaam het vertrouwen. Het samenleven wordt steeds moeilijker."
Pater Youssef Semaan

Oorlog jaagt christelijke gemeenschap uit Kfour

De christelijke gemeenschap van Kfour ligt te midden van een sjiitische meerderheid. De gemeenschap is de afgelopen maanden drastisch gekrompen. Op 2 maart 2026 escaleerde het conflict na raketaanvallen door Hezbollah op het noorden van Israël. Israël reageerde met bombardementen, waarna veel inwoners de regio verlieten.

Vóór de escalatie woonden ongeveer 120 christenen in het dorp. Vandaag zijn er nog maar ongeveer tien over. De overige gezinnen zochten hun toevlucht in Beiroet en Sidon. Daarbij lieten zij hun huizen, bezittingen en landbouwgrond achter.

„Sommigen hadden niet de middelen om te vertrekken. Anderen konden hun dieren niet achterlaten. Een van onze parochianen zorgt nog steeds voor zo’n 40 koeien”, vertelde de priester aan Kerk in Nood.

Om veiligheidsredenen moest pater Youssef Kfour eveneens verlaten. Toch keerde hij al twee keer naar het dorp terug. Daarnaast onderhoudt hij dagelijks via sms contact met de gezinnen die in de regio achterbleven.

De oorlog trof ook rechtstreeks de gebouwen van de gemeenschap. Hoewel de meeste huizen nog overeind staan, hebben veel woningen aanzienlijke schade. Ook zijn verschillende delen van het dorp gebombardeerd. De woning van de priester raakte tijdens de aanvallen eveneens beschadigd. In de nacht van 3 op 4 juni verwoestten nieuwe bombardementen drie andere huizen van parochiegezinnen.

Daardoor blijven christenen vluchten uit Zuid-Libanon, terwijl de onzekerheid over een mogelijke terugkeer groeit.

Onveiligheid in Zuid-Libanon neemt verder toe

„Elke week is gevaarlijker dan de vorige. De situatie is ondraaglijk geworden”, zegt pater Youssef.

De intensiteit van de Israëlische militaire operaties in de regio Nabatieh is onlangs toegenomen. Na enkele dagen van geweld laaiden de gevechten bij het fort van Beaufort opnieuw op. Daardoor steeg de spanning in omliggende dorpen en sloegen opnieuw mensen op de vlucht.

Voor gezinnen leidt deze situatie tot pijnlijke keuzes.

„Blijven en ons leven op het spel zetten, of het land verlaten. Zonder enige garantie dat we ooit onze huizen of bezittingen terugkrijgen”, legde de priester uit aan Kerk in Nood.

Ondanks de moeilijkheden blijft pater Youssef hoop koesteren.

“We hebben nog steeds hoop. Maar hoop alleen is niet genoeg. Ze moet steunen op solide fundamenten die ons in staat stellen om weer op te bouwen. En hier verder te leven. We zijn tenslotte mensen.”

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]