Tussen ingestorte gebouwen, tentenkampen en onvoorstelbaar verdriet blijft de Kerk in Venezuela dicht bij de slachtoffers. Dankzij haar sterke netwerk kan zij snel hulp bieden. Kerk in Nood ondersteunt priesters, religieuzen en leken die dag en nacht klaarstaan. Tegelijk bereidt de organisatie langdurige hulp voor.

De situatie in La Guaira, Venezuela, kan alleen als “apocalyptisch” worden omschreven. Dat zegt Regina Lynch, uitvoerend president van Kerk in Nood (ACN). “Ik had deze omvang van de verwoesting niet verwacht”, vertelt zij. “Overal in de stad liggen enorme bergen puin.”

Mannen en bulldozers graven tussen de resten van gebouwen. Zij zoeken niet langer naar overlevenden, omdat daarvoor te veel tijd verstreken is. “Daarnaast zie je grote, scheefgezakte flatgebouwen waarin niemand meer kan wonen. Het is apocalyptisch.”

Kerk biedt hoop in Venezuela

Het officiële dodental ligt rond de 4.500. Het werkelijke aantal slachtoffers wordt echter op tienduizenden geschat. Daarnaast raakten duizenden mensen zwaargewond. Mogelijk verloren tot 500.000 Venezolanen hun baan door de aardbeving.

Kort na een bezoek aan de zwaarst getroffen gebieden gaven Regina Lynch en María Lozano een toelichting. Lozano leidt de afdeling publieke communicatie van Kerk in Nood. Ook de Kerk werd zwaar getroffen. Toch reageert zij snel op de directe noden van de bevolking. “Je kon zien hoe goed de Kerk in Venezuela georganiseerd is”, zegt Lynch. “Er is een enorme hulpoperatie opgezet.”

In een distributiecentrum in Caracas zag zij vrijwilligers van alle leeftijden. Zij sorteerden goederen die Venezolanen vanuit het hele land hadden geschonken. “Het leek wel een bijenkorf.”

Hulp vanuit een levend geloof

De Kerk kan snel en professioneel handelen dankzij sterke lokale netwerken. Vooral de diocesane en parochiële Caritasorganisaties spelen daarbij een belangrijke rol. Hun inzet is diep geworteld in het Evangelie. Bovendien maakt hun werk nadrukkelijk deel uit van het leven van de Kerk.

“Vrijwilligers zeiden steeds opnieuw: ‘Wij zijn geen ngo’”, vertelt María Lozano. “‘Wij zijn hier en handelen vanuit ons geloof.’” Caritas wordt daarom niet gezien als een zelfstandige organisatie. Zij is een uitdrukking van de moederlijke zorg van de Kerk. Daarnaast vormt Caritas een concrete voortzetting van haar zending.

Deze identiteit komt ook terug in de vorming van vrijwilligers. In veel bisdommen ontvangen zij eerst geestelijke en Bijbelse begeleiding. Zij bestuderen de Heilige Schrift en beoefenen lectio divina. Zo wortelt hun hulpverlening in een christelijk begrip van naastenliefde. “Godzijdank is de Kerk aanwezig in Venezuela”, zegt Lynch.

Kerk in Nood werkt sinds 2011 samen met de bisdommen Caracas en La Guaira. Die samenwerking begon tijdens de financiële en sociale crisis. Daardoor bestaat inmiddels vijftien jaar ervaring, vertrouwen en goede samenwerking. Bijna alle gebouwen die met steun van Kerk in Nood werden gebouwd, doorstonden de aardbeving. Tegelijk stortten complete woonblokken in.

Eerste noodhulp van 100.000 euro

Zodra de omvang van de ramp duidelijk werd, stelde Kerk in Nood 100.000 euro beschikbaar. Inmiddels onderzoekt de organisatie verdere hulp voor de lange termijn. “Het geld ondersteunt nu priesters, zusters en leken die met de slachtoffers werken”, legt Lynch uit. Tienduizenden mensen leven momenteel in tenten op straat. De Kerk helpt hen met voedsel, zorg en pastorale nabijheid. Ook viert zij met hen de sacramenten.

Er bestaan echter zorgen over de komende maanden. Mensen kunnen onrustig worden wanneer hun situatie niet verbetert. Tegelijk dreigt de aandacht van de internationale gemeenschap langzaam te verdwijnen. Kerk in Nood wil de Venezolaanse bevolking juist langdurig blijven ondersteunen. Dat gebeurt via de plaatselijke Kerk. Waarschijnlijk is steun nodig voor de herbouw van kerkelijke gebouwen. Ook traumaverwerking zal een belangrijk onderdeel van de hulp worden.

Zorgverleners dragen zelf diepe wonden

De delegatie bezocht een kliniek van de Kerk in La Guaira. Deze kliniek blijft 24 uur per dag geopend. Sommige medewerkers verloren hun familie en hun woning. Ook kwamen twee artsen van de kliniek om het leven.

Die ochtend was een deskundige uit Caracas gearriveerd. Hij gaf het personeel training in traumaverwerking. “Eerst hielp hij de medewerkers met hun eigen trauma’s”, vertelt Lynch. “Daarna leerde hij hen andere slachtoffers te begeleiden.” Kerk in Nood heeft de bisschoppen verzekerd dat verdere ondersteuning beschikbaar blijft. “Wanneer zij meer hulp nodig hebben, weten zij dat wij er zijn.”

‘Mijn leven is meer dan mijn been’

Voorbeelden van ernstig trauma zijn overal zichtbaar. In een ziekenhuis ontmoette de delegatie de 31-jarige Gismely. Zij viel tijdens de aardbeving van de twaalfde verdieping. Gismely overleefde de val en werd gered. Wel verloor zij een been. Dankzij de steun en het diepe geloof van een Caritasvrijwilliger kon zij weer glimlachen. “Ik weet dat het zonder mijn been niet gemakkelijk wordt”, zei zij. “Maar mijn leven is meer dan dat.”

