fbpx
Featured Image

Amazonewoud Peru: “In de steek gelaten tijdens pandemie”

Het vicariaat van San José del Amazonas ligt in het uiterste noorden van Peru, dicht bij de grens met Colombia en Brazilië. Het is een afgelegen gebied zonder wegen, waar de belangrijkste reisroutes langs de grote rivieren lopen, zoals de Amazone en de Napo en hun zijrivieren. De meeste dorpen en nederzettingen liggen verspreid over het regenwoud, ver van de enige stad in de regio, de hoofdstad Iquitos. Het behoeft geen betoog dat het niet gemakkelijk is om basisproducten en -diensten te verkrijgen. De staat is hier zo goed als afwezig, het niveau van onderwijs en gezondheidszorg behoort tot de laagste van het hele land en er heerst een groot gevoel van onveiligheid als gevolg van drugshandel en zelfs mensenhandel.

In dit vergeten en door problemen geteisterde grensgebied in de bossen helpen en ondersteunen 59 katholieke lekenmissionarissen de 14 priesters van het vicariaat bij hun pastorale zorg voor de inheemse bevolking. En dat in een gebied dat zo groot is als Ierland en Portugal samen. De missionarissen komen uit veel verschillende landen – Mexico, Polen, Canada, Colombia, Spanje, Brazilië en India. Er zijn ook Peruaanse missionarissen die helpen met het pastorale werk in het gebied. Kerk in Nood (ACN) helpt hun werk hier al meer dan 25 jaar. Maar zoals de bisschop, mgr. José Javier Travieso Martín, uitlegt maakt het vicariaat San José momenteel een uiterst kritieke economische crisis door, die nog verergerd wordt door de COVID-19 pandemie.

“Niet alleen kunnen de mensen zelf niets bijdragen aan de ondersteuning van hun Kerk, vaak hebben ze zelf steun nodig, zoals we opnieuw hebben kunnen zien tijdens deze pandemie, die ons in dit land blijft teisteren”, legt de bisschop uit. “De realiteit is dat het gezondheidszorgsysteem in de steek is gelaten en dat de mensen daardoor aan hun lot zijn overgelaten.” Dankzij de steun van donateurs van Kerk in Nood was het mogelijk om in 2020 te voorzien in de basisvoedselbehoeften van twintig van deze missionarissen. Vandaag zijn er nog 14 religieuze zusters en 7 lekenmissionarissen die onze steun nodig hebben, vooral voor voedsel en gezondheidszorg.

Het vicariaat heeft 16 missiebuitenposten op zijn grondgebied. Daarnaast zijn er een lepracentrum, een ziekenhuis, 16 gezondheidscentra aan de Rio Napo, vier scholen en twee internaten, en twee revalidatiecentra voor gehandicapten. De missionarissen zijn verantwoordelijk voor het beheer van de parochies en missieposten en bezoeken ook tientallen afgelegen gemeenschappen. Wegens het tekort aan priesters in de regio gaan zij ook voor in de dienst van het woord in hun gemeenschappen, helpen zij bij de opleiding van plaatselijke catechisten en geven zij zelf catechese. Daarnaast zijn zij werkzaam in het gezinsapostolaat en het pastoraal werk voor de inheemse bevolking, verzorgen ze melaatsen en andere zieken en helpen ze bij het onderwijs van de plaatselijke kinderen.

Gabriel Grégoire is een van de lekenmissionarissen die door de donateurs van Kerk in Nood wordt gesteund. Deze Canadese missionaris is werkzaam in het pastoraat en de sociale dienst, hoewel hij vanwege de pandemie geen van de gebruikelijke werkzaamheden kan verrichten. Hij helpt bij het schoonmaken en desinfecteren van de kerken en leidt gebedsdiensten wanneer de priester niet aanwezig kan zijn omdat hij andere gemeenschappen bezoekt. Hij zit ook in de financiële commissie van het vicariaat en helpt bij het Legioen van Maria, waar hij zieken thuis en in verschillende andere centra bezoekt om met de mensen te bidden.

Een andere Canadese missionaris die met Gabriel samenwerkt is Alain Lacroix. Hij heeft de leiding over een mechanische werkplaats die door het vicariaat in Iquitos is opgezet en helpt ook bij het onderhoud van de voertuigen voor de missie in Tamshiyac. Tegelijkertijd helpt hij iedereen die hulp nodig heeft met hun voertuigen en kan hij werk bieden aan mensen die om werk komen vragen.

