fbpx

Patriarch Rai uit Libanon: “Ik richt me tot u voor hulp” 

In een verklaring gericht aan Kerk in Nood, omschrijft de kardinaal het drama dat zich maandag in de haven de hoofdstad van Libanon heeft voltrokken en roept hij op tot solidariteit.

“Beiroet is een verwoeste stad. Er is een ramp gebeurd door de mysterieuze explosie in de haven. Beiroet, de bruid van het Oosten en de vuurtoren van het Westen is gewond. Het is een oorlogsscène zonder oorlog. Vernietiging en verlatenheid in al haar straten, wijken en huizen.

Tientallen burgers hebben het leven verloren, duizenden zijn gewond geraakt. Ziekenhuizen, kerken, huizen, instellingen, hotels, winkels, hotels en diverse openbare en particuliere instellingen zijn verwoest. Honderden gezinnen zijn dakloos. Dit alles gebeurt terwijl Libanon zich juist in een staat van economisch en financieel bankroet bevindt, waardoor zij niet in staat is deze menselijke en stedelijke ramp het hoofd te bieden. Het Libanese volk is arm en noodlijdend.

De Kerk, die een hulpnetwerk heeft opgezet op het hele Libanese grondgebied, wordt vandaag de dag geconfronteerd met een nieuwe grote taak. Zij kan deze niet alleen aan om volledig solidair te zijn met de getroffen families, slachtoffers en gewonden en ontheemden en klaar te staan om hen te verwelkomen in haar instellingen.

In naam van de Kerk in Libanon bedank ik de staten die zich bereid hebben verklaard Beiroet, een verwoeste stad, te helpen. Ik richt me tot andere broederlijke en bevriende landen, tot de grote staten, evenals tot de Verenigde Naties, met de vraag om zich te mobiliseren en onmiddellijk hulp te bieden om, zonder enige politieke overweging, de stad Beiroet te redden. Want wat er is gebeurd, gaat verder dan politiek en conflicten. Ik doe ook een beroep op liefdadigheidsorganisaties in verschillende landen om Libanese gezinnen, in het bijzonder in Beiroet, te helpen, zodat hun wonden kunnen genezen en ze hun huizen kunnen herstellen.

De afgelopen jaren heeft Libanon te maken gehad met een reeks politieke, veiligheids-, economische en financiële rampen die interventies vereisen om het land te redden. Libanon, dat het alfabet aan de wereld heeft aangeboden, verdient de steun van broeders en vrienden om zijn hoofdstad te herstellen, door middel van de onmiddellijke oprichting van een ‘door de VN gecontroleerd fonds’ om de hulp te beheren.

Ik richt me tot u omdat ik weet dat u van Libanon houdt en dat u op deze oproep zult ingaan. Ik richt me tot u omdat ik weet hoezeer u wilt dat Libanon zijn historische rol in dienst van de mensheid, de democratie en de vrede in het Midden-Oosten en in de wereld terugkrijgt.”

Maandag 5 augustus 2020

Béchara Boutros kardinaal Rai
Patriarch van Antiochië en de Oriënt

Kerk in Nood steunt al vele jaren projecten in Libanon en heeft toegezegd te helpen waar mogelijk. Wilt u dit werk steunen? Maak dan uw gift over onder vermelding van ‘Ramp Libanon’ of doneer veilig en snel via deze website. 

Kathedraal in Aleppo rijst op uit de as

“De restauratie en heropening van de kathedraal heeft zowel een symbolische als een praktische betekenis”, verklaart de Maronitische aartsbisschop Joseph Tobij van Aleppo in een interview met Kerk in Nood (ACN). “In symbolische zin is het een boodschap aan de parochianen en Christenen van Aleppo en van de wereld dat we ondanks ons afnemende aantal nog steeds in dit land zijn. Het herstel van de kathedraal is daarvan het bewijs.”

