fbpx

Syrische kerken willen plaats aan onderhandelingstafel Genéve

dinsdag, 14 juli 2015
Nieuws
De in Syrië geboren aartsbisschop John Darwish staat aan het hoofd van het Melkitische aartsbisdom Furzol, Zaahle en Bekaa in Libanon. Met een bevolking van 200.000 Christenen, is Zahle de grootste Christelijke stad in het...

De in Syrië geboren aartsbisschop John Darwish staat aan het hoofd van het Melkitische aartsbisdom Furzol, Zahle en Bekaa in Libanon. Met een bevolking van 200.000 Christenen, is Zahle de grootste Christelijke stad in het Midden Oosten. Ze strekt zich uit langs de westelijke grens van Syrië en biedt op het ogenblik onderdak aan 800 gevluchte Syrisch – Christelijke families "met een totaal van meer dan 6.000 mensen. Ze zijn hun geboorteland ontvlucht waar zij ingeklemd zaten tussen het Syrische regime en de rebellen en de Christelijke gemeenschap steeds meer doelwit is geworden van de Islamitische extremisten.

Er zijn in totaal ongeveer 2.000 Syrisch – Christelijke families in Libanon. Een kleine minderheid is naar de VS, Europa of Australië vertrokken, maar de meerderheid van de verdreven Syrisch – Christenen, volgens aartsbisschop Darwish, is vluchteling in eigen land, en vluchten met name naar Damascus en naar de Syrische ‘Vallei van de Christenen’.

Mgr. Darwish sprak bij zijn bezoek op 18 december 2013 aan New York met Kerk in Nood.

Wat hebben de Syrische families bij u het hardste nodig? Hoe zijn hun levensomstandigheden?
U moet op de eerste plaats bedenken dat zij niet in tenten of in kampen verblijven, maar in huurwoningen, soms met veel andere families samen, in één huisje of op een paar kamers. Daarentegen zijn minstens 10.000 Syrische Moslim families in vluchtelingenkampen opgenomen. De meeste Christelijke families hebben gebrek aan de meest elementaire levensbehoeften "voedsel, scholen en medische zorg. We helpen de armste Christelijke families om hun huur te betalen; we proberen voor de jonge mannen en volwassenen ook werk te vinden. Er zijn veel geschoolden onder de Christenen, bijvoorbeeld loodgieters en elektriciens.

We hebben ook een centrum voor zielzorg voor de vluchtelingen opgezet. De meesten van hen zijn afkomstig uit Homs en omgeving. Velen zijn er slecht aan toe, zowel geestelijk als fysiek "zij hebben alles achtergelaten en kwamen hier letterlijk zonder iets aan. Zij zijn ‘s nachts door Jihadistische rebellen van hun bed gelicht en op de vlucht gejaagd "zij zijn getraumatiseerd, omdat zij niet eens de tijd hadden om te rouwen en te bidden voor de doden. We proberen hen emotioneel en financieel te helpen.

Volgens sommige berichten zijn Syrische Christenen bang zich als vluchteling bij de VN en andere organisaties aan te melden uit angst dat zij als Christenen worden gebrandmerkt en daarmee doelwit van vergelding worden. Wat is uw commentaar hierop?
Ik probeer hen zover te krijgen dat zij zich wel aanmelden en daarmee in aanmerking komen voor hulp. Zij zijn bang "zij willen niet in de oorlog worden meegesleept; zij vrezen dat hun namen worden doorgegeven aan de Syrische regering of aan de rebellen. Zij laten zich liever door de Kerk helpen. Ik denk overigens niet dat hun angst gefundeerd is. We hebben geprobeerd een regeling te vinden, met bijeenkomsten tussen de families en vertegenwoordigers van UNHCR, de VN organisatie voor vluchtelingen. Ik heb UNHCR dringend gevraagd met ons samen te werken, maar de VN mensen voelen daar blijkbaar niet zoveel voor, al boeken we enige vooruitgang. Het gaat ook om beeldvorming: de VN mensen zien Moslims die in tenten wonen en Christenen in gewone huizen zonder in al te schreeuwende nood te verkeren. Er vindt ook enige discriminatie plaats. Maar het is deel van de Christelijke mentaliteit, het gevoel voor eigenwaarde die hen ervan afhoudt toegang tot kampen te vragen. Dat maakt het voor mij des te belangrijker een beroep op Christenen in het Westen te doen en hen om steun voor ons werk te vragen.