Er zijn ook gezinnen, zoals het gezin van Antonio Romero, die samen met zijn vrouw Mónica Adriana en hun drie kinderen vanuit Mexico hierheen is gekomen om te helpen in de missie. Hij legt aan Kerk in Nood uit hoe zijn werk nu overschaduwd wordt door de pandemie. “Soms worden we geroepen om steun en advies bij het overlijden van een familielid, of bij ziekte, wetende dat er geen medicijnen zijn, zelfs geen paracetamol of medische alcohol. Er is een tekort aan voedsel en we moeten zuurstof, ooit zuiver en gratis in het regenwoud, nu kopen voor meer dan 3500 soles per 10 m³. Er mensen zijn met een familielid dat op sterven ligt die niemand kunnen vinden om hen een zuurstoffles te lenen, te huren of te verkopen… en om deze gevuld te krijgen is weer een eindeloze saga.”

Een andere lekenmissionaris die door Kerk in Nood wordt geholpen is de Poolse Dominik Szkatula, coördinator van het pastoraal werk voor de inheemse bevolking. Ze woont al sinds 1982 in Peru en heeft tijdens haar apostolaat in een aantal steden en dorpen melaatsen verzorgd en de mensenrechten van de inheemse bevolking verdedigd. Na 30 jaar ervaring als missionaris en catechist, verzekert zij ons: “Ik weet uit eigen ervaring dat wij allen een actieve rol kunnen spelen in de verlossende zending van Christus. Ik beschouw mezelf als zeer gelukkig, omdat je in het Amazonegebied dichter bij God kunt leven, en door samen te werken met de eenvoudige en nederige mensen die hier wonen, kun je Hem daadwerkelijk aanraken.”

Helpt u deze bijzondere lekenmissionarissen hun werk te verrichten in deze tijd van corona? Doneer dan online via deze website of maak uw gift over onder vermelding van “Peru.” Uw gift gaat naar dit project of soortgelijke projecten in de regio.

Featured Image

Helpt u missiezusters die werken in de Andes?

In het Boliviaanse aartsbisdom Sucre wonen en werken zes zusters, gemakkelijk herkenbaar aan hun blauwe habijten, in drie parochies in de Andes. De congregatie van de zusters werd in 1961 in Peru gesticht en is momenteel actief in zeven Latijns-Amerikaanse landen.  “Het is moeilijk,” zegt zuster Maria Augusta, die al 37 jaar missiewerk doet. De paden zijn lang en moeilijk begaanbaar, er leven giftige slangen en de zusters moeten steile en rotsachtige plaatsen overklauteren en soms zelfs water oversteken dat door hevige regens in stortvloeden is veranderd. Bovendien moesten de zusters eerst Quechua leren, de taal die door de inheemse bevolking wordt gesproken. Eén van de zusters komt uit Argentinië, de andere vijf uit Peru. “Op muilezels of te voet reizen we twaalf tot veertien uren om onze gelovigen te bezoeken die hongerig zijn naar God. Als we aankomen, zijn we uitgeput, maar de mensen wachten op hun herderinnen.”

De zusters bidden met hen, troosten zieken en stervenden op hun laatste reis, mogen hun de heilige Communie bedienen, kinderen dopen, voorgaan bij begrafenissen en diensten van het Woord, en catecheselessen geven. Hun onvermoeibare dienst onder de moeilijkste omstandigheden wordt gevoed door hun contemplatief gebedsleven. Maar zij brengen ook hulp aan de mensen in de concrete zorgen en noden van hun dagelijks leven. Aangezien er geen dokters zijn, verlenen de zusters ook medische hulp binnen de perken van hun mogelijkheden. De zusters zelf ontvangen geen salaris voor hun dienst en zijn afhankelijk van hulp.

Met een bijdrage van € 50 kan een zuster een maand haar werk voortzetten. Helpt u hen mee? Doneer dan online of maak uw gift over onder vermelding van: 211-05-39 Bolivia. Uw gift gaat naar dit project of soortgelijke projecten in de regio.

Featured Image

Afrikaanse zusters op Cuba toonbeeld universele Kerk

De Missionaire Congregatie van de Evangeliserende Zusters van Maria werd in 1975 gesticht in Oeganda, in Oost-Afrika. Tijdens het pauselijk bezoek aan Oeganda in 1969 had paus Paulus VI benadrukt dat het Afrikaanse volk voortaan zelf missionarissen moesten zijn. De oprichting van deze congregatie was een vrucht van dit nieuwe inzicht. Vandaag de dag werken veel Afrikaanse priesters en religieuze zusters als missionarissen, niet alleen op hun eigen thuiscontinent, maar ook in vele andere delen van de wereld.

Sinds 2015 werken er zusters van de congregatie op het eiland Cuba in het Caribisch gebied. Twee van hen – een uit Oeganda, een uit Kenia – werken momenteel in de stad Palma Soriano in het aartsbisdom Santiago de Cuba in het uiterste zuiden van het eiland. Daar bedienen zij 15 afgelegen gemeenschappen op het platteland. Zij geven catechetisch onderwijs aan kinderen, jongeren en volwassenen; zij helpen de behoeftigen, zorgen voor de zwakken en de ouderen en ondersteunen gezinnen in de omgeving.