Raketaanvallen
De kathedraal van Sint-Elia, in de buitenwijk Al Jdeydeh van Aleppo, heeft een lange geschiedenis. Het huidige gebouw is gebouwd in 1873 en gerenoveerd in 1914. Het verving de oorspronkelijke kleine vijftiende-eeuwse kerk die op dezelfde locatie is gebouwd. Tijdens de Syrische burgeroorlog, tussen 2012 en 2016, ondervond de kathedraal schade door drie intensieve raketaanvallen en talloze minder ernstige aanvallen. De ergste schade vond echter plaats in 2013 toen de jihadistische rebellen de wijk van de stad binnendrongen en alle tekenen van het christendom probeerden te vernietigen.

Na vier jaar in puin te hebben gelegen, kon de kathedraal met Kerstmis 2016, toen dit deel van de stad was bevrijd van de rebellen, eindelijk zijn deuren weer openen. “We besloten een boodschap van hoop te sturen dat de Zoon van God geïncarneerd was en dat Hij nog steeds bij ons is. En dat Hij ons vergezelt in onze zorgen en pijnen en ze met ons meedraagt, zodat ze veranderen in een leven van hoop, geloof, liefde en dus een leven van heiligheid”, legt aartsbisschop Tobji uit. “Het moment tijdens de Mis toen het kind Jezus in de kribbe werd geplaatst, gemaakt van de ruïnes van het ingestorte dak, was zeer ontroerend. Samen met de mensen die de dienst bijwoonden, huilde en lachte ik tegelijkertijd. Iedereen klapte en juichen van vreugde.”

Tweederde Christenen vertrokken
De Christenen in Syrië leden enorm onder de burgeroorlog. Van de 1,5 miljoen christenen die vóór de oorlog in het land woonden, blijft naar schatting nog maar een derde over. De cijfers voor Aleppo zelf zijn vergelijkbaar: volgens bronnen van Kerk in Nood waren er vóór de oorlog ongeveer 180.000 Christenen in de stad. Er wonen nu naar schatting niet meer dan 30.000. De kathedraal bedient de maronitische katholieke gemeenschap die, hoewel niet de talrijkste in de stad, toch belangrijke sociale en humanitaire hulp voor het hele volk bieden. “Ons verlangen om te blijven is een ‘missie’, niet alleen omdat we hier zijn geboren of omdat we verplicht zijn om, tegen onze wil, hier te blijven. Wij Maronieten hebben geen andere plaats dan deze kathedraal. De beslissing om deze te restaureren lag voor de hand, zoals een familie het huis dat ons samenbrengt wil renoveren”, legt de aartsbisschop uit.

Thomas Heine-Geldern, uitvoerend president van Kerk in Nood International, stuurde vanwege de coronaviruspandemie een videoboodschap naar de mensen in Aleppo. “Ik ben bedroefd dat ik u niet kan vergezellen op deze dag van vreugde. Kerk in Nood is in de meest zware tijden met u geweest en het zou geweldig zijn geweest als we vandaag samen hadden kunnen vieren. Helaas laten de omstandigheden dit niet toe. We zien echter de kathedraal van Sint Elia en het is een wonder. Het is prachtig om het te zien schitteren in zijn vroegere pracht. Ik hoop dat het opnieuw het centrum van de hele christelijke gemeenschap zal worden, zoals het was voor deze vreselijke oorlog.”

Tussen 2011 en 2019 ondersteunde ACN International 900 projecten binnen Syrië voor een totale waarde van 38 miljoen euro. De donateurs van de pauselijke stichting hebben het grootste deel van de financiering voor de restauratie van de kathedraal verstrekt. Momenteel financiert Kerk in Nood nog steeds meer dan 100 kleinere en grotere projecten in het land. 

Ricardo’s droom: een nieuwe kerk in Havana

Terwijl Ricardo Mínguez spreekt, vullen zijn ogen zich met tranen als hij zich de ontberingen en het leed herinnert dat hij in het verleden heeft gekend. “We wachten hier al meer dan 25 jaar op. Velen van ons die aan deze onderneming begonnen zijn, hebben het land verlaten of zijn niet langer bij ons”, vertelt de oudere Cubaanse heer. Zijn gezicht is getekend door de jaren, rimpels spreken van een leven vol lijden. Ricardo spreekt over de katholieke gemeenschap in de buitenwijk van Antonio Guiteras, een gemeenschap van een honderdtal personen die voor het eerst werd gevormd in 1993 in de achtertuin van een privéwoning in deze buitenwijk aan de rand van Havana. De snelst groeiende buitenwijken sinds de Cubaanse revolutie telt vandaag de dag zo’n 30.000 inwoners.

