fbpx

Een ‘reizende zuster’ in de Indiase jungle

Ze wordt niet afgeschrikt door de slechte wegen die ze vaak moet nemen in de jungle tijdens haar werk voor de missiepost in Chhaygaon in Guwahati, een aartsbisdom in het arme noordoosten van India. Haar hulp is dringend nodig. In de dorpen, waarvan er veel in de jungle liggen, zijn vaak geen medische voorzieningen, is er geen elektriciteit en bijna niemand kan lezen en schrijven. Er is sprake van echte armoede, slechte hygiëne, en er zijn talloze problemen binnen de families. Veel echtparen trouwen veel te jong. Hun kinderen worden aan hun lot overgelaten, terwijl de ouders met moeite de kost verdienen op het veld. De gewassen op hun kleine velden worden regelmatig gedecimeerd door olifanten of andere wilde dieren.

Zuster Shobka zorgt voor de zieken, steunt de gezinnen en doet haar best om de ouders te overtuigen hun kinderen naar school te sturen. Zelf leidt ze een kleine dorpsschool voor ongeveer 100 kinderen. Onderwijs lijkt de enige manier te zijn om het leven van deze mensen te verbeteren. Soms moet deze ‘reizende zuster’ echter ook de autoriteiten aansporen om actie te ondernemen. Zo heeft ze met hulp van de overheid verlichting op zonne-energie kunnen realiseren in een dorp dat ‘s nachts vaak door olifanten werd overvallen. Sindsdien zijn de olifanten weggebleven. Volgend jaar zal ook de slechte weg verbeterd worden, een grote vooruitgang in het onderontwikkelde en grotendeels vergeten gebied.

Dankzij uw steun konden we haar congregatie, de Dochters van de Goddelijke Voorzienigheid, aan een eigen brommer voor haar helpen. Zonder vervoer was het werk van deze ‘reizende zuster’ bijna onmogelijk geweest. “Dankzij de brommer kan zuster Shobka Rani het aantal van haar bezoeken aan de dorpen verdubbelen”, vertelt haar overste ons gelukkig. Ze schrijft: “We zijn zeer dankbaar voor uw genereuze hulp en we beloven u en al uw weldoeners onze gebeden. Bid ook voor ons, dat we altijd met grote ijver het Koninkrijk van God mogen blijven verkondigen, zowel in onze woorden als in onze daden.”

Kerk in Nood steunt religieuzen op veel plaatsen in India met transport, zodat zij meer mensen kunnen helpen. Wilt u hen helpen? Doneer dan online via deze website of maak uw gift over onder vermelding van vervoer religieuzen.

Wit-Rusland: auto voor Dominicanessen in Baranovitsji

Tegenwoordig zijn 18 van de zusters uit Wit-Rusland afkomstig. En nog meer jonge Wit-Russische vrouwen willen in de orde intreden. In Wit-Rusland zijn de Dominicanessen vandaag de dag op vier plaatsen actief.

In de katholieke parochie van de 170.000 inwoners tellende stad Baranovitsji doen de zusters van alles: ze verrichten kosterdiensten, geven catechese, werken met kinderen en jongeren en zorgen voor zieke en bejaarde mensen. Aan de catechese nemen ongeveer 100 kinderen en jongeren deel. Daarnaast bereiden de zusters volwassenen voor op het ontvangen van de sacramenten. Ze vervoeren bejaarden en zieken naar de kerk of brengen de communie naar de zieken, ze troosten hen en staan hen bij. In de Kerstperiode organiseren de dominicanessen de verdeling van Kerstpakketten met kleren, levensmiddelen en geneesmiddelen voor behoeftige mensen.

De drie zusters in Baranovitsji beschikken over een kleine auto die ondertussen al tien jaar oud is. De reparaties verslinden echter steeds meer geld. De zusters zijn dringend op een voertuig aangewezen. Behalve de bezoeken in het kader van de pastorale zorg, moeten ze zich voor bezinningsdagen en voortgezette opleidingsevenementen immers ook naar Pinsk verplaatsen, waar de zetel van het bisdom gevestigd is. De afstand bedraagt 180 kilometer. Daarnaast moeten ze ook naar het opleidingscentrum van hun ordegemeenschap in Minsk rijden (190 km verwijderd) en naar de vier andere huizen van hun orde in Wit-Rusland, waarvan er sommige tot 300 kilometer van hun eigen thuis verwijderd zijn.