De aartsbisschop heeft de hoogste achting voor hun werk. In dit land, dat decennia lang onderworpen is geweest aan een atheïstisch, socialistisch bewind en dat nu nog gebukt gaat onder een ernstige economische crisis, zijn zowel hun steun aan de noodlijdende bevolking als hun werk in de verkondiging van het geloof van vitaal belang. Want hoewel ongeveer 70% van de bevolking katholiek gedoopt is, nemen slechts weinigen werkelijk actief deel aan het leven van de Kerk. De aartsbisschop schat dat slechts ongeveer 1% van de gedoopten daadwerkelijk de H. Mis bijwoont. Dit is waar het levende getuigenis van deze zusters zoveel kan doen om dingen te veranderen.

De Kerk in Cuba is arm, en daarom heeft de aartsbisschop zich tot u gewend voor hulp. Wij hopen dat u deze twee zusters helpt. Voor slechts € 83 per maand kunnen zij rondkomen en hun goede werk blijven verrichten. Helpt u hen? Doneer dan online of maak uw gift over onder vermelding van code: 216-05-39. Bij voorbaat dank.

Featured Image

Contemplatieve zusters Congo volharden ondanks geweld

Dit eerste karmelietessenklooster, gesticht in de Kasaï-regio, werd 50 jaar later overgebracht naar Malole in het centrum van wat nu de Democratische Republiek Congo is. En vandaag de dag wonen er 18 Afrikaanse vrouwen, in leeftijd variërend van 21 tot 88 jaar. De gemiddelde leeftijd van de zusters is 40 jaar. Hoewel de Karmelietessen fysiek los van de wereld leven, brengen zij in hun onophoudelijk gebed de noden van de hele wereld voor God. De heilige Theresia van Lisieux (1873-1897) heeft de roeping tot het contemplatieve leven perfect uitgedrukt toen zij zei: “In het hart van de Kerk wil ik liefde zijn.”

Het klooster ligt niet ver van het plaatselijke seminarie, wat helemaal passend is, want in de stilte van de omheining wijden de zusters zich heel speciaal aan het bidden voor priesterroepingen en voor de heiliging van het priesterleven. Helaas waren er in 2017 geweldsuitbarstingen waarbij niet alleen het karmelietenklooster maar ook het seminarie van Christus Koning werd aangevallen en geplunderd. Een deel van het seminarie werd zelfs in brand gestoken. Godzijdank vielen daarbij geen doden of gewonden. Maar in dit verscheurde land, dat al tientallen jaren geteisterd wordt door burgeroorlog en geweld, was dit niet de eerste keer dat de zusters het slachtoffer waren van dergelijke aanvallen,. Kerken en religieuze gebouwen zijn met tragische regelmaat slachtoffer van geweld geworden.

De inwoners van de stad Malole zijn dan ook erg blij dat het klooster en de zusters nog steeds in hun midden aanwezig zijn. Elke dag wordt hier de heilige Mis opgedragen. Helaas zijn de gelovigen zelf arm en kunnen ze weinig doen om de zusters te steunen.

Helpt u mee, zodat de zusters hun apostolaat van gebed op deze bijzonder gewelddadige plaats kunnen blijven uitvoeren? Doneer dan online of maak uw gift over onder vermelding van code: 115-06-39. Uw gift gaat naar dit project of soortgelijke projecten in de regio.

Featured Image

10 jaar oorlog: de balans van uw hulp in Syrië

In het laatste verslag van Kerk in Nood ter gelegenheid van de tiende verjaardag van het begin van het conflict, meldde Kerk in Nood dat zij tussen 2011 en 2021 in totaal 41,8 miljoen euro aan Syrië heeft toegekend. Het grootste deel van dit budget, meer dan 33 miljoen euro, was bestemd voor humanitaire hulpprojecten op het gebied van levensonderhoud, medische hulp, voedsel, kleding, gezondheidspakketten, huisvesting en onderwijs. In coördinatie met plaatselijke kerken van verschillende tradities bereikten een totaal van 418 initiatieven de inwoners van de steden die het zwaarst door de oorlog getroffen zijn, zoals Aleppo, Homs, Damascus, Marmarita en Tartus. Dit zijn de plaatsen waar de meerderheid van de christenen in Syrië geconcentreerd is.

Een druppel melk
Een van de belangrijkste projecten die de organisatie sinds 2017 steunt, is de campagne “Een druppel melk” in Aleppo. Daarbij wordt poedermelk uitgedeeld aan meer dan 3.000 kinderen uit christelijke gezinnen die in nood verkeren of door de oorlog ontheemd zijn geraakt. Het programma begeleidt hen vanaf hun geboorte tot hun tiende jaar. Soortgelijke projecten komen sinds 2015 ook ten goede aan kinderen in Tartus en sinds 2018 in Homs.