Eerste kerk in Havana sinds revolutie 
De Antonio Guiterasbuurt is een van de lokale wijken in het gemeentelijk gebied van Oost-Havana, op ongeveer 8 kilometer van het oude centrum van de hoofdstad. Het is hier dat Ricardo’s droom werkelijkheidsd wordt in de vorm van een kerk. Daar kan de katholieke gemeenschap samenkomen om elkaar te ontmoeten en te bidden. Het wordt de eerste katholieke kerk in Havana, en slechts de tweede in het hele land, die gebouwd is op land dat door de staat is toegekend sinds de revolutie van 1969. De kerk is gewijd aan paus Johannes Paulus II, wiens bezoek aan Cuba in 1998 een “voor en na” moment betekende in de situatie van de katholieke Kerk in deze Caribische natie en in de betrekkingen tussen het Vaticaan en de Cubaanse regering in Havana. “Moge Cuba openstaan voor de wereld en moge de wereld openstaan voor Cuba”, was de historische uitdrukking die de Poolse paus gebruikte.

Hindernissen
We hebben veel moeilijkheden gehad om te beginnen. Meer dan een kwart eeuw lang konden we nauwelijks openlijk spreken over het katholieke leven, maar we kwamen samen en groeiden. En we baden voortdurend voor de mogelijkheid om een stuk land te hebben waarop we een kerk konden bouwen. Er waren veel moeilijkheden, van allerlei aard, maar uiteindelijk heeft president Raul Castro zijn handtekening gezet en dit stuk land toegekend”, herinnert Ricardo Mínguez zich. De meest recente hindernis was de coronapandemie, die het werk opnieuw bijna tot stilstand bracht. Helaas betekent de lockdown in het land dat de gemeenschap niet in staat zal zijn om de honderdste verjaardag van de geboorte van de heilige Johannes Paulus II op 18 mei van dit jaar te vieren. Ook op Cuba zijn alle liturgische vieringen sinds eind maart geannuleerd. Maar als er één ding is waar het Cubaanse volk aan gewend is, dan is het wel dat het niet opgeeft bij tegenslag.

Geïmproviseerde kerk
Ricardo is ‘koster’ van de huidige tijdelijke kerk – bestaande uit een dak en muren van metalen platen ter bescherming tegen wind en weer – die door de gelovigen wordt gebruikt tot de nieuwe kerk is gebouwd. Terwijl hij een beeld ophangt van de Goddelijke Barmhartigheid, een devotie waaraan ook de gemeenschap en de nieuwe kerk gewijd zijn, merkt hij op: “Hier hebben we nu alle diensten die straks in de kerk zullen plaatsvinden; bruiloften, communies, dopen. En we komen hier elke zondag bij elkaar om samen te bidden. Ik kom hier van te voren om de dingen klaar te maken, ik maak het altaar klaar, de foto’s, de stoelen… We hebben hier geleden onder kou, hitte, ongemak. Het werk is vertraagd door verschillende cyclonen en een orkaan, om nog maar te zwijgen van de enorme moeite die het kost om aan bouwmaterialen te komen. Maar nu zien we onze droom al bijna in vervulling gaan. We zullen er heel gelukkig zijn.” Ricardo herinnert zich iedereen die heeft geholpen om de huidige provisorische kerk uit te rusten. “De kardinaal gaf ons 20 witte stoelen, een diaken gaf ons zes tweedehands banken, terwijl andere mensen voor de altaarkleedjes hebben gezorgd… Toen ik ben gaan rondneuzen gaven mensen me oude stoelen, die ik in elkaar schroef en repareerde zodat we tenminste genoeg stoelen hadden voor iedereen en iemand hoefde te staan. Op de grote feestdagen zijn er meer, maar tijdens onze gewone zondagmissen zijn we meestal met zo’n zeventig of tachtig mensen.”