Aangezien de zusters de financiële middelen voor een nieuwe auto niet zelf kunnen bijeenbrengen, hebben ze zich vol vertrouwen tot u gewend. We zouden hen met 10.000 euro willen ondersteunen om een andere auto te kopen. De zusters bedanken alle weldoeners bij voorbaat en nemen hen in hun gebeden op! Helpt u hen mee? Doneer dan via deze webpagina of maak uw gift over onder vermelding van 439-05-29 Wit-Rusland. Uw gift wordt gebruikt voor dit project of soortgelijke projecten in de regio.

Priesters en religieuzen tegen Corona

De coronavirus-pandemie raakt arme mensen extra hard. Zonder sociaal vangnet moeten veel mensen wereldwijd kiezen tussen honger en het risico op besmetting. Een duivels dilemma. Daarnaast maken de omstandigheden waarin zij leven en werken het risico op besmetting groter. Zo werken in Pakistan veel mensen zonder beschermingsmiddelen als sanitair werkers en leven veel mensen in sloppenwijken met meerdere gezinnen in een huis.

Dankzij uw steun kunnen priesters en religieuzen hun parochianen en anderen steunen in deze uitzonderlijke tijd waarin het coronavirus levens eist. Met voedsel, voorlichting over het virus en medische zorg. Maar ook geestelijke weerbaarheid is belangrijk, vooral voor mensen die eenzaam zijn. Priester, religieuzen en leken zoeken de mensen op om hen van veilige afstand te troosten, te bemoedigen en weer hoop te geven. Met uw hulp kan Kerk in Nood priesters en religieuzen steunen zodat zij hun werk kunnen blijven doen.

Helpt u hen mee? Doneer dan veilig online via deze website of maak uw gift over onder vermelding van ‘Corona.’ Uw gift gaat naar de vele priesters en religieuzen die Kerk in Nood om hulp hebben gevraagd in deze moeilijke omstandigheden. 

Uitdagingen van een pastoor in een uithoek van Guatemala

Het bisdom Quiché in het noordwesten van Guatemala werd zwaar getroffen door de burgeroorlog die vooral in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw door het land woedde. Tot op de dag van vandaag zijn de mensen nog steeds diep getekend door deze gebeurtenissen.  Er leven veel inheemse volkeren in deze bergachtige gebieden. Voor de burgeroorlog was de overgrote meerderheid van hen katholiek, maar de wrede vervolging door de regering liet diepe sporen na. Vandaag de dag is amper 40% van de bevolking katholiek, terwijl de protestantse kerken zich snel verspreiden. Het is van vitaal belang om het volk een solide pastoraal bereik te geven, zodat het zich geworteld blijft voelen in de Kerk.

De parochie van Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe in de stad Chel werd pas in 2018 opgericht. Het is een van de armste en meest geïsoleerde parochies van het bisdom en de wegen zijn uiterst slecht. Pastoor Francisco Vázquez Gómez is hier een jonge priester en bedienaar van ongeveer 30.000 mensen, verspreid over meer dan 24 verschillende dorpen. Daarvan leven sommigen op meer dan 170 kilometer van het parochiecentrum. Op dit moment heeft hij alleen nog maar een oude auto die de verraderlijke omstandigheden van de wegen gewoon niet meer aankan en dringend aan vervanging toe is.

Helpt u mee, zodat pastoor Vázquez Gómez zijn werk kan voortzetten? Doneer dan veilig en gemakkelijk via onze website of maak uw gift over onder vermelding van code: 219-01-29. Uw gift gaat naar dit project of soortgelijke projecten in de regio.

Rusland: “Uren rijden naar uithoek parochie”

De drie priesters in de parochie van het Onbevlekt Hart van Maria worden bijgestaan door vier religieuzen van de Missiezusters, Dienaressen van de Heilige Geest. Ze dienen een dynamische parochie: er wordt iedere dag een Heilige Mis gevierd, komen er parochianen naar Eucharistische Aanbidding en er wordt godsdienstles gegeven aan volwassenen, jonge mensen en aan kinderen van verschillende leeftijdsgroepen.

