Voor buitenlandse priesters is toestemming van de Belarussische overheid nodig om religieuze taken te mogen uitvoeren. Aleksandr Rumak is de hoogste regeringsfunctionaris voor religieuze zaken. Hij kan die toestemming verlenen of weigeren, zonder daarvoor een reden te geven. Bovendien gelden vergunningen vaak slechts enkele maanden en maximaal één jaar.

Belarus weigert Poolse priesters: tekort groeit

De maatregelen treffen alle vier de rooms-katholieke bisdommen van Belarus. Aartsbisschop Iosif Stanevsky van Minsk-Mogilev waarschuwde eerder dit jaar dat het tekort aan priesters steeds nijpender wordt. Vooral in het oosten moeten priesters soms meerdere parochies bedienen en daarbij grote afstanden afleggen.

Volgens de aartsbisschop verergert de situatie doordat Poolse priesters steeds vaker geen toestemming krijgen om hun dienst voort te zetten.

Priesters na tientallen jaren weg

Onder de getroffen priesters zijn geestelijken die 25, 30 of zelfs 35 jaar in Belarus hebben gewerkt. Sommigen zijn inmiddels naar Polen teruggekeerd.

De franciscaan pater Lech Bachanek dient al meer dan 25 jaar in Belarus. Daarom diende hij een aanvraag voor de Belarussische nationaliteit in. Hij hoopt zo zijn pastorale werk te kunnen voortzetten.

Druk op de Katholieke Kerk

De situatie staat niet op zichzelf. De autoriteiten arresteerden de afgelopen jaren ook Belarussische katholieke priesters. Ze zetten priesters gevangen of dwongen hen het land te verlaten.

In maart 2026 arresteerden de autoriteiten de 65-jarige priester Anatol Parakhnevich. Hij wordt verdacht van verraad en zit volgens Forum 18 nog altijd vast.

Mensenrechtenactivist en Nobelprijswinnaar Ales Bialiatski waarschuwt dat het beleid ernstige gevolgen heeft voor katholieke gemeenschappen. Door het groeiende tekort aan geestelijken dragen priesters steeds vaker verantwoordelijkheid voor meerdere parochies tegelijk.

Bron: Forum 18

Klik hier voor meer nieuws over godsdienstvrijeid op deze website.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Wereldwijde oproep voor godsdienstvrijheid

Kerk in Nood (Aid to the Church in Need) organiseert deze campagne. Aartsbisschop Moth sprak zijn steun ervoor uit.

Hij roept katholieken en mensen van goede wil namelijk op om een petitie te ondertekenen. Daarmee vragen zij wereldleiders om de godsdienstvrijheid in hun landen te waarborgen.

Die vrijheid staat vastgelegd in artikel 18 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

Volgens het recentste rapport 'Religious Freedom in the World' leven 5,4 miljard mensen in landen met ernstige problemen. Regeringen of extremistische groeperingen houden daar onderdrukking en discriminatie in stand.

Artikel 18 wordt te vaak genegeerd

“Al te vaak wordt artikel 18 genegeerd”, schreef aartsbisschop Moth.

“Mannen en vrouwen worden gevangengezet. Anderen worden uit hun huizen verdreven of zelfs vermoord, louter vanwege hun vreedzame geloofsovertuiging.”

“In sommige landen worden vrouwen en meisjes ontvoerd. Gedwongen afstand te doen van hun geloof en met hun ontvoerders te trouwen. En wordt kinderen het recht ontzegd om over hun geloof te leren.”

“Veel mensen – jong en oud – zijn het slachtoffer van religieuze haat. Zij worden op straat, op school en op het werk blootgesteld aan misbruik en discriminatie.”

Oproep om de petitie te ondertekenen

De vrijheid van godsdienst of geloof staat steeds verder onder druk. Daarom roept aartsbisschop Moth katholieken in Engeland en Wales op tot actie.

Hij vraagt hen de Kerk in Nood-petitie over artikel 18 te ondertekenen.

Hij zei: “Ik nodig u vandaag uit om u aan te sluiten bij een cruciale oproep om actie te ondernemen. Ter ondersteuning van mensen over de hele wereld die vanwege hun geloof worden onderdrukt…”

“De rijk geschakeerde gemeenschappen die we hier in de katholieke bisdommen van Engeland en Wales hebben, bestaan uit zoveel mensen. Met hun eigen verhaal van vervolging en onderdrukking: mannen, vrouwen en kinderen die een nieuwe start hebben gezocht. In het besef dat schendingen van de godsdienstvrijheid in strijd zijn met de waarden van een rechtvaardige samenleving.”