Nieuwe kerk moeizaam
De nieuwe kerk is discreet, bijna een symbool van de Cubaanse kerk van de 21e eeuw. Eenvoudig van structuur en met amper 335 m² vloeroppervlak lijkt het op een kleine architectonische David die strijdt met de Goliath van twee torenhoge appartementengebouwen ernaast.. appartementen van waaruit men – sommigen hoopvol, anderen sceptisch – neerkijkt op de voortgang van de bouwwerkzaamheden. Wat Ricardo niet weet, is dat zowel de financiering als de bouw van de nieuwe kerk een even moeilijke reis zijn geweest als die van de geïmproviseerde jerj. In het gebouw is het materiaal opgenomen van het altaar dat door paus Benedictus XVI werd gebruikt tijdens zijn bezoek aan Havana in 2012. Ook hebben diverse katholieke organisaties, waaronder Kerk in Nood, het project sinds 2014 ondersteund. Het was de in 2019 overleden Cubaanse kardinaal Jaime Ortega die zelf op 18 maart 2015 de eerste steen legde. Tijdens de plechtigheid benadrukte hij de symbolische betekenis van de plaats “waar een Kerk van levende stenen, u zelf, volhardde in het geloof en vanaf het begin de Christus van Barmhartigheid heeft vereerd en grote devotie heeft gehad voor de heilige Paus aan wie deze parochie is opgedragen.”

Ricardo herinnert het zich nog goed. “Toen hij kwam, was er niets. Maar net zoals de paus gaat waar hij nodig is, zelfs naar eenvoudige plaatsen, zo kwam de kardinaal ook hier toen er niets anders was dan een eenvoudige achtertuin.” Ontroerd vertelt Ricardo, die in zijn leven veel heeft meegemaakt, hoe hij werd uitgenodigd om de Heilige Mis bij te wonen tijdens het historische bezoek van de heilige Johannes Paulus II. “Ja, ik heb veel dingen meegemaakt en ik leef er nog steeds mee! Want dit is een grote droom, die weldra werkelijkheid zal worden. Sommige mensen dachten dat we gek waren omdat het ons allemaal zoveel kostte. ‘Hoe zullen ze ooit een kerk kunnen bouwen?’, vroegen ze zich af. Maar het land moet vooruitgang boeken, nieuwe dingen doen, en zorg dragen voor wat we wel hebben. We hebben deze kerk nodig en we zullen het verkrijgen”, besluit Ricardo.

Helpt u mee om de laatste fase van de bouw te financieren, zodat Ricardo en zijn medeparochianen snel de Heilige Mis kunnen vieren in een gebouw waarin ze anderen kunnen uitnodigen? Doneer dan via deze website of maak uw gift over onder vermelding van ‘Kerk Cuba.’

Een nieuw missiegebied in Egypte

Abnee Baitak is een nieuwe wijk van de stad Madinat as-Sadis min Uktubar, letterlijk vertaald de Stad van 6 oktober, niet ver van de hoofdstad Caïro. De wijk werd in opdracht van de Egyptische regering gebouwd, vooral om jonge gezinnen woonruimte te bieden. De nieuwe voorstad mist echter nog steeds een katholieke kerk. De gezinnen moeten dit moment meer dan 20 km door het drukke verkeer om naar de dichtstbijzijnde katholieke kerk te gaan.

In 2015 verleende de Egyptische premier een vergunning voor de bouw van de katholieke kerk. Omdat het in Egypte verre van eenvoudig is om dergelijke vergunningen te verkrijgen, werd snel met de bouw begonnen. Dankzij uw gift konden we meteen helpen met 30.000 euro, waardoor de bouw van de nieuwe kerk en het bijbehorende gemeenschapscentrum voor pastorale en sociale activiteiten nu in een vergevorderd stadium is. Om het werk af te ronden, is een verdere bijdrage van 30.000 euro nodig.