Studiebeurzen
Een ander door Kerk in Nood gesteund initiatief bestaat uit studiebeurzen voor christelijke school- en universiteitsstudenten in Aleppo en Damascus. Een derde van de scholen is gesloten als gevolg van de oorlog, maar veel gezinnen konden het zich toch niet veroorloven hun kinderen naar de scholen te sturen die wel functioneren. Dankzij studiebeurzen konden in het academisch jaar 2019-2020 in Aleppo alleen al 7.340 studenten verder met hun studie. In Damascus werden met de steun van de Zusters van Goddelijke Liefde van Besançon 2020-2021 studiebeurzen aan 550 universiteitsstudenten verstrekt van de plaatselijke Grieks-Melkitische Kerk.

Corona
Syrië is niet gespaard gebleven voor de gezondheidscrisis als gevolg van de coronapandemie. In 2020 heeft Kerk in Nood daarom meer dan 576.000 euro uitgetrokken om met de hulp van plaatselijke kerken 23.050 christelijke gezinnen te helpen die in grote nood verkeren door de precaire economische situatie die door de quarantaine is ontstaan. Met Kerstmis 2020 hebben de weldoeners van Kerk in Nood bovendien 200.000 euro geschonken om met de hulp van de Congregatie van Jezus en Maria winterjassen te verstrekken aan 25.000 kinderen in verschillende steden over het hele land.

Wederopbouw
Bovendien heeft ACN bijna vier miljoen euro geïnvesteerd in 156 projecten voor de wederopbouw van kerken, kloosters, scholen en pastorale centra, en 1,5 miljoen euro voor de wederopbouw van 1.077 particuliere huizen die door de gevechten en bombardementen verwoest zijn. Deze projecten hebben bijvoorbeeld gezinnen in Homs, Aleppo, Maaloula en de Vallei der Christenen geholpen om naar hun huizen terug te keren. Kerken die dankzij weldoeners van Kerk in Nood herbouwd zijn, zijn onder andere de kathedraal van Onze Lieve Vrouw van de Vrede in Homs en de kathedraal van Sint-Elijah in Aleppo.

Pastorale hulp
Wat de pastorale hulp betreft, heeft ACN meer dan twee miljoen euro uitgetrokken voor 182 projecten. De meest in het oog springende zijn de zomerkampen, die bedoeld zijn als een tijd van genezing, geloofsopvoeding en onderwijs voor jongeren of gezinnen die het trauma van de oorlog hebben opgelopen. Hiertoe behoort ook de gebedsactie “Troost mijn volk”, die christelijke gezinnen begeleidt die in de oorlog dierbaren hebben verloren. De icoon van Mater Dolorosa, Troosteres der Syriërs, gezegend door paus Franciscus, heeft parochies bezocht in 34 bisdommen.

Andere projecten van Kerk in Nood om het werk van de Kerk in Syrië tijdens de oorlog te steunen, betroffen onder meer Misintenties voor priesters (€874.000 en steun bij de aanschaf van religieuze boeken (€48.000), opleidingskosten (€356.000), transport (€181.000) en katholieke media (€13.000).

Ook in de nabije toekomst geeft Kerk in Nood hoge prioriteit aan de situatie van Christenen in Syrië. Wilt u hen steunen in deze moeilijke tijden? Doneer dan online of maak uw gift over onder vermelding van Syrië.

 

Featured Image

Zusters India zwaar getroffen door corona

Een reeks gebeurtenissen verscheurde de communiteit van de Dochters van het Kruis. Het begon op 5 oktober toen zr. Flora werd gediagnosticeerd met corona. De volgende dag werd ook zr. Suchita in het ziekenhuis opgenomen. Haar toestand verslechterde snel. In één week werden achttien zusters van de communiteit gediagnosticeerd met het virus. Zr. Anupama, de provinciale overste, en zes andere zusters hadden ernstige gezondheidsklachten en moesten onmiddellijk in het ziekenhuis worden opgenomen.

Na acht dagen in het ziekenhuis konden sommige zusters weer naar huis komen, waar ze nog acht dagen in quarantaine moesten blijven. Zuster Suchita kwam niet thuis. Op 23 oktober om 20.00 uur is de religieuze zuster overleden. “We worden Dochters van het Kruis genoemd. Dit keer heeft de Heer ons een deel van zijn kruis gegeven. Maar laten we niet vergeten dat we het niet alleen dragen. Hij is bij ons. Laten we dus samen het kruis dragen en elkaar helpen. Laten we het kruis omarmen en moedig optillen”, schreef zr. Anupama toen ze de provincie over het verlies informeerde.