De delegatie verzekerde Gismely dat Kerk in Nood haar in gebed blijft begeleiden. Ook ontmoette zij een vader met zijn drie kinderen. Zij vonden onderdak bij de karmelietessen. Het gezin verloor veertig familieleden, onder wie de moeder van de kinderen.

Ook priesters en bisschoppen getroffen

Veel kerkelijke medewerkers dragen zelf eveneens een enorm verlies. Zo verloor pater Alfredo tachtig procent van zijn parochianen. Bisschop Pablo Modesto van La Guaira opende na de aardbeving zijn slaapkamerdeur. Zijn kantoor en een deel van het seminarie waren verdwenen. Ook waren meerdere gebouwen naast het seminarie volledig ingestort.

De bisschop en zijn seminaristen bleven echter ongedeerd. Sindsdien vragen zij zich af waarom juist zij werden gespaard. “Wij zijn hier om dit land opnieuw op te bouwen”, zei de bisschop tegen Kerk in Nood. Volgens hem is dit nu een van de belangrijkste opdrachten van de Kerk. Daarbij vertrouwt hij op de blijvende steun van de weldoeners van Kerk in Nood.

Wilt u geven voor de slachtoffers van de aardbeving in Venezuela? Geef via onze speciale actiepagina, zodat de lokale Kerk de mensen juist op dit moment kan bijstaan.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Na de verwoestende aardbevingen zoeken duizenden Venezolanen naar troost, hoop en een teken dat zij niet alleen zijn. Priesters en religieuzen staan dag en nacht naast families die dierbaren, woningen en werk verloren. Ook zij rouwen. Ook zij huilen. Toch blijven zij dienen.

Dankzij uw betrokkenheid kan Kerk in Nood deze getroffen geloofsgemeenschappen nabij zijn. Uw steun helpt de Kerk aanwezig te blijven waar woorden tekortschieten en een gebed, een omhelzing of een luisterend oor het verschil maakt. In het zwaar getroffen bisdom La Guaira groeit juist te midden van het puin een indrukwekkend getuigenis van geloof, naastenliefde en volharding.

Venezuela is in rouw. Overal heerst verdriet en vaak vormt de Kerk de enige bron van hoop.“Onze gevoelens zijn zeer gemengd”, vertelt pater Daniel Acosta, pastoor van Tarmas. “Wij begeleiden, adviseren en ondersteunen mensen die dierbaren verloren. Daarnaast helpen wij de velen die hun werk kwijtraakten. Iedere dag vertrouwen wij ons toe aan de Heer.”

Tranen na aardbeving Venezuela

“In de ochtend vullen wij ons met zijn kracht en Gods Geest. Zo kunnen wij onze gemeenschappen beter dienen.Maar ’s nachts zinkt ons de moed in de schoenen. Wij zijn slechts mensen. Dan vloeien de tranen.” Pater Daniel spreekt met een delegatie van Kerk in Nood (ACN). Die bezoekt het bisdom La Guaira. De aardbevingen van 24 juni troffen dit gebied bijzonder zwaar. Zijn woorden vatten samen wat de bisschop, priesters en religieuzen iedere avond ervaren. Zodra de stilte valt, keren de herinneringen terug.

De ramp verwoestte vrijwel het hele bisdom. Ook pater Daniel verloor zijn huis. Toch ervaart hij het verlies van vrienden als het pijnlijkst.“Zoveel mensen zijn weg. Zoveel vriendschappen zijn verloren gegaan. Het doet verschrikkelijk veel pijn wanneer iemand verdwijnt die je al je hele leven kende. Jarenlang deelde je alles met elkaar.”

Bovendien wordt de werkelijke omvang van de tragedie iedere dag duidelijker. In de parochie Onze-Lieve-Vrouw van Candelaria in Caraballeda vieren gelovigen de Mis. De kerk is nog in aanbouw. Muren en een dak ontbreken zelfs.Normaal gebruikt de parochie het gebouw niet voor dagelijkse vieringen. Nu komen vijfmaal zoveel gelovigen, vertelt pater Laudence Betancourt. Zij zoeken er troost. Daarom blijft de kerk dagelijks geopend van zeven uur ’s morgens tot zeven uur ’s avonds.

Namenlijsten en doodskisten

Bij de ingang hangt een bord met drie lijsten: de overledenen, de vermisten en de geredde mensen. Naast het altaar staan dertien vierkante houten kisten. Ze rusten op twee tafels, bedekt met paarse doeken. De kisten bevatten de as van lichamen die reddingswerkers de afgelopen dagen onder het puin vandaan haalden. Nabestaanden brachten de as voor een herdenkingsdienst.

In de ene kist bevindt zich de vrouw van Daniel. In een andere ligt de tweelingzus van Gloria. Andere kisten bevatten de ouders en zussen van een jong meisje. Zij verloor haar hele gezin. Twee vriendinnen helpen haar de urnen dragen.

Een omhelzing waar woorden tekortschieten

Geëmotioneerd wijst bisschop Pablo Modesto naar een kist met de as van een jong meisje. Zij diende als misdienaar. Kort voor de aardbeving droeg zij tijdens het hoogfeest van Sint-Jan zijn bisschopsstaf. Kan iemand zoveel verdriet werkelijk uitdrukken? Bestaan er voldoende woorden om zoveel mensen te troosten?