Helpt u mee om deze plaats van evangelisatie en missie klaar te maken? Doneer dan online via deze website of maak uw gift over onder vermelding van code 143-01-19. Uw gift gaat naar dit project of soortgelijke projecten in de regio.

Zusters in Irak gaan door waar martelaren ophielden

Baghdeda , ook bekend als Qaraqosh, ligt ongeveer 25 kilometer ten oosten van Mosul. Het is het centrum van het district Al-Hamdaniya en was de grootste christelijke stad op de Nineveh-vlakte vóór de invasie door Islamitische Staat (IS). In 2014 werd de stad bezet door IS en grotendeels verwoest. Duizenden Christenen ontvluchtten de stad en trokken naar door Koerden gecontroleerde deel van Irak, waar ze lange tijd als vluchtelingen een heenkomen vonden.

Bijna helft Christenen terug
Hoewel IS heeft geprobeerd het geloof in Irak te vernietigen, is het christelijke leven in Qaraqosh dankzij de door Kerk in Nood gesteunde wederopbouw niet verdwenen. Vandaag de dag is ongeveer 46% van de Christenen uit Baghdeda teruggekeerd. Per augustus 2019 zijn ongeveer 200 Syrisch-orthodoxe families, zo’n 900 personen, en 10.100 Syrisch-katholieke families, zo’n 24.800 mensen, teruggekeerd. Hoewel dit aantal hoger is dan aanvankelijk verwacht, zijn er zorgen over de toekomst. Vooral de vooruitzichten op een baan in Baghdeda zijn slecht, reden voor veel jongeren om in Koerdistan te blijven of naar het buitenland te vertrekken. De Kerk blijft echter een solide en hoopvolle aanwezigheid, die velen bemoedigt en het christelijk geloof in stand houdt.

Zusters brengen hoop
De Ephremiet-zusters, ook bekend als de Dochters van de Moeder van Barmhartigheid, zijn vernoemd naar de heilige Ephrem, die van bijzonder belang is in het oosterse christendom. Deze congregatie van actieve religieuzen werd in 1901 gesticht door de Syrisch-katholieke patriarch met als doel de behoeftigen te onderwijzen en te dienen. In 2010 stichtten ze hun eerste klooster in Irak. Vandaag aanvaarden ze novicen van alle riten, maar ze vallen onder de verantwoordelijkheid van de Syrisch-katholieke patriarch in Beiroet.

Klooster en kinderdagverblijf
Met uw bijdrage willen we het klooster van de Ephremiet-zusters helpen herstellen van de schade die het heeft geleden tijdens de bezetting door IS. Zo moet puin uit het gebouw verwijderd worden en moeten het elektriciteitssysteem, verlichting en sanitaire voorzieningen opnieuw geïnstalleerd worden. Ook het kinderdagverblijf van de zusters, dat grenst aan het klooster, moet weer bruikbaar gemaakt worden voor de opvang van 80 kinderen.

Helpt u mee zodat de zusters het pastorale werk onder de Christenen kunnen voortzetten waarvoor mensen als pr. Ragheed Ganni hun eigen leven hebben gegeven? Doneer dan online via deze website of maak uw gift over onder vermelding van code 319-05-19. Uw gift gaat naar dit project of soortgelijke projecten in de regio.

Uitbreiding van het pastoraal centrum in Bani Shoker

School en pastorie

Het dorp Bani Shoker in Egypte telt zo’n 30.000 inwoners. Van hen zijn er 3.000 Christen onder wie 1.000 katholieken. Zo’n 10 jaar geleden werd de oude school annex pastorie afgebroken, omdat het op instorten stond. De parochie kon ter vervanging een klein pastoraal centrum met pastorie bouwen: een zaal op de begane grond, een etage voor de opvang van jonge kinderen en voor diverse activiteiten en op de bovenste verdieping de pastorie.