Zr. Suchita was de directeur van een school die onderwijs bood aan 320 kinderen uit arme gezinnen. Ze was ook lid van de Provinciale Raad van haar congregatie en de overste van de communiteit in Hamirpur. “Zr. Suchita gaf haar leven voor de armsten en de zwaksten. Het is een groot verlies voor de provincie en voor mij persoonlijk”, aldus een herstelde zr. Anupama. Ondanks de risico’s en ontberingen, zet de congregatie, gesticht door Moeder Marie Therese Haze in 1833, en vooral actief op het gebied van onderwijs, haar werk voort.

Toen de corona-epidemie zich in India verspreidde en de mensen de gezondheids- en economische gevolgen van de pandemie begonnen te ondervinden, konden veel gezinnen het schoolgeld niet betalen. Als gevolg daarvan ontvingen de zusters die als leerkracht werken vele maanden lang geen salaris. In de voetsporen van hun stichter bleven de Zusters van de Dochter van het Kruis echter in de noden voorzien van wie het meest lijden in de samenleving. Zo zorgen ze voor ontsmettingsmiddelen en zelfgemaakte maskers voor wie zich deze essentiële middelen niet kunnen veroorloven. De meest kwetsbare gezinnen zijn bovendien afhankelijk van de zusters voor voedsel en medicijnen. “De nood groeit, net als het lijden van de mensen,” aldus zr. Anupama.

De missie van de zusters is om aan alle mensen in het lijden en de dood van Jezus Christus aan het kruis de ervaring van Gods liefde te openbaren. Ze verrichten pastoraal en sociaal werk in de sloppenwijken van Rourkela en bezoeken zieken, bejaarden en noodlijdende arbeidsmigranten die niet voor hun gezin kunnen zorgen. India is zwaar getroffen door de corona-epidemie. Er zijn meer dan 8,5 miljoen positieve gevallen geregistreerd in het land. Meer dan 127.000 mensen stierven aan het coronavirus. “We weten niet hoe lang deze pandemie een ravage gaat aanrichten. Onze stad Rourkela is zwaar geteisterd. De mensen zijn bang,” zei Sr. Anupama.

Kerk in Nood steunt de congregatie in India al sinds de jaren negentig van de vorige eeuw. Nu, in tijden van nood, vallen de zusters opnieuw terug op de steun van de stichting. “We proberen deze tragische gebeurtenissen [het verlies van zuster Suchita en de ziekte van 18 andere zusters] te boven te komen, maar het zal tijd vergen. De ziekenhuisrekeningen vallen ons zwaar, want de provincie werkt nog steeds aan haar economische duurzaamheid. We weten niet hoe lang deze pandemie zal voortduren. De zusters die ziek zijn, hebben goede zorg en voedzaam eten nodig. Als u en uw donateurs overwegen om ons in deze crisistijd te steunen, zal ik u ooit dankbaar zijn voor uw goedheid”, besluit zr. Anupama in haar brief.

Helpt u zusters in deze moeilijke corona-pandemie om de medische kosten te dekken? Doneer dan online of maak uw gift over onder vermelding van ‘Zusters India.’ Uw gift gaat naar dit project of soortgelijke projecten in de regio.

Featured Image

Corona in Congo: “Verlies mager loon nachtmerrie”

De lockdown als gevolg van de coronapandemie heeft ook in de Democratische Republiek Congo een bijzonder zware impact op de Kerk. Op 22 juni werden 5.826 bevestigde besmettingen en 130 doden door het coronavirus gemeld. Met de komst van de pandemie werd het leven van religieuze zusters in Bukavu, een kerkelijke provincie in het oosten van het land, een nachtmerrie. “Zelfs onder normale omstandigheden is de situatie daar uiterst moeilijk”, legt Christine du Coudray, verantwoordelijke bij Kerk in Nood (ACN) voor projecten in het land, uit. “In een regio die al wordt geteisterd door etnische conflicten, waar het leven wordt gekenmerkt door onzekerheid, gewapende invallen vanuit buurlanden, ontvoeringen en verkrachtingen, leven de religieuze zusters door catechese te geven en te werken in scholen en gezondheidscentra. De gezondheidsmaatregelen die zijn opgelegd ter bescherming tegen het Coronavirus hebben hen echter van hun broodwinning beroofd, waardoor hun situatie uiterst precair is geworden.”