Daarom is een omhelzing nu het meest voorkomende gebaar. Mensen omhelzen elkaar vaak, omdat woorden tekortschieten. Zo laten zij elkaar voelen dat niemand alleen staat. Na de Mis omhelst aartsbisschop Raúl Biord van Caracas een man die Daniel heet. Biord was eerder bisschop van La Guaira. Hij kent Daniel al sinds diens jeugd. Minutenlang leunt Daniel tegen hem aan. Hij laat zich vasthouden en zoekt steun. De omhelzing neemt zijn pijn niet weg. Toch biedt zij enige troost.

De nabestaanden kunnen hun overleden dierbaren immers niet meer omhelzen. Bovendien kregen velen geen gelegenheid om afscheid te nemen.Talloze mensen beleefden afschuwelijke momenten.

Kerk in Nood hoort over een jong meisje dat werd gebeld door de ouders van een vriendin. De ouders lagen na de aardbeving in het ziekenhuis. Zij hadden echter niets vernomen van hun twee dochters. Daarom vroegen zij het meisje naar het mortuarium te gaan. Daar moest zij tweehonderd lichamen één voor één bekijken. Uiteindelijk vond zij de twee zussen. Ook trof zij er een vriendin aan.

Priesters blijven bij de slachtoffers

Pater Laudence bezocht tien dagen lang een plek waar reddingswerkers naar twee kinderen zochten. Hun ouders behoorden tot zijn parochie. Uiteindelijk wist iedereen dat de kinderen niet meer levend gevonden zouden worden. Toch wilden de ouders dat de priester aanwezig bleef. Hij moest voor hun kinderen bidden voordat reddingswerkers de lichamen weghaalden. De kinderen waren 23 en 16 jaar oud.

Op de laatste dag bleef pater Laudence twaalf uur bij de zoekactie. Pas om twee uur ’s nachts vonden reddingswerkers hen. Om zes uur ’s morgens riepen mensen hem alweer naar een ander gebouw. Daar moest hij bij een ander lichaam bidden. Dan zinkt de moed je opnieuw in de schoenen.

Venezuela rouwt. Ook de Kerk rouwt. De slachtoffers zijn familieleden, broeders, zusters en trouwe parochianen. De ramp trof de parochie Óscar Arnulfo in Ciudad Chávez bijzonder zwaar. “Dit was een jonge parochie”, vertelt pastoor Alfredo Bustamante. “Maar de aardbeving heeft haar vrijwel volledig verwoest.Ongeveer tachtig procent van de gelovigen is overleden. Wij verloren complete families. Grootouders, ouders, kinderen en kleinkinderen kwamen om. Slechts vier leden van ons koor overleefden.Ook verloor ik vier misdienaars. Het was een hel.”

Ciudad Chávez telde 22.500 inwoners. Het precieze aantal doden is nog altijd onbekend. Alle bewoners verloren echter hun woning. Ook pater Alfredo raakte zijn huis kwijt. Sommige woningen stortten volledig in. Andere gebouwen zijn verwrongen als kartonnen dozen. Weer andere gingen in vlammen op.Het gebied lijkt op een verschrikkelijke oorlogszone. Ciudad Chávez veranderde in een spookstad. Daarnaast verloren veel mensen hun werk. La Guaira was vooral afhankelijk van toerisme, de haven en de luchthaven. De aardbeving verwoestte alles.

Een bedroefde heilige tussen het puin

Alleen het heiligdom van Sint-Gregorio bleef overeind. Deze Venezolaanse arts wijdde zijn leven aan de armen. Nu moet hij voorspreken voor de genezing van talloze gewonde zielen. Zijn beeld stond op een sokkel van drie of vier meter hoog. Toch landde het rechtop op zijn voeten. Het leek alsof de heilige zijn geliefde Venezolaanse broeders en zusters wilde tonen dat hij bij hen bleef. “Maar kijk eens in zijn ogen”, zegt pater Alfredo. “Dan ziet u dat hij verdrietig kijkt.”

Toch is dit eveneens een verhaal van wonderen. Veel mensen overleefden een bijna apocalyptische verwoesting. Tijdens zijn preek in de kerk van Candelaria spreekt bisschop Pablo Modesto over het wonder van het overleven. Zelf dacht hij eveneens dat zijn laatste uur had geslagen.

Tijdens de eerste beving zocht hij bescherming onder een deurpost. Vervolgens hoorde hij een bruut en allesverslindend geraas. Hij dacht dat het einde gekomen was. Later ontdekte hij dat vijf gebouwen naast het seminarie waren ingestort. Met grote moeite wist hij naar buiten te komen. Meerdere muren stortten in. Toch liep geen van de zestien seminaristen ernstige verwondingen op. Samen droegen zij zo goed mogelijk twee patiënten naar buiten. Het waren uiterst moeilijke momenten.

“De vraag is waarvoor ik leef”

“Uiteindelijk blijft het een wonder waarom wij het overleefden en anderen niet”, zegt bisschop Pablo. “Dat is moeilijk te begrijpen. Toch moeten wij zulke dingen in ons hart overwegen. Daarin kunnen wij Maria volgen. God gaf ons het leven als een geschenk. Dat geschenk ontvingen wij om anderen te dienen. Daarom mogen wij niet zomaar opgeven. De vraag luidt niet waarom ik leef, maar waarvoor.”

Veel mensen die anderen troosten, leden zelf eveneens zware verliezen. Zij helpen in opvangcentra, werken met Caritas en ondersteunen de parochies. Tegelijk verloren zij familieleden, vrienden, hun huis of hun baan. Toch verwelkomen zij de delegatie van Kerk in Nood met omhelzingen, dankbaarheid en een glimlach. Zij zijn dankbaar dat de delegatie naar hen toe kwam. Bovendien delen zij het weinige dat zij nog bezitten.