Nieuwe kerk

Afgelopen jaar kon een nieuwe kerk worden gewijd, die werd gebouwd ter vervanging van de oude kerk, die veel te klein was geworden. De patriarch die in dit dorp werd geboren was bij de wijding de belangrijkste gast. De bouw van de kerk werd mogelijk gemaakt door Kerk in Nood.

Pastoraal centrum

Enkele jaren geleden kon de parochie een naastgelegen gebouw verwerven, in gebruik als winkel. Het gevaar bestond dat het als café uitgebaat zou gaan worden wat de parochie-activiteiten erg zou verstoren. De parochie wil dit gebouw nu graag uitbouwen en uitbreiden tot pastoraal centrum. Zo is er meer ruimte voor alle activiteiten. Daarnaast zal het centrum een functie hebben in de contacten naar de rest van de dorpelingen. De parochie kan een klein deel van de kosten zelf dragen, maar vraagt of de weldoeners van Kerk in Nood een bijdrage willen geven van in totaal € 23.700,00.

Paus en Poetin praten over Oekraïne, Syrië en Venezuela

Het gesprek ging verder over de Katholieke Kerk in Rusland en actuele internationale aangelegenheden als Syrië, Oekraïne en Venezuela. Ook werd een samenwerkingsovereenkomst getekend tussen het Bambino Gesu kinderziekenhuis van het Vaticaan en kinderziekenhuizen in Rusland. Het was de derde keer dat Francis en Poetin elkaar ontmoetten in het Vaticaan. Eerder ontmoetten zij elkaar in november 2013 en in juni 2015.

Aartsbisschop Parolin wees er ook op dat het onwaarschijnlijk was dat het bezoek resulteert in een langverwachte uitnodiging voor de paus om Rusland te bezoeken, een droom die bijzonder dicht bij het hart van St. Johannes Paulus II lag. Hoewel een uitnodiging van de regering essentieel is, zou het Vaticaan zo’n reis niet plannen zonder nadrukkelijke uitnodiging van de Russisch-orthodoxe kerk.

Vandaag ontmoet paus Franciscus een delegatie onder leiding van het hoofd van de Oekraïense Katholieke Kerk, aartsbisschop Sviatoslav Sjevtsjoek van Kiev-Halych.

Bron: CNS

“Vastbesloten het kwaad te bestrijden”

Sergij was al vertrouwd met de drugsproblematiek toen hij nog bij de politie werkzaam was. Drugsgebruik is vaak het begin van een steeds diepere verstrikking in het kwaad en in de criminaliteit. Zijn ervaring leerde hem dat elk kwaad klein begint. “Voordat iemand misdaden begaat en wetten overtreedt, begint hij met het overtreden van morele wetten“, zegt hij. Op het hoogtepunt van zijn carrière voelde hij zich geroepen tot het priesterschap. “De politiedienst en de priesterroeping lijken heel verschillend. Maar in werkelijkheid gaat het in beide gevallen om een manier om het kwaad te bestrijden. Ik was vastbesloten om mensen te helpen.”

Priesterschap doeltreffender
“Hen geestelijk bijstaan en ondersteunen om met Gods hulp door de sacramenten, de Heilige Schrift en het gebed de zonde te overwinnen, leek mij doeltreffender dan gewoonweg de misdaad te bestrijden. Uiteindelijk moeten we echter vooral niet vergeten dat de roeping niet voortkomt uit de wil van de mens, maar dat God een mens roept om zijn dienst als priester te vervullen.“

Ziekte van de ziel
Toen hij in 1992 tot priester werd gewijd in de Orthodoxe kerk en er steeds weer drugsverslaafden kwamen biechten, voelde de  pater zich geroepen om zich volledig voor deze mensen in te zetten. Daarom richtte hij in 1996 in Sapjornoe op 100 kilometer van Sint-Petersburg een revalidatiecentrum voor drugsverslaafden op. Hij richt zich op de gehele mens, inclusief de spirituele dimensie. “Voor mij als priester is  het duidelijk dat het bij drugsverslaving minder om een medisch of een sociologisch probleem gaat dan om een ziekte van de ziel, dat een spiritueel en pastoraal antwoord vereist.”