Veel activiteiten
Ook de zogenaamde “Vakantiedagen met God” zijn populair; gezinnen met kinderen, volwassenen en jongeren uit de parochie ontvluchten de stad om in de natuur lichamelijk en geestelijk nieuwe kracht op te doen en hun geloofsleven te verdiepen. Ook namen gelovigen uit Kemerovo vorig jaar deel aan de bijeenkomsten voor Katholieke gezinnen die overal in Rusland werden gehouden. De jongeren uit Kemerovo voerden tijdens dit evenement een toneelstukje op ter ere van de honderdste verjaardag van de verschijningen in Fatima.

Samenwerking met Orthodoxe Kerk
Kemerovo is bovendien een voorbeeld van vruchtbare vriendschappelijke betrekkingen tussen de Russisch-Orthodoxe en Katholieke gemeenschappen. Vorig jaar nog reisden bisschop Aristarch van de Orthodoxe kerk en samen met de Katholieke pater Andrzej Legiec en enkele Orthodoxe priesters naar Polen om een langdurige samenwerking te regelen tussen het Orthodoxe seminarie in de regio Kuzbass en het Katholieke seminarie van Rzeszów.

Een immense parochie
De priesters zijn niet uitsluitend werkzaam in de stad Kemerovo zelf maar ook in de streek rondom de stad. Vijf van de tien steden die zij regelmatig aandoen te bereiken, liggen op 190 tot 290 kilometer van Kemerovo. Dat betekent dat de priesters uren moeten rijden om alle uithoeken van hun parochie te bereiken. Om hun pastorale opdracht goed te kunnen uitvoeren hebben de priesters wel een auto nodig. Wij willen hen helpen met een gift van € 12.000.

Helpt u mee? Doneer dan online via deze website of maak uw gift over onder vermelding van code 427-01-29. Uw gift gaat naar dit project of soortgelijke projecten in de regio.

 

Bisschop Tunesië: “Mijn priesters zijn te jong”

De oude stad Carthage, in het tijdperk van de Feniciërs – waar het moderne Tunis tegenwoordig staat – was de stad die na Rome het grootste aantal martelaren van de Kerk zag. Nu, in de 21e eeuw, is het een “zeer fragiele” Kerk geworden, aldus aartsbisschop Ilario Antoniazzi van Tunis. Hij sprak in een interview met Maria Lozano, tijdens een bezoek aan het internationale kantoor van Kerk in Nood.

Door: Maria Lozano

M. Hoe is de situatie in Tunesië vandaag, acht jaar na de zogenaamde “Arabische Lente”?
P: De “Arabische Lente” heeft hoge verwachtingen gewekt van grotere vrijheid en welvaart. Maar het ontbrak een leider die de mensen kon vertellen hoe dit te bereiken. Dat is waarom veel mensen ontgoocheld zijn geraakt. Mensen willen tegenwoordig banen en veiligheid om hen een gevoel van meer vrede en sereniteit te geven, omdat voor veel mensen de toekomst onzeker lijkt. Wat de situatie van de Kerk betreft, is de waarheid dat we niet kunnen klagen. We kunnen doen wat we willen binnen de Kerk en gaan waar we maar willen zonder toestemming te vragen. We zijn vrij, en dat is een goede zaak.

M: Wat bedoelt u als u zegt dat u vrij bent? Over welke aspecten heeft u het, gezien het feit dat het werkterrein van de Kerk zeer beperkt is?
We worden geleid door een modus vivendi, het akkoord ondertekend in 1964 tussen de Heilige Stoel en Tunesië tijdens het presidentschap van Habib Bourguiba. Daarvoor was het Franse leger uit Tunesië verdreven. De Kerk werd gezien als de “lange arm” van Frankrijk, de koloniale macht. Om deze reden werden bijna alle eigendommen van de Kerk in Tunesië geconfisqueerd. We hadden 125 kerken en vandaag hebben we er slechts vier. Dat heeft de Kerk in een fragiele staat achtergelaten, maar tegelijkertijd heeft het één ding voor ons gedaan: ons geloof werd sterker. Omdat we niet op de steun van buitenaf kunnen rekenen en niets hebben, zijn we genoodzaakt ons tot God te wenden en Hem aan te roepen voor alles wat we nodig hebben, Hem te vragen de kracht te geven om te werken in de situatie waarin we ons nu bevinden in Tunesië. Onze modus vivendi heeft bepaalde negatieve aspecten voor zover het de Kerk betreft, maar tegelijkertijd heeft ze haar gedwongen zich te concentreren op het essentiële, op het geestelijke.