Dat is de andere kant van de rouw. Ondanks hun eigen pijn blijven gelovigen hun naasten dienen. Hun geloof toont veerkracht en dankbaarheid. Daarmee geeft het kleine bisdom La Guaira een indrukwekkend getuigenis aan de wereldkerk.

Wilt u geven voor de slachtoffers van de aardbeving in Venezuela? Geef via onze speciale actiepagina, zodat de lokale Kerk de mensen juist op dit moment kan bijstaan.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Wat doet u als de aarde beeft, huizen instorten en gezinnen op straat slapen? Zuster Bernardita Meraz zou terugkeren naar Rome, maar besloot te blijven. Samen met andere religieuze zusters trekt zij door getroffen wijken in Venezuela. Ze brengt voedsel, kleding, gebed en een zegen. Tussen puin, tenten en reddingswerkers ontmoet zij mensen die alles verloren hebben, maar hun geloof niet. Hun woorden raken diep: “Iedereen is mijn familie. Venezuela is mijn familie.” Lees hoe de Kerk nabij blijft wanneer mensen alles kwijt zijn.

Religieuze zusters blijven in Venezuela uit solidariteit met de slachtoffers van de aardbeving. De algemeen overste van de Zusters Godvruchtige Leerlingen van de Goddelijke Meester zou terugkeren naar Rome. Toch bleef zij in het land. Zij spreekt ontroerd over het geloof dat mensen tonen te midden van de tragedie.

Kerk in beweging voor slachtoffers

Bij de dubbele aardbeving in Venezuela van 24 juni zijn al meer dan 3.000 mensen om het leven gekomen. Tienduizenden worden nog vermist. Ook raakten duizenden gezinnen getroffen. Daardoor kwam de Kerk in het hele land in beweging. Caritas-centra en veel parochies werden centra voor hulpverlening. Talrijke vrijwilligers ondersteunen deze inspanningen.

De algemeen overste en een algemeen raadslid van de Zusters Godvruchtige Leerlingen van de Goddelijke Meester hadden net een bezoek aan hun gemeenschap in Venezuela afgerond. Toen trof de aardbeving het land. Zij zouden op 25 juni terugkeren naar Rome. Toch besloten zij te blijven. Zo wilden zij de zusters en het Venezolaanse volk nabij zijn.

“Wij bidden hier als Paulijnse Familie, als Kerk”, zei algemeen overste zuster Bernardita Meraz over haar groep van katholieke ordes en lekenorganisatiestegen Kerk in Nood (ACN). Volgens haar spreken priesters midden in de tragedie “werkelijk vanuit het hart”. Zij smeken voor het Venezolaanse volk. Ook ziet zij hoe “gezinnen op straat bidden, waar gebouwen zijn ingestort”.

Volgens zuster Bernardita klagen de getroffen mensen “niet tegen God”. Integendeel, zij zeggen: “Met God gaan wij vooruit. God helpt ons, Onze-Lieve-Vrouw helpt ons. Ook de solidariteit van de Kerk helpt ons.”

Zusters blijven bij slachtoffers om te luisteren en te bidden

Op het moment van de aardbeving waren de zusters in Barquisimeto. Dat ligt ongeveer 95 kilometer van het epicentrum. Ook daar beleefden mensen angstige momenten in huizen en op straat. Kort daarna reisden de zusters naar zwaarder getroffen gebieden, zoals San Bernardino, ten westen van Caracas.

Daar voelden zij hun missie heel duidelijk. Zij wilden beschikbaar zijn om naar mensen te luisteren. Ook wilden zij met hen bidden, hen omarmen en hoop bieden.

Samen met algemeen raadslid zuster Lucía Filosa en de Venezolaanse zuster Soraya Herrera brachten zij voedsel en kleding. Ook deelden zij medailles uit van de Divina Pastora. Deze Mariadevotie heeft haar heiligdom in Barquisimeto. De zusters raakten diep bewogen door het geloof en de solidariteit van de mensen.

Zusters begeleiden reddingswerkers

“Wij vroegen: ‘Wilt u een medaille van de Divina Pastora?’ Dan antwoordden mensen: ‘O, de Divina Pastora is naar mij gekomen!’ Daarna namen zij de medaille in hun handen en kusten die. Zij wilden dat wij die meteen om hun nek of pols deden”, herinnert zuster Bernardita zich.

In San Bernardino begeleidden de zusters reddingswerkers bij het acht verdiepingen tellende Rita-gebouw. Daar hadden reddingswerkers al verschillende lichamen geborgen. Op dat moment zochten zij nog naar kinderen. Volgens berichten waren die aan het douchen toen de aardbeving toesloeg. De reddingswerkers hoopten dat zij nog in leven waren.

“Sommige reddingswerkers zijn mensen die zelf alles hebben verloren. Toch tonen zij solidariteit met mensen die nog onder het puin vastzitten”, legt zuster Bernardita uit. “Ik ontmoette een jonge man en vroeg hem: ‘Is uw familie hier?’ Hij antwoordde: ‘Iedereen is mijn familie. Venezuela is mijn familie.’”

Geloof en hoop tussen puin en tenten

De zusters bezochten ook gezinnen die in geïmproviseerde tenten leven. Tussen rijen matrassen proberen zij de dagen door te komen. Veel mensen kamperen op trottoirs. Zij moesten hun gebouwen verlaten en kunnen daar niet veilig terugkeren.

“Wij stopten om met mensen te spreken, hun een troostende aanraking te geven en hen te zegenen”, zegt de zuster.

“Venezolanen hebben een bijzondere schoonheid. Zij vragen: ‘Wilt u mij zegenen? Geef mij alstublieft een zegen.’ Als ik reddingswerkers ontmoette, nam ik hun handen en zegende ik hen. Dan zei ik: ‘Uw hand is de hand van God. God helpt door u heen.’ Sommigen huilden. Anderen bogen hun hoofd in een stilte die gebed werd. Het werd luisteren en de liefdevolle aanwezigheid van God”, zegt zij geëmotioneerd.

