fbpx

Jonge Moslim: Egypte alleen samen met Christenen opbouwen

woensdag, 28 oktober 2015
Nieuws
Mohamed Elhariry, een jonge zaken- man in Caïro, geeft een realistische in- kijk in het leven in Egypte van de laatste maanden. De jonge- man zegt dat de Moslim Broederschap "tegen iedereen heeft gelogen; ze hebben nooit...

Caïro (AsiaNews) Mohamed Elhariry, een jonge zakenman in Caïro, geeft een realistische inkijk in het leven in Egypte van de laatste maanden. De jongeman zegt dat de Moslim Broederschap "tegen iedereen heeft gelogen; ze hebben nooit een democratische staat gewild. Het echte Egypte is evenwel multireligieus." De arrestatie van Mohammed Badie, de geestelijk leider van de Moslim Broederschap, is voor Westerse landen en Turkije aanleiding geweest om opnieuw kritiek te geven op de stevige militaire koers, die tot dusver 900 levens heeft gekost. De buitenlandse pers beperkt haar verslag van het conflict tot de heersende partijen, waarbij ze het leger opzet tegen de Islamisten, die blijven doorgaan met het ophitsen van hun volgelingen tot gewelddadige demonstraties. Deze verbale oorlog heeft in feite geleid tot honderden doden in de straten van Caïro en Alexandrië, van wie velen worden beschouwd als martelaren van de Revolutie, alsook tot aanvallen op Christenen, die fungeren als zondebok voor de afname in populariteit van de in 2011 gekozen Moslim Broederschap.

Wat is er nu eigenlijk echt aan de hand in Egypte? En wat betekent dat voor diegenen die niet zijn in te delen in politieke of religieuze partijen? Mohamed Elhariry, een jonge Islamitische zakenman uit Caïro, vertelt tegenover AsiaNews over de groeiende eenheid tussen Moslims en Christenen die een land opnieuw willen opbouwen waarin verschillende bevolkingsgroepen en religies al 1400 jaar hebben samengeleefd.

Wij Moslims waren allemaal onder de indruk van de wijze waarop Katholieken, Koptisch-Orthodoxen en Protestanten reageerden nadat zij slachtoffer werden van gewelddadigheden die werden gepleegd door de Moslim Broederschap. De Christenen vroegen niet om hulp van andere landen met dezelfde religie. In plaats daarvan geloofden ze in zichzelf en in het Egyptische volk. Alles wat er in Egypte gebeurt, blijft in Egypte. De Molsim Broederschap daarentegen heeft verschillende Ministeries benaderd en druk uitgeoefend op de interim-regering, die is gekozen door de verschillende delen van de Egyptische samenleving.

Wij Moslims boden aan om kerken en religieuze gebouwen te beschermen, maar onze Christelijke broeders en zusters zeiden: "Riskeer jullie levens niet, jullie zijn voor ons te waardevol. We hebben deze gebouwen voorlopig gesloten. Samen zullen we onze kerken opnieuw opbouwen zodra we het terrorisme met wortel en tak hebben uitgeroeid." Ik ben ervan overtuigd dat wat voor één van mijn buren heilig is, ook voor mijzelf heilig is. Ik respecteer hem en zijn vrijheid.

De verschillende delen van de Egyptische samenleving hebben al 1400 jaar samengeleefd. Er zijn in de loop der tijd veel conflicten geweest, zowel binnenin de Islam tussen Soennieten en Sjiieten als met het Christendom, Koptisch-Orthodox, Katholiek alsook Protestants. Soms gedragen ze zich als fans van verschillende voetbalploegen, maar soms ook verheerlijken sommigen de "Egyptische religie" (het nationale bewustzijn), terwijl anderen haar verwerpen. En dit komt voor onder zowel Christenen als Moslims.

Wat is er met ons land aan de hand? Het begon allemaal op 25 januari 2011, toen een enorme revolutie alle lagen van de Egyptische samenleving in beroering bracht. Maandenlang demonstreerde het volk tegen het regime van President Hosni Mubarak. Deze gebeurtenis verenigde de mensen van verschillende ideologieën: imperialisten, socialisten en religieus extremisten. De revolutie won, maar daarmee begonnen deze extremen uiteen te lopen. De Moslim Broederschap, religieuze kapitalisten en socialisten horen niet op het politieke toneel van Egypte.