Geen patiënten en scholieren
De lonen worden al niet meer betaald sinds de president van de Democratische Republiek Congo op 24 maart de noodtoestand afkondigde. Bovendien worden medische hulpverleners, een groep waartoe veel religieuze zusters behoren, gecompenseerd afhankelijk van het aantal patiënten dat zij behandelen. “Uit angst om besmet te raken met het Coronavirus, zijn veel mensen op dit moment echter niet bereid om naar de ziekenhuizen te gaan voor verzorging. Dit betekent dat de religieuzen drastische bezuinigingen hebben doorgevoerd of zelfs een volledig verlies aan inkomsten hebben geleden. De religieuzen die in de scholen werken, zijn voor hun levensonderhoud afhankelijk van de bijdragen die zij normaal gesproken van de ouders van hun leerlingen ontvangen. Nu scholen als gevolg van de pandemie zijn gesloten, is ook deze bijdrage niet meer aan de orde”, legt Du Coudray uit.

Om het voortbestaan van de religieuzen te verzekeren, zelfs in het licht van deze ontberingen, heeft Kerk in Nood noodhulp goedgekeurd voor 69 zustergemeenschappen uit zes congregaties die in de zes bisdommen van de kerkelijke provincie Bukavu werkzaam zijn. De 120.000 euro die de stichting schenkt naar aanleiding van een oproep door mgr. François-Xavier Maroy, aartsbisschop van Bukavu, om hulp te bieden, komt ten goede aan in totaal 464 religieuze zusters. Du Coudray: “Het is onze plicht om hen te troosten bij deze ontberingen, een troost die zij vele malen zullen vermenigvuldigen ten gunste van degenen die nog minder hebben dan zijzelf.”

Zelfgave
De projectmedewerker van Kerk in Nood heeft groot ontzag voor de zusters in het land: “Terwijl hulporganisaties veelal zijn gevlucht vanwege het voortdurende conflict, staan de Kerk en in het bijzonder deze religieuzen dicht bij de zwaarst benadeelde groepen. Ze worden niet erkend, maar werken volledig in de geest van Moeder Teresa! Hoe vaak heb ik ze niet bezocht na wéér een aanval door rivaliserende bendes, nadat ze het slachtoffer waren geworden van verkrachtingen en bloedbaden die niemand spaarden, nadat ze aardbevingen, aardverschuivingen of ontzagwekkende overstromingen hadden overleefd, zoals zojuist is gebeurd in Uvira [100 km ten zuiden van Bukavu]. Het zijn rampen die alles in hun kielzog uitwissen en een groot deel van de verwoesting hebben weggevaagd. Dit conflict smeult al 20 jaar.”

Helpt u de zusters in Bukavu deze crisis door? Doneer dan online via deze site of maak uw gift over onder vermelding van ‘Zusters Congo.’ Uw gift wordt gebruikt voor dit project of soortgelijke projecten in de regio.

Featured Image

Brazilië en het coronavirus: steun aan 500 helpers

In de staat Ceará, in het noordoosten van Brazilië, steunt Kerk in Nood het werk van priesters onder de meest behoeftigen in de stad Itapipoca, die zwaar getroffen is door de pandemie De Kerk werkt er hard om de geest van solidariteit te behouden en plaatselijke Christenen, die afhankelijk zijn van steun, te bereiken. Het aantal gevallen van het Coronavirus neemt in de regio nog steeds toe. Op 5 juni waren er 4.258 bevestigde besmettingen en 203 doden. Als gevolg daarvan blijven de kerken gesloten en worden de Missen via sociale media vanuit huis gevolgd.

Aanwezig in levens gelovigen
Volgens pr. Francisco Danízio Silva, de econoom van het bisdom Itapipoca, maken de mensen een zeer moeilijke tijd door. “We worden geconfronteerd met veel moeilijkheden: ten eerste is het onderhouden van contact met onze mensen lastig. Onze mensen hebben ons hard nodig, onze gebeden, ons gezelschap, onze raad. Maar door de pandemie is het moeilijk om dit fysieke contact in stand te houden. Het andere aspect is de financiële kwestie. Onze inkomsten zijn sterk verminderd. De offerande van de gelovigen is met ongeveer 60% gedaald. Er zijn geen collectes meer, omdat er geen openbare Missen meer zijn. En dus is de situatie erg gecompliceerd, omdat de middelen die we wel hadden nu uitgeput raken.”

“Op dit moment is het niet mogelijk om persoonlijk te spreken met onze mensen, die erg overstuur en angstig zijn. We helpen hen zo goed mogelijk via de sociale netwerken zoals WhatsApp, Facebook en YouTube”, legt pr. Francisco uit. “Het bisdom heeft ook twee radiozenders die het gebruikt om dicht bij de mensen te blijven. We gebruiken deze middelen om onszelf en onze gelovigen te beschermen. Wanneer ze toch naar buiten moeten gaan of hulp moeten bieden in noodsituaties, gebruiken de priesters beschermende gelaatsmaskers.