Grote familie
In het centrum worden jonge mannen tussen 18 en 35 jaar opgenomen die de lichamelijke ontwenningskuur al doorlopen hebben in een kliniek. Het centrum is georganiseerd als een gezin. Pater Sergij en zijn echtgenote Ljudmila nemen elk van die jongemannen in het centrum op als de verloren zoon uit het Evangelie. “We maken geen onderscheid tussen onze eigen kinderen en de jongeren die hier naartoe komen. Het belangrijkste is om het kind in hen te zien, net als bij onze eigen kinderen“, zegt Ljudmila. Onder elkaar gedragen de jonge mannen zich als broers. De ouderen helpen de jongeren om zich geleidelijk aan het nieuwe leven aan te passen. En natuurlijk zijn er ook nog de talrijke helpers die eveneens deel uitmaken van die grote familie. In die omgeving treden er al snel veranderingen op in de ziel van de jonge mannen.

Wandelende mummie
Iemand die er al in geslaagd is zijn leven ten goede te keren, is de 22-jarige Michail. Naar eigen zeggen was hij net een “wandelende mummie “, toen hij besloot om zijn leven een nieuwe wending te geven. Het was hem duidelijk dat hij niet lang meer te leven had als hij drugs zou blijven gebruiken. Hij had geen contact meer met zijn familie, sliep en at nog amper en leefde uitsluitend voor zijn verslaving. Hij kwam ook in aanraking met de wet. Eigenlijk leek het alsof zijn leven afgelopen was. Hij ging op zoek naar advies in het Alexander Nevski-klooster in Sint-Petersburg. Daar raadde men hem aan om zich tot pater Sergij te wenden. Nog voor Michail in het centrum werd opgenomen, begon hij regelmatig naar de kerk te gaan. Hij wilde alles te weten komen over het geloof, dat voor hem iets helemaal nieuws was. Toen hij naar Sapjornoe kwam, was hij onmiddellijk enorm onder de indruk van de schoonheid van die plek en van de liefde waarmee hij daar werd verwelkomd. Ook aan de manier van leven daar wende hij snel.

Een nieuw leven
Vanaf het begin heeft elke jongeman een taak: in de veeteelt of in de moestuin, een beroep leren zoals metselaar, timmerman, meubelmaker of dakdekker, sommigen werken in de kaarsen- en hostiewerkplaats. Michail: “Het was een waanzinnig goed gevoel om ‘s morgens op te staan toen de klokken luidden, mij naar het gebed te haasten, dan te ontbijten en vervolgens ter ere van God te werken. In Sapjornoe begon ik opnieuw boeken te lezen, wat ik al vijf of zes jaar lang niet meer had gedaan. De mooie erediensten in de kerk vielen bijzonder in mijn smaak. En de maaltijden werden met zoveel liefde en zo buitengewoon lekker bereid! Zo was het zelfs thuis niet.“ Hij bleef een jaar in het centrum. “In die periode heb ik grondig nagedacht over mijn hele vroegere leven en keek ik met een diep geloof in God naar de toekomst. Het jaar in Sapjornoe heeft mij de aanzet gegeven om met een nieuw leven te beginnen. Ik weet niet of ik vandaag nog in leven zou zijn, indien ik niet in Sapjornoe had verbleven. Eer aan God voor dat alles!“

Op dit ogenblik zijn er 60 jongemannen in het centrum opgenomen. Om iedereen aan het werk te zetten, zou pater Sergij nu ook nog een imkerij met 50 bijenkorven willen inrichten. We zouden hem graag hierbij met € 30.000 willen helpen. Helpt u mee? Doneer dan via onze website of maak uw gift over onder vermelding van code: 427-00-19. Uw gift gaat naar pater Sergij of soortgelijke projecten in de regio.

Webwinkel aanbieding

Eindelijk vrij –…

De definitieve autobiografie van Asia Bibi

17,99

Doneer

Kerk in Nood steunt wereldwijd mensen via de Kerk. Maak een online gift over en steun ons.

Ontvang de nieuwsbrief