M: Maar aangezien 99% van de bevolking moslim is, bevindt de Kerk zich in een zeer delicate situatie. Wat doet de Kerk in uw land?
P: We zijn gewoon missionarissen. De missionaris is iemand die getuigt van de aanwezigheid van Christus waar Hij niet bekend is. In Tunesië is Christus niet bekend. Alle Christenen zijn buitenlanders: studenten komen voor het grootste deel uit Sub-Sahara Afrika of zijn als ondernemer in Tunesië komen werken. We moeten hen ondersteunen en verwelkomen naar beste vermogen, iets dat niet gemakkelijk is, omdat er geen kerkklokken te horen zijn. Alle kerkactiviteiten moeten in de kerken plaatsvinden; er is niets aan de buitenkant te zien. Het is niet gemakkelijk om contact met hen te maken. Maar als we dat eenmaal hebben gedaan, spelen ze een actieve rol in de Kerk in Tunesië. Als resultaat tellen we tussen de 15.000 en 20.000 christenen.

Het is niet eenvoudig om statistieken te krijgen, omdat de studenten bijvoorbeeld vertrekken zodra ze klaar zijn met hun studie en andere studenten aankomen. Volgens onze eigen berekeningen verliezen we jaarlijks ongeveer een kwart van onze gelovigen, maar tegelijkertijd komt er een ander kwart bij. Dit betekent in feite dat elke vier jaar de katholieke gemeenschap die we dienen een compleet nieuwe is. Als gevolg hiervan is het niet eenvoudig om langdurige projecten binnen de Kerk of met de Kerk tot stand te brengen. Daarom is er geen stabiliteit, een extra moeilijkheid voor onze Kerk.

M. Maar Tunesië heeft Christelijke wortels! Moet dat niet worden gezien en gevoeld?
P: In Tunesië celebreerden ze de Mis in het Latijn nog voordat ze dat in Rome deden. Het Christendom arriveerde in Tunesië in de vroegste eeuwen van de Kerk. We hoeven alleen maar te denken aan Sint Cyprian, Sint Augustine of de martelaren die we in Tunesië hebben gehad. Na Rome was Carthago, met andere woorden Tunis, de stad die het grootste aantal martelaren aan de Kerk gaf. Het land had ongeveer 120 bisschoppen en de bisschop van Carthago werd beschouwd als de primaat van Afrika, met gezag over alle bisschoppen van Afrika. Natuurlijk hebben we vandaag geen 120 bisschoppen meer. Ik ben de enige bisschop in Tunesië, want beetje bij beetje heeft Tunesië het Christelijke geloof verlaten en tegenwoordig is de bevolking volledig Moslim.

M: We kunnen de toekomst natuurlijk niet zien, maar sommige mensen denken dat Europa in honderd of tweehonderd jaar misschien zelf het geloof heeft verloren en in een situatie vergelijkbaar met Noord-Afrika kan leven. Wat denkt u dat we kunnen doen om te voorkomen dat zo’n situatie zich voordoet?
P: Het is waar dat Europa in gevaar is. Niet omdat de moslims Mijn binnengevallen, maar omdat we niet voldoende belang hechten aan het geloof dat we hebben. Als we naar de moslims kijken en naar de manier waarop ze leven, gaat iedereen op de dag van het gebed naar de moskee. In onze landen zijn de kerken leeg. De Moslims hebben kinderen, maar de Christenen hebben steeds minder kinderen. Beetje bij beetje plegen we zelfmoord bij gebrek aan gelovigen, bij gebrek aan kinderen. Je hoeft alleen naar onze kerken in Europa te kijken; de meerderheid van degenen die daar bidden is 60 jaar of ouder. Waar zijn de jongeren?