In sommige parochies zijn de priesters, om de mensen te helpen, er sinds het begin van de pandemie in geslaagd een hupacties te organiseren. Zo worden voorraden verzameld en basisbenodigdheden verdeeld onder de meest hulpbehoevenden. “De laatste tijd hebben we grote inspanningen gedaan om geld in te zamelen, maar dat wordt nu heel moeilijk, want de mensen hebben zelf bijna niets”, legt pr. Francisco uit. “Sommige parochies hebben besloten om voor de meest hulpbehoevende families dagelijks in een avondmaaltijd te voorzien. Maar ook voor deze campagne is het geld op.” Parochiepriester Danízio rekent op de vriendelijkheid van de gewone mensen. “In de tijden die we nu doormaken, is de steun van elk individu erg belangrijk. Met het weinige dat we hebben, kunnen we nog steeds veel mensen helpen. Onze Kerk is arm en in nood, maar ze is rijk aan de genade van God en aan vriendelijke en vrijgevige mensen”.

Dankbaar voor steun
Pr. Francisco is dan ook erg dankbaar voor de weldoeners van Kerk in Nood. “Jullie, de weldoeners van Kerk in Nood, helpen ons enorm. Gedurende deze tijd is uw steun direct gekoppeld aan de hulp die wij kunnen geven aan deze broeders en zusters van ons… die zoveel van ons nodig hebben; ons medeleven, onze aandacht en onze liefdevolle steun. Ik bid tot God, op voorspraak van Zijn allerheiligste Moeder Maria, dat Hij ieder van u mag zegenen en dat uw edelmoedigheid de bron van uw heil zal zijn. Laten we nooit vergeten dat het helpen van onze naaste een van de meest doeltreffende manieren is om onze Heer Jezus Christus, de Goede Herder, te imiteren. Onze dank aan allen die ons helpen om te evangeliseren door middel van naastenliefde, over de hele wereld”.

Sinds het uitbreken van de Coronavirus pandemie heeft ACN International honderden priesters, religieuzen en lekenpastoraal werkers financieel noodhulp geboden, zodat ze de meest behoeftigen kunnen blijven helpen. Als u ons wilt helpen dit mooie werk voort te zetten, klik dan hier om uw donatie te doen.

 

Featured Image

Priesters en religieuzen tegen Corona

De coronavirus-pandemie raakt arme mensen extra hard. Zonder sociaal vangnet moeten veel mensen wereldwijd kiezen tussen honger en het risico op besmetting. Een duivels dilemma. Daarnaast maken de omstandigheden waarin zij leven en werken het risico op besmetting groter. Zo werken in Pakistan veel mensen zonder beschermingsmiddelen als sanitair werkers en leven veel mensen in sloppenwijken met meerdere gezinnen in een huis.

Dankzij uw steun kunnen priesters en religieuzen hun parochianen en anderen steunen in deze uitzonderlijke tijd waarin het coronavirus levens eist. Met voedsel, voorlichting over het virus en medische zorg. Maar ook geestelijke weerbaarheid is belangrijk, vooral voor mensen die eenzaam zijn. Priester, religieuzen en leken zoeken de mensen op om hen van veilige afstand te troosten, te bemoedigen en weer hoop te geven. Met uw hulp kan Kerk in Nood priesters en religieuzen steunen zodat zij hun werk kunnen blijven doen.

Helpt u hen mee? Doneer dan veilig online via deze website of maak uw gift over onder vermelding van ‘Corona.’ Uw gift gaat naar de vele priesters en religieuzen die Kerk in Nood om hulp hebben gevraagd in deze moeilijke omstandigheden. 

Featured Image

Zusters in frontlinie bij strijd tegen Corona

De organisatie heeft noodhulp ter beschikking gesteld zodat priesters en religieuzen hun pastorale en sociale werk onder de meest kwetsbare mensen kunnen blijven uitvoeren. Zelf gaan ze voorop in de strijd tegen het coronavirus in Oekraïne.

Blijf voor ons bidden
Zuster Daniela Pukhalska is verpleegkundige in Odessa aan de Zwarte Zee. Ze werkt op de afdeling besmettelijke ziekten en heeft daardoor ervaring uit de eerste hand met het lijden. “Op dit moment komen veel patiënten naar ons toe waarvan we vermoeden dat ze besmet zijn”, vertelt ze aan Kerk in Nood. “Een paar dagen geleden kregen we te horen dat we vanaf nu alleen nog maar patiënten moeten accepteren die al positief getest zijn. Er is zoveel werk aan de winkel dat ik me aan het eind van de dag absoluut uitgeput voel.” Sommige artsen zijn in paniek geraakt en enkelen zijn zelfs vertrokken. Van haar kant blijft ze echter relatief ontspannen. “Zoals onze baas ons altijd vertelt, wisten we wat voor een afdeling we werkten en wat we konden verwachten.”