Zij voegt eraan toe dat mensen op straat hen bedanken voor hun aanwezigheid. Ook vragen zij om gebed voor het land. “Het Venezolaanse volk heeft veel geleden. Toch is het een volk van hoop en een volk van geloof”, zegt zij.

Getuigenis van nabijheid

Het getuigenis van de Godvruchtige Leerlingen laat zien welke rol de Kerk nu speelt. Zij biedt materiële hulp, onderdak, gebed en pastorale nabijheid. Om deze inzet te steunen, heeft Kerk in Nood (ACN) een noodhulppakket van 100.000 euro goedgekeurd. Daarmee ondersteunt de organisatie de meest dringende noden van de bisdommen La Guaira en Caracas.

De hulp moet priesters en religieuze zusters in de getroffen bisdommen ondersteunen. Zij hebben zelf zware materiële verliezen geleden. Toch blijven zij slachtoffers begeleiden. Ook vangen zij ontheemde gezinnen op en bieden zij geestelijke troost aan hun gemeenschappen.

Daarnaast zal een delegatie van Kerk in Nood (ACN) de komende dagen de getroffen gebieden bezoeken. Dat gebeurt als teken van solidariteit en verbondenheid. Ook wil de delegatie bekijken welke verdere steun ter plaatse nodig is.

Kerk in Nood (ACN) heeft een eerste hulppakket van 100.000 euro goedgekeurd. Daarmee helpen weldoeners de Kerk in Venezuela om op de tragedie te reageren. De eerste hulp gaat naar priesters, religieuze gemeenschappen en andere pastorale medewerkers. Zij blijven families opvangen, slachtoffers begeleiden en geestelijke steun bieden na de ramp - ondanks dat zij vaak ook zelf zwaar zijn getroffen. Samen met de lokale Kerk onderzoekt Kerk in Nood (ACN) de noden ter plaatse. Ook is reeds steun voor de wederopbouw op langere termijn toegezegd.

Wilt u geven voor de slachtoffers van de aardbeving in Venezuela? Geef via onze speciale actiepagina, zodat de lokale Kerk de mensen juist op dit moment kan bijstaan.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

In een van de armste en dichtstbevolkte wijken van Caracas zorgt de Kerk voor gewonden uit La Guaira. Kerk in Nood (ACN) heeft 100.000 euro noodhulp toegezegd. Daarmee ondersteunt de stichting de kerkelijke hulp na deze ramp.

Toen Venezuela onlangs door dodelijke aardbevingen werd getroffen, was bisschop Juan Carlos Bravo Salazar van Petare in Mérida. Dat ligt meer dan 600 kilometer verderop. Omdat alle vluchten waren geannuleerd, begon hij aan een reis van 16 uur over land naar zijn bisdom. Daar trof hij een onverwacht beeld aan.

“Petare is een van de armste en dichtstbevolkte gebieden van Caracas”, zegt de bisschop tegen Kerk in Nood (ACN). “Ze noemen het de grootste sloppenwijk van Latijns-Amerika. Je zou denken dat de armere wijken als eerste zouden instorten bij een aardbeving. Maar Petare bleef intact.”

Bisschop Venezuela geeft alles door hulp aan gewonden

Het bisdom Petare ligt ten oosten van Caracas. Het beslaat 177 vierkante kilometer en telt ongeveer twee miljoen inwoners. Zij wonen verspreid over 2.000 wijken.

“We hadden geen doden of gewonden als direct gevolg van de aardbeving”, zegt bisschop Bravo. “Dat komt doordat wij op massief gesteente wonen. Wel leden kerken, kapellen, pastorieën en enkele huizen structurele schade.”

Volgens de bisschop leeft ongeveer 90 procent van zijn bisdom in armoede. Toch werd juist Petare in deze noodsituatie een belangrijk vertrekpunt voor hulp aan gewonden uit La Guaira. Die regio werd het zwaarst getroffen. De Kerk heeft er de deuren voor slachtoffers van de aardbeving, maar is zelf ook zwaar geraakt door de aardbeving en het lijden. 

Opvang aan gewonden

Petare huisvest ook vier van de belangrijkste ziekenhuizen van Venezuela. Daardoor ontvangt de wijk het grootste deel van de gewonden. Daarom richt de lokale Kerk zich vooral op hulp aan de ziekenhuizen. Daar verergert een tekort aan medische middelen de toch al kwetsbare situatie.

Via de diocesane afdeling van Caritas heeft de Kerk in Petare vier inzamelpunten geopend. Ook mobiliseerde zij meer dan 250 vrijwilligers. “Wij geven medicijnen, chirurgisch materiaal, schoonmaakmiddelen en voedsel”, zegt de bisschop. “Maar ook kleding, omdat veel mensen zonder iets aankomen.”

De bisschop noemt de vrijgevigheid van de mensen enorm. “Het is een ware zegen van God. Hun bereidheid om te helpen, samen te werken en aanwezig te zijn, is bewonderenswaardig. Dat geldt ook voor het sorteren van kleding en medicijnen. Of gewoon voor het vervoeren en dragen van de hulpgoederen. Wij zien Gods voetsporen en zijn aanwezigheid in alles wat wij doen.”

Bisschop Venezuela geeft alles: liefde breekt angst af

Bisschop Bravo herinnert zich een vrouw die uit La Guaira aankwam. Zij had familieleden in het ziekenhuis, maar was verward en verdwaald. Ook wist zij niet waar zij medicijnen, medische onderzoeken of kleding kon krijgen.