M: Een andere factor is het tekort aan priesters. In Europa neemt ook de gemiddelde leeftijd van priesters toe. Hoe is de situatie in uw land?
P: Ik ben misschien de enige bisschop in de wereld die klaagt dat zijn priesters te jong zijn. Momenteel zijn er onder mijn priesters twee of drie die rond de 90 zijn. Maar van de overige is de oudste 45 jaar oud. We hebben niet genoeg oudere priesters die historische kennis hebben van Tunesië, van haar samenleving, van de Kerk en al het andere. Dat missen we. Hetzelfde geldt voor hun werk bij de ondersteuning van de religieuze zusters en andere priesters. Er is een behoefte aan een priester om een ​​zekere mate van religieuze en pastorale ervaring te hebben.

M. Is het waar dat in Tunesië alle religieuze zusters en alle priesters missionarissen zijn die van buiten komen?
P: Ja. Er zijn geen Tunesische priesters. De religieuze zusters en de priesters behoren tot verschillende congregaties en de meesten van hen komen hier voor een verblijf van 5 tot 10 jaar en keren dan terug naar hun thuisland. We missen een permanente aanwezigheid van onze priesters.

M: Caritas speelt hier een belangrijke rol, en niet alleen voor de christenen …
P: Caritas is niet gewoon een “beweging” binnen de Kerk of een deel van de Kerk. Caritas is voor ons de Kerk. Dit vertegenwoordigt een grote verantwoordelijkheid. Met behulp van Caritas kunnen we families bereiken, de maatschappij bereiken, waar geen enkele priester of religieus naartoe kan. Vandaar dat Caritas wordt gezien als de “missionaris” van de kerk. Het getuigt van Christus, van een Christus die houdt van mensen, die mensen helpt, door alle individuen die met Caritas werken. Wanneer iemand naar ons toe komt, vragen we hem nooit naar zijn religie, maar alleen naar zijn problemen. Of de persoon een Christen is of niet, is voor Caritas helemaal niet zo belangrijk. We hebben Christenen; degenen die bij ons komen zijn vooral Afrikanen, maar er zijn ook veel Tunesiërs. We werken in gebieden van Tunis die voor 100% moslim zijn en we zijn er om de vrouwen te helpen een vak te leren, zoals het maken van snoep en gebak, om een ​​zelfstandig leven te leiden. Als ze eenmaal op deze manier zijn opgeleid, kunnen ze hun brood verdienen en een waardiger leven leiden.

M. Wat zou u willen zeggen tegen de weldoeners van Kerk in Nood? Wat kunnen we doen voor Tunesië, om u te helpen in uw werk als bisschop?
P: We hebben een kwetsbare Kerk. Onze activiteiten zijn beperkt en fragiel vanwege ons gebrek aan bestaansmiddelen, omdat alles wat we ooit hebben gehad van ons is afgenomen. En ook omdat we voor alles wat we nodig hebbenm hulp van buitenaf moeten vragen. Kerk in Nood is uitermate belangrijk voor ons om ons in staat te stellen ons werk en ons apostolaat voort te zetten, vooral onder de mensen die onze getuigenis nodig hebben, gewoon door er te zijn, getuige te zijn van Christus, dus door ons eigen leven en niet alleen door woorden. Het betekent door ons gedrag te laten zien wie Christus is, een Christus die liefheeft, een Christus die vergeeft. Veel Tunesiërs zullen nooit een Bijbel bezitten, maar wij zijn het Evangelie dat ze kunnen lezen door de manier waarop we ons gedragen. De hulp die we krijgen van Kerk in Nood stelt ons in staat om door ons leven te getuigen van wie Christus is. Uiteindelijk is Hij het die de genade schenkt die de harten raakt, niet wij. Ik wil Kerk in Nood bedanken voor alle hulp die u ons geeft, omdat dit ons helpt op de been te blijven en ons helpt onze missie voort te zetten.

Webwinkel aanbieding

Kalender 2021

Maandkalender met mooie foto’s

8,75

Doneer

Kerk in Nood steunt wereldwijd mensen via de Kerk. Maak een online gift over en steun ons.

Ontvang de nieuwsbrief