Ze is zelf niet bang voor een infectie. Als religieuze zuster van het Onbevlekt Hart van Maria verzekert ze dat dit vertrouwen te danken is aan de genade van God en aan het feit dat veel mensen voor haar en voor de zieken bidden. Ze zegt: “Ik weet dat veel mensen voor ons bidden, voor de artsen en alle medewerkers, en we zijn daar heel dankbaar voor. Blijf alsjeblieft voor ons bidden, zodat we onze kracht niet verliezen.”

Proberen patiënten te beschermen
Ook de religieuze zusters die voor de zwakkeren en de ouderen zorgen, zijn zwaar getroffen door de pandemie. Zoals zuster Justiniana, die werkt in het bejaardentehuis van Maria de Moeder van Barmhartigheid in Lviv in West-Oekraïne. De zusters van Sint Jozef zorgen hier voor 25 bedlegerige mensen die 24 uur per dag medische zorg en toezicht nodig hebben. Als gevolg van de corona-pandemie hebben ze hun veiligheidsmaatregelen aangescherpt. “Het is nu verboden om patiënten te bezoeken”, vertelt zuster Justiniana. “En het personeel moet maskers en beschermende kleding dragen. Alles moet diepgaand worden gereinigd met een ontsmettingsmiddel. We zijn bang dat we binnenkort zonder de benodigde apparatuur en medicijnen komen te zitten, omdat het moeilijk is om aan nieuwe voorraden te komen. Maar ondanks alles proberen we niet in paniek te raken, maar onze patiënten te kalmeren en te beschermen.”

Ook zij vindt nieuwe kracht en moed in haar geloof voor de dagelijkse strijd. “Begin april herdachten we de 15e verjaardag van het overlijden van de heilige Johannes Paulus II. We herinnerden ons zijn woorden ‘Wees niet bang! Open de deuren naar Christus!’ Als we ons hart openen voor Christus en Hem verwelkomen, dan staan we onder Zijn speciale bescherming. En dus vertrouwen we onze huizen en de hele wereld aan Hem toe.”

Zuster Jana Lypivska van de Zusters Benedictinessen werkt al twee jaar in de parochie van de Heilige Aloysius, in Zhmerynka in het centrum van het land. Tot voor kort was haar voornaamste taak de catechese aan kinderen en volwassenen ter voorbereiding op de sacramenten. Maar zuster Jana heeft ook altijd gezorgd voor de ouderen en behoeftigen in de parochie. Nu is dit haar belangrijkste taak geworden, legt ze uit. “In deze moeilijke tijd van opsluiting hebben deze mensen vooral onze hulp en het getuigenis van ons leven nodig. Velen van hen vragen ons om onze gebeden. We openen onze kapellen zodat één persoon tegelijk kan bidden en we doen boodschappen of proberen er gewoon te zijn voor deze mensen in deze moeilijke tijden.”

Armoede nijpend
Al voor de pandemie was de economische situatie in Oekraïne nijpend, vanwege de oorlog die sinds 2014 het land verscheurt. Weinig mensen hebben spaargeld en het verlies van werkgelegenheid als gevolg van de pandemie heeft velen op de rand van de overlevingskansen gebracht. Dit is ook iets wat de zusters in Ivano-Frankivsk in West-Oekraïne voelen. Zuster Elena Gnadziuk behoort tot de congregatie van de Myrrh-dragende Zusters (de Myronositsi). Hun klooster wordt dagelijks bezocht door een tiental mensen die in armoede leven. De zusters delen hun voedsel en andere benodigdheden met hen. Elke dag zijn er meer en meer. “Elke keer als ik de deurbel hoor en de deur van ons klooster open doe, zie ik mensen in nood. Onder hen bevinden zich ook daklozen en mensen die hun baan hebben verloren en nu in financiële moeilijkheden verkeren. Gisteren kwam een vrouw naar ons toe en vroeg om voedsel voor haar drie kinderen. Na haar kwam een man die vroeg om voedsel voor zijn moeder. Onder de behoeftigen zijn er veel mensen die op zichzelf wonen”, legt zuster Elena uit.

Kerk in Nood ondersteunt al deze gemeenschappen al jaren, waardoor de zusters hun specifieke charisma van zorg en dienstbaarheid aan de allerarmsten kunnen vervullen. Dankzij uw steun bij de vorming van nieuwe roepingen, het ondersteunen van hun eigen zieke en oudere zusters, kunnen de congregaties op hun beurt hulp bieden aan anderen.

Webwinkel aanbieding

Doneer

Kerk in Nood steunt wereldwijd mensen via de Kerk. Maak een online gift over en steun ons.

Blijf op de hoogte

Ik verneem graag per e-mail hoe het Christenen in nood wereldwijd vergaat en wat ik voor hen kan doen (afmelden kan op ieder moment).

We bellen u graag over hoe u Christenen in nood kunt helpen.


Voor het privacy-beleid van Kerk in Nood klik hier.