Vrijwilligers begeleidden haar en regelden alles wat zij nodig had. Daarna bleven zij bij haar. Op een gegeven moment stortte zij in. “Wij dachten dat zij was overleden”, zegt bisschop Bravo. Artsen, verpleegkundigen en enkele jongeren schoten haar te hulp.

“Maar toen begrepen wij tussen tranen, gelach en opluchting wat er was gebeurd. Het was niet alleen opgehoopte uitputting of angst. Zij vertelde ons dat zij overweldigd was door dankbaarheid. Zij was ontvangen en geholpen op een plek die zij niet kende. En dat door mensen die niets terugverwachtten. Angst kan een mens breken, maar liefde breekt die angst af.”

De armen blijven ons verrassen

“De armen blijven ons verrassen. Zij zijn de grootste schat van de Venezolaanse Kerk”, zegt bisschop Bravo. “Twee mannen kwamen naar ons toe. Zij zijn schoenmakers. Zij verzamelen oude schoenen, herstellen die en verkopen ze om in hun levensonderhoud te voorzien. Zij brachten ons 50 paar schoenen die zij hadden hersteld om te verkopen. Maar in plaats daarvan besloten zij die te schenken aan mensen die alles hadden verloren. Zelfs wie niets heeft, geeft alles.”

Volgens bisschop Bravo laat dit gebaar een diepere waarheid zien. Ook God werkt uit het niets. Er zijn misschien nauwelijks middelen. Toch ontbreekt het niet aan menselijke en geestelijke rijkdom.

Jongeren helpen met vreugde en discipline

Een ander teken van hoop ziet de bisschop bij de jongeren. “Velen van hen hebben met ons samengewerkt. Zij laadden vrachtwagens uit, sorteerden kleding, bereidden voedsel en vervoerden hulpgoederen.”

Op een avond arriveerde een grote vrachtwagen bij een van de inzamelpunten. Die was geladen met water, matrassen, voedsel en medicijnen. Het was laat en de jongeren moesten worden opgeroepen om te helpen.

“Zij aarzelden niet”, zegt de bisschop. “Binnen 15 minuten hadden wij de vrachtwagen volledig uitgeladen. Zij helpen met vreugde en discipline, zonder aandacht te zoeken. Het belangrijkste voor hen is om daar als broeders te zijn. Zij willen begeleiden en helpen.”

Geestelijke nabijheid nodig

Naast materiële hulp biedt het bisdom ook geestelijke en menselijke nabijheid. Die steun is bedoeld voor mensen die door de aardbeving zijn getroffen. Ook vrijwilligers en zorgverleners krijgen begeleiding.

“Wij kunnen ons niet alleen richten op psychologische hulp”, zegt bisschop Bravo. “Wij moeten ook geestelijke hulp bieden. Maar dat betekent niet dat wij de ervaring vergeestelijken. Het betekent dat wij haar vermenselijken, vanuit het perspectief van Jezus.”

De bisschop van Petare reikt zijn gemeenschap drie woorden aan voor deze noodsituatie: voorzichtigheid, kalmte en geduld.

“In tijden als deze moeten wij voorzichtig zijn”, legt hij uit. “Zo zorgen wij voor onszelf en voor anderen. Wij hebben kalmte nodig, omdat men in tijden van pijn niet overhaast moet handelen. En wij hebben geduld nodig om een proces te beginnen dat meer dan enkele dagen vraagt. Zelfs als je dingen wilt versnellen, moet je soms weten wanneer en hoe je verdergaat.”

Bisschop Venezuela geeft alles met gebed en broederschap

Kerk in Nood (ACN) heeft 100.000 euro noodhulp toegezegd. Daarmee ondersteunt de stichting de plaatselijke Kerk na deze ramp. De doelstelling is een flexibeler antwoord op de dringendste noden in de getroffen bisdommen. Het omvat directe zorg aan getroffenen, maar ook pastorale, menselijke en geestelijke steun aan gemeenschappen die door de aardbeving zijn geraakt.

Bovenal vraagt bisschop Bravo de vrienden en weldoeners van Kerk in Nood om gebed en nabijheid. “Voor ons betekent Kerk in Nood dat wij kunnen rekenen op broeders die altijd bereid zijn ons de hand te reiken”, zegt hij. “Meer dan om materiële zaken te vragen, zou ik willen dat Kerk in Nood trouw blijft aan haar charisma. Zij moet voorkomen dat zij nog een bureaucratische of sociale hulpinstelling wordt. Zij moet een gemeenschap blijven die broederschap voortbrengt.”

Wilt u geven voor de slachtoffers van de aardbeving in Venezuela? Geef via onze speciale actiepagina, zodat de lokale Kerk de mensen juist op dit moment kan bijstaan.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Terwijl zoek- en reddingsteams verder werken na de verwoestende aardbeving in Venezuela, staat de Kerk voor een grote uitdaging. Aartsbisschop Raúl Biord van Caracas zegt dat de Kerk slachtoffers van de aardbevingen in Venezuela blijft begeleiden die zwaar getraumatiseerd zijn. Hij spreekt over priesters die de ziekenzalving gaven aan mensen die benen en zelfs hun kinderen of ouders verloren.

“Voor wie het heeft overleefd, was het een wonder,” zegt aartsbisschop Raúl Biord van Caracas. De Kerk in Venezuela opent de deuren voor slachtoffers van de aardbeving, maar is zelf ook zwaar geraakt door de aardbeving en het lijden. Hij sprak met de internationale katholieke hulporganisatie Kerk in Nood (ACN) over de tragedie die het land heeft geraakt. “We hebben veel mensen verloren.”