Bent u teleurgesteld over de geringe aandacht van Westerse regeringen en zelfs kerkelijke gemeenschappen voor het lijden van Christenen in Syrië en in het gehele Midden Oosten?
De publieke opinie in het Westen wordt bepaald door de media. De mensen begrijpen onze werkelijke problemen niet. Waar de media aan voorbijgaan, is wat er werkelijk in Syrië en elders aan de hand is. Ze hebben de betekenis van de zogenaamde "Arabische lente" niet begrepen. Er is geen Arabische lente; er is geen drang naar democratie, "er is drang naar theocratie, zoals we hebben gezien bij de revolutie in Egypte die de Moslim Broederschap aan de macht bracht. Jihadisten van overal stromen hier naar toe "kijk alleen maar naar de radicale groeperingen in Syrië, zoals Al Nusra. Tot nu toe is de gematigde oppositie tegen de oude regimes zwak geweest. Bovendien kunnen de westerse regeringen hun vorm van democratie niet zomaar opleggen aan de regio. Er bestaat niet één, enkele vorm van democratie. De Arabische wereld moet haar eigen vorm vinden. Voor veel hedendaagse Moslims bestaat er geen scheiding van Kerk en Staat. De Arabische samenleving is er nog niet aan toe om het begrip secularisatie te aanvaarden. Dat zal nog geruime tijd vergen. Maar Christenen kunnen hierbij een belangrijke rol spelen. Wij kunnen samenwerken met gematigde Moslims, hier in Libanon, in Syrië en in andere landen van de regio. We zijn hier, zonder veel publiciteit al aan begonnen, omdat er beslist gespreksgenoten zijn binnen de Moslim samenleving. Ik ben voorzitter van de Commissie voor Dialoog tussen Christenen en Moslims en mijn belangrijkste doelstelling is een gemeenschappelijk terrein te vinden waar we elkaar begrijpen zodat we in vrede kunnen leven in het Midden Oosten. Hiertoe heeft paus Johannes Paulus II opgeroepen tijdens zijn bezoek aan Libanon in 1997 en in zijn toespraak na afloop van de Speciale Bijeenkomst voor Libanon van de Synode van Bisschoppen.

Wat zou u graag zien gebeuren bij de vredesconferentie voor Syrië die in januari 2014 zal worden gehouden? Denkt u dat president Assad aan de macht kan blijven?
Tot nu toe zien we nog niemand die hem zou kunnen vervangen. We zijn bang dat Jihadisten de macht grijpen en hun ideologie aan alle Christenen en gematigde Moslims opdringen. Dat zou ook ongewenst zijn voor de meeste burgers van Syrië. Het beste zou zijn als er een overeenstemming komt tussen Assad en de seculiere oppositie. Wat ik graag zou zien gebeuren in Genë¨ve, is het stopzetten van wapenleveranties en financiële steun aan alle partijen; maar steun aan Syrië om weer op te bouwen wat verwoest is; een initiatief dat alle partijen tot de onderhandelingstafel zou dwingen en wegen te vinden om tot een verzoening en tot overeenstemming te komen over hervormingen waar alle Syriërs zich wel bij zouden voelen; het verlenen van vrijheid in Syrië en overal in het Midden Oosten aan bekeerlingen tot het Christendom zich als zodanig te laten registreren, bijvoorbeeld bij een volkstelling. Het enige land dat deze vrijheid kent, is Libanon. In alle andere landen kan een bekeerde Christen niet voor de wet trouwen of zijn kinderen bij de burgerlijke stand aangeven, ook al heeft hij het recht naar de kerk te gaan. Als de Kerken een plaats zouden krijgen aan de tafel in Genë¨ve, zouden we dit voorstellen.

Kerk in Nood heeft voor bijna 3 miljoen euro hulp aan Syrië gegeven sinds het begin van het conflict. In 2013 heeft de hulporganisatie met 2 miljoen euro projecten in Syrië gesteund "en de Syrische vluchtelingen in de buurlanden (Jordanië, Libanon en Turkije) met 200.000 euro.

Bron en Foto’s: Kerk in Nood