fbpx

“Besluit priester te worden, kostte me mijn familie”

maandag, 25 april 2022
Nieuws
Ter gelegenheid van de Wereldgebedsdag voor Roepingen, die gevierd wordt op de zondag van de Goede Herder, dit jaar op 8 mei, brengt Kerk in Nood (ACN) een reeks getuigenissen van jonge mannen die ervoor gekozen hebben zich voor te bereiden op het priesterschap. Eén van hen is Richard uit Nigeria. Zijn besluit om priester te worden kostte hem zijn vrienden en familie.
Lent Campaign Seminarians 2022

Het leven was goed toen Alewa Richard Luka een kind was. Het dorp waar hij woonde, in Plateau State, centraal Nigeria, had mooi weer en de mensen waren hecht en gastvrij. Die vriendschappelijke relaties werden echter op de proef gesteld toen Richard jaren later aankondigde dat hij naar het seminarie zou gaan. “Sommigen dachten dat ik gek was geworden, anderen dat ik bezeten was, weer anderen dat ik hulp nodig had. Het was alsof het hele dorp tegen me was. Slechts een paar mensen, afgezien van mijn naaste familieleden, moedigden me aan. Wat me het meest stoorde, waren mijn vrienden. Dit zijn mensen die met mij zijn opgegroeid, alleen de slaap scheidde ons. Maar ze zijn allemaal weggelopen.”

Zijn ooms tolereerden weliswaar Richards katholieke familie, maar gruwden bij het idee dat hij celibatair priester zou worden. “Mijn komst naar het seminarie leidde ertoe dat sommige van mijn familieleden ons gingen mijden. Ik kan me herinneren dat een van hen tegen mijn vader zei dat als een van ons iets overkwam, we hem niet moesten bellen.” Als oudste van zes werd van Richard verwacht dat hij zou trouwen en kinderen zou krijgen, om het gezin uit te breiden en te verzorgen. “Hun grootste zorg is dat als ik deze stap zou zetten, er de mogelijkheid was dat ik mijn jongere broers zou beïnvloeden om mij te volgen”, legt hij uit aan Kerk in Nood.

Het resultaat van dit “schisma in de familie” was dramatisch. Terwijl Richards vader, die hij liefkozend omschrijft als een vertrouweling en beste vriend, op sterven lag in het ziekenhuis, lieten familieleden hen nog steeds in de kou staan, en tijdens zijn begrafenis voerden ze de druk op. “Ze lieten me zitten en zeiden: ‘Je gaat niet terug naar het seminarie. Je blijft hier bij ons. We gaan een vrouw voor je zoeken. Je vader is dood, dus je moet blijven en voor het gezin zorgen, want je bent het oudste kind.”“

Toen ze beseften dat hij vastbesloten was, lieten ze het onderwerp vallen. Maar slechts voor een tijdje. Toen een andere oom stierf, weer tijdens de begrafenis, begonnen ze er weer over. De situatie is een bron van leed voor Richard: “Ik hoop en bid dat ze op een dag van gedachten veranderen. Soms heb ik geen zin om naar huis te gaan, en heb ik meer rust in het seminarie, omdat niemand mijn leven probeert te veranderen.”

Het priesterschap is niet het enige waar Richard zijn gedachten en harten over hoopt te openen, er is een algemeen misverstand over het katholicisme onder zijn volk, de Mwaghavul, die meestal naar protestantse of onafhankelijke christelijke kerken gaan. In feite ziet hij dit als een deel van zijn missie wanneer hij tot priester gewijd wordt. “Ik wil het volk dienen met alles wat God mij gegeven heeft. Ik wil een spreekbuis van God zijn, vooral voor mijn volk. Als je naar mijn dorp gaat, zul je zien dat ze de katholieke kerk beledigen. Ze zeggen dat het de kerk van dronkaards is.” Dit feit maakte Richard vroeger van streek, maar na onderzoek ontdekte hij de reden achter de vijandigheid:

“Toen ik de geschiedenis van het katholicisme daar doornam, realiseerde ik me dat degenen die de katholieke missionarissen accepteerden, degenen waren die door andere kerken waren afgewezen. Degenen met twee vrouwen, en degenen die alcohol dronken, bijvoorbeeld. Een van mijn redenen om deze mensen te willen dienen is hen te laten weten dat zij een verkeerde indruk hebben van de katholieke Kerk. Het is een Kerk die openstaat voor iedereen. En dat gaat terug op Christus, want toen Christus kwam, stierf hij niet alleen voor de goeden, maar voor iedereen, en dat is de missie van de Kerk.”

Nigeria is een land dat geteisterd wordt door geweld, misdaad, ontvoeringen en interetnisch en interreligieus geweld, dus hij weet dat hij veel werk te doen heeft. Zijn volk hoop geven zal hoog op de lijst staan. Maar omdat de armoede in het land welig tiert, is financiële hulp het enige dat Richard in staat stelt om zijn gezang binnen de muren van het seminarie te laten klinken. Kerk in Nood blijft de broodnodige hulp bieden voor de levensbehoeften van de seminaristen en het onderhoud van het gebouw. “Ik smeek weldoeners om ons niet beu te worden, maar door te gaan, want als ze dat niet doen bestaat de kans dat er morgen niemand meer in het seminarie is”, zegt Richard.

Momenteel studeren en trainen meer dan honderdduizend jonge mannen in seminaries over de hele wereld. Hun ervaringen kunnen ons helpen ons te verdiepen in het mysterie van de priesterroeping en benadrukken hoe belangrijk het is dat alle katholieken bidden voor deze jonge, edelmoedige seminaristen, om hen te helpen bij het onderscheiden van Gods wil.

Meld u hier aan voor deze speciale gebedscampagne, ontvang 46 dagen lang hun inspirerende getuigenissen per e-mail en bid mee!