Tienduizenden vermist

De omvang van de tragedie blijft groeien. Volgens de laatste officiële cijfers van zaterdag 27 juni zijn meer dan 1.400 mensen omgekomen. Daarnaast raakten meer dan 3.000 mensen gewond. Toch blijven tienduizenden mensen vermist.

Meerdere regio’s hebben nog altijd geen elektriciteit. Veel gebouwen zijn volledig ingestort. Andere gebouwen liepen zulke zware schade op dat mensen er niet kunnen terugkeren. Kerkelijke bronnen die met Kerk in Nood (ACN) spraken, schatten dat ongeveer 250.000 mensen dakloos zijn geraakt.

Ook blijven veel banken gesloten. Daardoor kunnen mensen geen contant geld opnemen voor hun meest noodzakelijke behoeften.

“We moeten de tijd nemen om de hulp te organiseren die wij nodig hebben,” zegt de aartsbisschop. “De noden zijn immens. Natuurlijk is de belangrijkste prioriteit nu om levens opnieuw op te bouwen.”

Levens opnieuw opbouwen na een “werkelijk wonder”

Het bisdom La Guaira werd het zwaarst getroffen door de aardbeving. Vooral de kustregio bij Caracas kreeg zware klappen. Ook het seminarie van Sint-Petrus en Sint-Paulus liep ernstige schade op.

“De seminaristen waren in het gebouw toen de aarde beefde,” zegt aartsbisschop Biord. “Er vielen enkele lichtgewonden, maar niemand kwam om. Zowel de seminaristen als de mensen die hen vormen, konden het gebouw verlaten. We kunnen zeggen dat het een wonder was.”

Familie onder puin vandaan halen

Toch blijft de schade groot. “Het gebouw is onbereikbaar en kan niet meer worden gebruikt,” zegt hij. “Het is zwaar beschadigd. Zij zijn alles kwijtgeraakt, zelfs hun kleding en schoenen. Er bleef niets over.”

In de eerste dagen vonden de seminaristen onderdak in een sportcentrum in La Guaira. Inmiddels zijn zij overgebracht naar Caracas. Daar krijgen zij psychologische zorg om het trauma te verwerken dat zij hebben meegemaakt.

Volgens aartsbisschop Biord kan de Kerk juist nu veel betekenen door emotionele zorg te bieden. “Een van de belangrijkste dingen nu is luisteren,” zegt hij. “Wij kennen veel families die hun doden zelf onder het puin vandaan moesten halen.”

Priesters zien lijden van dichtbij

Priesters die de gewonden in ziekenhuizen begeleiden, zien het immense lijden van dichtbij. In een tekstbericht dat Kerk in Nood (ACN) heeft ingezien, beschrijft een priester een recent bezoek aan een ziekenhuis in Caracas.

“Voordat ik een moeder de ziekenzalving gaf, vroeg ik hoe zij zich voelde,” schreef de priester. “Zij glimlachte en antwoordde: ‘Ik leef.’ Daarna voegde zij eraan toe: ‘Alles komt goed. Mijn beide benen zijn net geamputeerd, maar wij gaan verder.’”

Werkelijkheid verwoestend

Een andere moeder vroeg hem voor het sacrament: “Bid voor mijn kleine kinderen, die gestorven zijn.” Ook sprak de priester met een jong meisje dat huilde. Zij had haar ouders, grootouders, broers en zussen verloren. “De werkelijkheid is verwoestend,” concludeerde de priester.

Juist tegenover dit grote lijden ziet aartsbisschop Biord een urgente opdracht voor de Kerk. Zij moet de overlevenden blijven nabij zijn.

“We hebben zoveel verloren,” zegt hij. “Wij moeten zorgen voor wie het heeft overleefd. Priesters, religieuzen, Caritas-vrijwilligers en pastorale medewerkers moeten duizenden zwaar getraumatiseerde mensen bijstaan.”

Volgens de aartsbisschop wordt dit in de komende maanden een van de grootste prioriteiten voor het bisdom. Daarom wil de Kerk mensen ondersteunen en trainen die vooraan staan in deze pastorale begeleiding.

Levens opnieuw opbouwen met steun van de wereldkerk

Midden in de catastrofe noemt aartsbisschop Biord de Heilige Vader een bron van grote troost. “De paus schreef mij een prachtige boodschap,” zegt hij. “Dat heeft mij diep geraakt.”

Ook spreekt hij zijn dank uit aan Kerk in Nood (ACN) en andere internationale hulporganisaties. “Wij hebben uw steun echt nodig,” zegt hij. “Die helpt ons om samen onze levens en ons land weer op te bouwen.”

Kerk in Nood (ACN) heeft een eerste hulppakket van 100.000 euro goedgekeurd. Daarmee helpen weldoeners de Kerk in Venezuela om op de tragedie te reageren. De eerste hulp gaat naar priesters, religieuze gemeenschappen en andere pastorale medewerkers. Zij blijven families opvangen, slachtoffers begeleiden en geestelijke steun bieden na de ramp - ondanks dat zij vaak ook zelf zwaar zijn getroffen. Samen met de lokale Kerk onderzoekt Kerk in Nood (ACN) de noden ter plaatse. Ook is reeds steun voor de wederopbouw op langere termijn toegezegd.

Wilt u geven voor de slachtoffers van de aardbeving in Venezuela? Geef via onze speciale actiepagina, zodat de lokale Kerk de mensen juist op dit moment kan bijstaan.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Reddingsteams zoeken nog altijd naar overlevenden onder het puin na de verwoestende aardbevingen die Venezuela op 24 juni trof. Tegelijk blijft de katholieke Kerk centraal staan in de noodhulp. Zij opent haar deuren voor mensen die alles verloren hebben. Ook begeleidt zij duizenden mensen die leven in onzekerheid, verdriet en angst. Priesters vieren de Mis op straat, terwijl kerken opvang bieden na de dodelijke aardbevingen.