“We moeten opkomen voor onze broeders en zusters in Christus. En onze steun betuigen aan al diegenen die lijden vanwege hun geloofsovertuiging. Daarbij erkennen we de godsdienstvrijheid als een universeel mensenrecht.”

Wereldwijde oproep voor Godsdienstvrijheid als universeel mensenrecht

De Artikel 18-campagne van Kerk in Nood volgt op een uitspraak van paus Leo XIV.

“Godsdienstvrijheid is niet louter een wettelijk recht of een voorrecht dat ons door regeringen wordt verleend. Het is een fundamentele voorwaarde die authentieke verzoening mogelijk maakt.”

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Het aantal kerken dat in Europa en Noord- en Zuid-Amerika wordt aangevallen of vernield, blijft stijgen. Ondertussen beschikken christenen vaak niet over de juridische middelen om zich te verzetten tegen discriminatie en vervolging. Expert José Luis Bazán geeft uitleg over deze zorgwekkende trend.

Christenen worden in veel delen van de wereld vervolgd en ondervinden beperkingen van hun godsdienstvrijheid.  Vooral in Afrika en Azië is sprake van toenemend geweld en vijandigheid. Maar ook Europa en Amerika kampen met problemen. Opvallend is dat de autoriteiten er doorgaans geen actie ondernemen.

Ontnuchterende statistieken

“Jaarlijks vinden er in Frankrijk gemiddeld 1.000 aanvallen op kerken plaats. Het betreft meestal vandalisme, maar hieronder vallen ook veel gevallen van brandstichting. Ook in de Verenigde Staten zijn honderden aanvallen geregistreerd, waarvan alleen al 371 sinds het Hooggerechtshof in 2022 Roe v. Wade vernietigde.”

Deze ontnuchterende statistieken werden gepresenteerd door José Luis Bazán. De academicus en expert op het gebied van mensenrechten en vervolging van christenen heeft onder meer bijgedragen aan het rapport ‘Vrijheid van Godsdienst wereldwijd van Kerk in Nood (ACN), gepubliceerd in oktober 2025.

Honderden brandstichtingen

Ook in diverse landen in Latijns-Amerika is de afgelopen jaren een toename van aanvallen op christelijke locaties waargenomen. “Bijna 300 kerken in Chili zijn tussen 2013 en 2024 doelwit geworden van brandstichting, meestal door extreemlinkse activisten”, zegt hij.

“Elk jaar, rond 8 maart, Internationale Vrouwendag, worden honderden kerken – ik herhaal, honderden – in Spanje en Latijns-Amerika beklad en vernield door radicale feministen met haatdragende uitingen zoals: ‘De kerk die het helderst schijnt, is degene die brandt’.”

Ook in België en Duitsland trend

In sommige gevallen is de vijandigheid structureel geworden nu het secularisme voet aan de grond krijgt in eens christelijke landen. Zo vinden in België jaarlijks 200 aanvallen plaats. In Duitsland zijn in 2024 111 aanvallen geregistreerd, een stijging van 20% ten opzichte van het voorgaande jaar.

Ondanks het feit dat dit soort geweld tegen christenen zo gewoon aan het worden is dat het als een trend kan worden omschreven, doen de autoriteiten bijna niets om de slachtoffers te beschermen, zegt Bazán. “De Europese Unie heeft een coördinator voor antisemitisme en een andere voor anti-moslimhaat. Er is ook een recent gecreëerde functie bij de Verenigde Naties voor anti-moslimhaat, net zoals er al een was voor antisemitisme. Waarom geen VN-vertegenwoordiger voor haat tegen christenen? We missen politieke instrumenten op EU-niveau en bij de Verenigde Naties.”

Minderheden kunnen ook agressief zijn

“Er is een veronderstelling dat wij de meerderheid vormen, en daarom kunnen we per definitie niet onderdrukt worden, kunnen we niet aangevallen worden. Maar er zijn subcategorieën. Sommige mensen of instellingen worden aangevallen. We weten dat minderheden ook agressief kunnen zijn en meerderheden kunnen aanvallen.”

Bazán zegt echter ook dat de schuld deels bij de christenen zelf ligt, die geen officiële klachten indienen. “Uit een enquête onder katholieke priesters in Spanje bleek dat velen van hen fysiek of verbaal waren aangevallen. Maar de meesten van hen hebben dit niet gemeld, misschien omdat ze vinden dat ze dit moeten accepteren als onderdeel van het offer van hun ambt”, legt de professor uit.