Tijdens de overgangsregering, die werd geleid door de Hoge Raad van de gewapende strijdkrachten "die een sterke positie hebben in de politieke en economische wereld ", probeerde iedere partij om zijn tegenstander uit te schakelen. De Moslim Broederschap wachtte tot de uitsluiting van de Nationale Democratische Partij, die stamde uit het Mubarak-tijdperk, voordat ze haar officiële entree maakte op het toneel van de nationale politiek. Hierdoor konden eerlijke verkiezingen plaatsvinden, maar slechts in technische zin, niet vanuit moreel perspectief. Na het winnen van de parlementaire verkiezingen in 2011 en de presidentsverkiezing in 2012, begon de Broederschap het land te leiden op een weg naar een onbekende bestemming.

De Broederschap liet uit machtsoverwegingen de Sinaï over aan de terroristen, en vestigde en financierde, ondanks de verslechterende economie, haar machtsposities in de regering en in de rechtspraak, waarbij ze de ambten liet bekleden door haar eigen mensen. Ze liet alles toekomen aan haar leider, die de vijfde plaats inneemt in de hiërarchie van de Moslim Broederschap. Maar met de goedkeuring van de nieuwe Grondwet laat de Moslim Broederschap haar ware gezicht zien. Haar doel is totale heerschappij over de staat. In november 2012 gingen de Egyptenaren de straat op om te protesteren tegen de aanname van een gecorrumpeerde Grondwet en demonstreerden ze voor het paleis van het Constitutionele Hof.

De val van Morsi en de volksopstand bracht de Moslim Broederschap in verlegenheid. De laatste maanden hebben haar aanhangers hun kampen opgezet nabij Rabaa (een wijk in Caïro), zonder rekening te houden met de wil van het volk. Momenteel zaaien de Islamisten overal terreur, dood en verderf, waarbij ze het feit negeren dat het leger en de politie zich hebben geschaard achter de meerderheid van de bevolking, die 30 juni de straat is opgegaan. De Moslim Broederschap zoekt geen legitimiteit door middel van de dialoog, ze heeft geen respect voor de wil van het volk, een vereiste voor democratie.

Op 14 augustus hebben het leger en de politie besloten om de kampen van de Moslim Broederschap te ontruimen, waarbij ze zich gesteund wisten door een groot deel van de bevolking. De eerste slachtoffers waren leden van de veiligheidstroepen, die reageerden op Islamistische kogels.

Het staat buiten kijf dat veel burgers en ongewapende mensen deelnamen aan de demonstraties van de Moslim Broederschap, namelijk als menselijke schilden voor de gewapende militanten. Daarnaast is het met bewijsstukken gestaafd dat veel Islamistische militanten zijn beschoten door eigen manschappen.

In het hele land zijn bij Islamistische aanvallen mensen vermoord die geen lid waren van de Broederschap, aanvallen bijvoorbeeld op Christelijke kerken en politiebureaus, waaronder legerposten en politiekantoren in de Sinaï.

De laatste weken hebben Islamisten er alles aan gedaan om het leger voor het oog van de wereld in een kwaad daglicht te stellen, maar zij zijn daarin niet geslaagd in de ogen van de Egyptenaren. De recente aanvallen op Christenen zijn in feite niets anders dan een poging van de Islamisten om een nieuw conflict te ontketenen, teneinde het land te vernietigen.

Veel mensen vragen zich af of er eigenlijk wel een dialoog mogelijk is met de Moslim Broederschap. Ik kan niet praten met een gewapende terrorist die bedreigend is voor mijn veiligheid, mijn gezin, land en voor mijn vrijheid. Maar ik ben er wel klaar voor om te praten met diegenen die deze voorwaarden onderschrijven: het welzijn van het land is het allerbelangrijkst, er moet bereidheid zijn om elkaar te accepteren zonder persoonlijke overtuigingen op te dringen, mijn gesprekspartner moet erkennen dat Islamisten doelbewust aanvallen uitvoert op de politie.

We zullen helaas nog moeten wachten op verzoening. Wij zijn een volk met een slecht geheugen. We houden er niet van om te herinneren. Al 80 jaar hebben we te kampen met de bemoeienis en het geweld van de Moslim Broederschap, en toch hebben we op hen gestemd bij de verkiezingen in 2011 en 2012. (S.C.)

Bron en foto: Asianews