Volgens de laatste officiële cijfers zijn minstens 235 mensen omgekomen. Meer dan 4.300 mensen raakten gewond. Daarnaast wachten ongeveer 200 mensen nog op redding uit ingestorte gebouwen. Duizenden mensen worden nog vermist of zijn niet geregistreerd.

De nationale autoriteiten hebben officieel meer dan 2.200 getroffen gezinnen geregistreerd. Toch schatten regionale autoriteiten in La Guaira dat alleen al in die staat ongeveer 70.000 gezinnen zijn getroffen. Daarom gaan de reddingsoperaties dag en nacht door. De volledige omvang van de ramp blijft nog onbekend.

Kerk heeft ervaring met noodhulp

Als eerste reactie op de ramp heeft Kerk in Nood (ACN) €100.000 aan directe hulp goedgekeurd voor de Kerk in Venezuela. De pauselijke stichting wil daarmee het werk steunen van priesters en religieuze gemeenschappen.

Ook zij hebben ernstige schade hebben geleden, blijven zij slachtoffers begeleiden, gezinnen opvangen en gemeenschappen geestelijk ondersteunen. Veel mensen leven in angst, rouw en onzekerheid.

“De Kerk in Venezuela heeft ervaring, omdat het land al vele jaren lijdt”, zegt Luis Vildoso, projectmanager voor Venezuela bij ACN. “Zij blijft bij de mensen. Zij troost wie rouwen. Zij begeleidt families die naar geliefden zoeken. En zij opent haar deuren voor iedereen die onderdak nodig heeft.”

Volgens Vildoso kijkt ACN verder dan de eerste noodhulp. “Naast deze pastorale reactie brengen wij de schade al in kaart. Zo kunnen wij bepalen hoe ACN de Kerk het beste kan steunen. Niet alleen in deze noodsituatie, maar ook bij de langetermijnheropbouw van haar missie.”

Na beving Mis voortgezet op straat

Een van de meest aangrijpende getuigenissen kwam van pater Ignatio Caleya uit het bisdom Petare. Hij vierde de Mis op het feest van Sint-Jan toen de aardbeving begon.

De kerk zat vol gelovigen. Tijdens de tweede lezing begon de grond hevig te schudden. De aanwezigen verlieten daarop het gebouw. Eenmaal buiten onderbrak de priester de Eucharistieviering niet. Hij zette de Mis voort in de open lucht.

Binnen enkele minuten veranderde een noodgedwongen evacuatie in een buitengewone geloofsdaad. Bewoners die uit nabijgelegen flatgebouwen waren gevlucht, sloten zich aan bij de viering. Ook patiënten en personeel uit een naburig ziekenhuis kwamen erbij, nadat zij waren geëvacueerd.

Midden in dodelijke angst werd de liturgie een plaats van troost en kracht. Voor een hele gemeenschap bood zij houvast. Voor Kerk in Nood laat deze gebeurtenis zien welke grote taak de Kerk vervult in deze catastrofe. Zij blijft aanwezig waar mensen het meest behoefte hebben aan hoop.

“Mijn familie wordt nog vermist”

Een andere priester uit La Guaira deelde met ACN een veel persoonlijker tragedie. Hijzelf en de pastorie bleven ongedeerd. Toch worden meerdere familieleden van hem nog vermist, onder wie een nichtje van drie jaar.

Ondertussen blijft hij voor zijn parochianen zorgen. Hij gaat de straten op om dakloze mensen te troosten. Hij spreekt met hen en bidt met hen.

Tegelijk draagt hij zelf de angst van duizenden Venezolaanse families. Velen wachten nog altijd op nieuws over geliefden die onder ingestorte gebouwen vastzitten. Dit is op dit moment een van de pijnlijkste wonden in Venezuela.

Vooral in La Guaira is die pijn groot. Deze staat werd in 1999 al getroffen door een enorme natuurramp. Bij “de Vargas-tragedie” veroorzaakte een modderstroom duizenden doden. Ook Caracas is zwaar getroffen door de huidige aardbevingen.

Hoop op redding

Maria Lozano, hoofd pers en media van ACN International, kent de getroffen bisdommen goed. “Wij hebben door deze straten gelopen. Wij hebben in deze kerken gebeden. En wij hebben tijd doorgebracht met de priesters en families die nu deze nachtmerrie meemaken.”

“Daarom komt deze tragedie zo dichtbij”, zegt Lozano. “Bij iedere grote catastrofe komt er een moment waarop statistieken niet meer genoeg zijn. Zij kunnen dan niet meer beschrijven wat mensen werkelijk meemaken.”

Volgens Lozano blijft de hoop op redding levend. “Op dit moment hopen wij dat nog veel meer mensen levend worden gered. Maar iedereen vreest dat de werkelijke omvang van de tragedie pijnlijk duidelijk wordt. Zeker naarmate de uren verstrijken en meer gebouwen worden bereikt.”

“Nu wachten ouders op nieuws over hun kinderen”, zegt zij. “Kinderen zoeken naar hun ouders. En families weten nog altijd niet of hun geliefden onder het puin nog in leven zijn. Alleen God en het geloof kunnen dat lijden verlichten.”

Kerk in Nood (ACN) staat voortdurend in contact met de Venezolaanse Kerk. De stichting bereidt steun voor noodhulp en wederopbouw voor. Daarbij gaat het ook om beschadigde kerkelijke infrastructuur. Zo kunnen lokale gemeenschappen de komende maanden geestelijke, pastorale en humanitaire steun blijven ontvangen.

Meehelpen kan via onze actiepagina kerkinnood.nl/venezuela.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]