Geen aangifte

“Het probleem is hetzelfde voor leken. Tenzij het om een zeer ernstig misdrijf gaat, doet de meerderheid van de christenen geen aangifte van haatzaaiende uitlatingen. Dit gebeurt niet bij andere religieuze gemeenschappen. De Britse moslimgemeenschap heeft bijvoorbeeld een handboek opgesteld over hoe aangifte moet worden gedaan, met voorbeelden van wat er moet worden gemeld, inclusief kleine overtredingen.”

“Ik denk dat we veel te leren hebben, omdat de politieke leiders wetten en beleid maken op basis van wat gepresenteerd wordt als gemelde gevallen, niet als beschuldigingen,” concludeert Bazán.

Het rapport ‘Vrijheid van Godsdienst wereldwijd, waaraan José Luis Bazán heeft meegewerkt, constateert dat ongeveer tweederde van de wereldbevolking in landen leeft met strenge beperkingen op de godsdienstvrijheid. Het rapport - waarvan u hier de samenvatting kunt aanvragen - wordt om de twee jaar gepubliceerd door Kerk in Nood (ACN).

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Albanië draagt nog altijd de littekens van het communisme. Families werden vervolgd, vaders verdwenen in de gevangenis en gelovigen leerden zwijgen. Het getuigenis van de mensen die volhardden in hun geloof inspireerde echter velen... onder hen de religieuze zusters van vandaag.

Zo bieden zusters in Shköder een liefdevol thuis aan meisjes die niemand meer hebben om voor hen te zorgen. In dit huis vinden zij niet alleen onderdak, maar ook warmte, bescherming en nieuwe hoop voor de toekomst.

Noodzaak

Veel van deze meisjes groeiden op in moeilijke omstandigheden van armoede en verlatenheid. Sommigen verloren hun familie, anderen hadden nooit een veilige plek om op te groeien. Zonder hulp zouden zij verstoken blijven van dagelijkse zorg, onderwijs en medische begeleiding. Vooral tijdens de koude wintermaanden zijn hun leefomstandigheden bijzonder zwaar.

Ook de jonge Christiana vond bij de zusters eindelijk een veilige plaats waar zij met zorg en liefde wordt omringd. Zuster Maria vertelt: “Wij zijn geroepen om moeders te zijn voor deze meisjes en hen te helpen groeien op alle gebieden.”

Over het belang van onderwijs zegt zij: “Ik geloof dat onderwijs de enige troef is, omdat opvoeding in integrale zin christelijke waarden ontwikkelt, een kritische intelligentie, een broederschap.”

Een plaats van zorg en hoop

De zusters zetten zich dagelijks in om de meisjes alles te geven wat zij nodig hebben: voedsel, kleding, onderwijs en medische zorg. Zij begeleiden hen met geduld en aandacht en proberen een omgeving te scheppen waarin de meisjes zich veilig en geliefd mogen voelen.

De moeilijke sociale omstandigheden in Albanië blijven een grote uitdaging. Zuster Maria zegt hierover:
“Men probeert onze hulpbronnen zoveel mogelijk uit te buiten, zonder het land echt te ontwikkelen.”

Een toekomst vol hoop

Voor meisjes zoals Christiana betekent dit huis veel meer dan alleen een dak boven hun hoofd. Het is een plaats waar zij zich geliefd en beschermd mogen voelen en waar zij stap voor stap vertrouwen in de toekomst terugvinden. Zuster Maria zegt: “De grootste liefde die je kunt hebben is je leven geven voor je naaste.”

In het eenvoudige maar warme huis van de zusters krijgen deze meisjes opnieuw de kans om op te groeien in veiligheid, rust en hoop.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

In Metanoia reist u naar Albanië, een land dat nog altijd de littekens draagt van het communisme. Families werden vervolgd, vaders verdwenen in de gevangenis en gelovigen leerden zwijgen.

Eén getuigenis van een zuster raakt meteen: “Mijn vader zat ook tijdens het communisme in de gevangenis.” Na twaalf jaar kwam hij vrij. Hij trouwde met mijn moeder, een vrouw die zelf werd vervolgd, maar bleef lesgeven in afgelegen dorpen. Hun geloof legde de basis voor de roeping van zuster Rosa.

Metanoia is dan ook geen film over wanhoop, maar over ommekeer. Over geloof dat blijft branden, juist waar mensen weinig toekomst zien.

Bekijk de film met het wachtwoord (vanwege internationale filmrechten) dat u heeft ontvangen of vraag toegang voor al onze films aan via deze pagina.

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]

Directeur Peter Broeders is gevraagd voor een andere aansprekende functie binnen de Rooms-Katholieke Kerk, die aansluit bij zijn kennis, ervaring en roeping. |

[spacer height="10px"]

[spacer height="10px"]

[spacer height="0px"]

[spacer height="20px"]