fbpx

Wij maken dagelijks mee wat bezetting betekent

dinsdag, 14 juli 2015
Nieuws
Israeli's en Palestijnen praten weer. Wat verwachten de Christenen in het Heilig Land hiervan? En hoe beleven zij de Israëlische bezetting? "Wij zijn omringd door Joodse nederzettingen die het leven voor ons...

door: Oliver Maksan

"Wij zijn omringd door Joodse nederzettingen die het leven voor ons Palestijnen buitengewoon moeilijk maken". Aan het woord is Louis Hazboun, geboren in Bethlehem. Sinds vorig jaar is deze innemende man pastoor van de Rooms Katholieke parochie in Bir Zeit, een dorpje in de omgeving van Ramallah. Het dorpje heeft een universiteit. Maar verder is er niet veel te beleven. De Westelijke Jordaanoever, sinds 1967 door Israël bezet, heeft hier een landelijk en pittoresk karakter met olijfboomgaarden en kleine velden. De bevolking is gemengd. Zo’n 4.000 van de ongeveer 7.000 inwoners zijn Moslims, de overigen zijn Katholieken, Orthodoxen en Anglicanen. Van oudsher leven zij vreedzaam naast elkaar. Maar deze harmonie wordt verstoord door de Joodse kolonies in de omgeving.

"De kolonisten snijden ons voortdurend van water en elektriciteit af, omdat ze die zelf nodig hebben. Dat is bijzonder schadelijk voor ons. En dat nog wel in ons eigen land! We maken iedere dag mee wat het betekent bezet te zijn." Bij een bezoek aan Kerk in Nood, noemt pater Hazboun ook de controleposten (checkpoints), die de bewegingsvrijheid van de Palestijnen buitengewoon bemoeilijken. Vaak bepalen Israëlische soldaten van een jaar of achttien of een bejaarde man van in de tachtig er wel of niet door mag. "De willekeur is ten hemel schreiend en de behandeling vernederend", voegt pater Hazboun hier aan toe.

Daar komen nog eens de economische gevolgen van de bezetting bij. "Israël bepaalt wat ingevoerd mag worden. Als de Israëli’s bijvoorbeeld een overschot aan olijven hebben, overspoelen ze er onze markten mee, waardoor de prijzen van onze boeren instorten. Onnodig te zeggen wat dat betekent voor veel Christelijke gezinnen die van de landbouw afhankelijk zijn." Vroeger, vë³ë³r de bouw van de muur tussen Israël en de bezette gebieden, werkten veel Christenen uit deze omgeving in het vlak bij gelegen Jeruzalem, op nog geen 20 km. afstand. Dit is nu vrijwel onmogelijk door de tijdverslindende controles langs de weg en de beperkingen op de afgifte van visa. Slechts een handjevol Christenen uit Bir Zeit vindt ter plaatse werk in het Latijnse Patriarchaat, als arts of bij het onderwijs op de Christelijke scholen. "Aan goede wil ontbreekt het de Kerk niet, maar zij kan niet alle Christenen in dienst nemen", voegt pater Hazboun hier met spijt aan toe. Daarom is de werkloosheid onder Christenen in deze plaats hoog "met alle gevolgen van dien: "Veel volwassen mannen zouden graag trouwen en een gezin stichten, maar ze kunnen zich dit financieel gewoon niet veroorloven. Met als gevolg dat de jongeren, als de kans krijgen, vertrekken."

Yusef Daher slaat deze uittocht van Christenen uit het Heilig Land met grote ongerustheid gade. Yusef Daher is een Katholiek die aan het hoofd staat van het Inter Church Center in Jeruzalem, een oecumenische organisatie die zich inzet voor de rechten van Christenen in het Heilig Land. "Er zijn op dit moment ongeveer 1 miljoen Palestijnse Christenen. Maar van hen leeft maar 20% in wat nu bestaat uit Israël en de bezette gebieden. De rest is verspreid over de wereld." Ongeveer 150.000 Christenen wonen in Israël, de overigen, ongeveer 50.000 zijn te vinden in Oost Jeruzalem, op de Westelijke Jordaanoever en in de Gaza-strook. "De uittocht van Christenen uit het Heilig Land voltrekt zich in golven", zo zegt Yusef Daher aan Kerk in Nood. De laatste grote golf vond plaats tijdens de tweede intifada in het begin van deze eeuw." Yusef Daher ziet Jeruzalem als een bijzonder geval: het oostelijk deel is door Israël ingelijfd, maar wordt door de Palestijnen opgeëist als hoofdstad van een toekomstige eigen staat. De Arabische Christenen komen hier, net als de meeste andere Palestijnen die sinds 1967 onder Israëlisch gezag staan, niet in aanmerking voor het Israëlisch staatsburgerschap, maar alleen voor een verblijfsvergunning. En die vergunning verliezen zij in geval van een langer verblijf buiten Jeruzalem, bijvoorbeeld bij ouders op de Westelijke Jordaanoever. "Hier vindt een soort gedwongen emigratie plaats en deze heeft", zo zegt Yusef Daher, "tot een dramatische daling van het aantal Christenen in Jeruzalem geleid".

Voor Yusef Daher komt bij de grote nood onder de Palestijnse Christenen ook nog de willekeur van de Israëli’s bij het verlenen van toegangsvergunningen op hoogtijdagen, wanneer veel Christenen uit de bezette gebieden een bedevaart naar Jeruzalem willen maken. Lang niet iedereen krijgt zo’n vergunning. Voor Yusef Daher komt daarin de fundamentele discriminatie tot uitdrukking die Israël toepast op niet-Joden: "Het lot van de Palestijnse Christenen is niet beter dan dat van andere Palestijnen. Niet-Joden worden geconfronteerd met dezelfde discriminerende behandeling."

Pater Hazboun en zijn parochianen beleven deze situaties dag in dag uit. Daarom verwacht hij niet veel van de vredesbesprekingen die tussen Israëli’s en Palestijnen zijn hervat. "Wij, Palestijnen, hopen natuurlijk dat de vredesbesprekingen tussen ons en de Israëli’s uiteindelijk tot een twee staten oplossing leidt. Maar op het ogenblik durf ik daar geen verwachtingen aan vast te knopen. We hebben al zo vaak besprekingen gezien die tot niets hebben geleid. Maar een ding weet ik zeker: men kan een vrij volk niet voor eeuwig een eigen staat onthouden."

Bron en foto: Kerk in Nood