fbpx

“Ik zat gevangen en je bezocht Mij”

Project

“Het eerste dat je merkt wanneer je binnenkomt, is de verschrikkelijke stank. Het riool is als een stromende rivier. De gevangenis is gebouwd voor 75, maar vaak leven er wel 150 gevangenen”, vertelt Calisto Albano uit Mozambique. Samen met andere leden van de katholieke gemeenschap San’Egidio bezoekt hij iedere zaterdag gevangenen en verzorgt hij een maaltijd.

“Voor het merendeel zijn het tieners die vastzitten voor inbraken. Maar ik ken iemand die een kip had gestolen en jaren gevangen zat zonder rechtszaak. We hebben het bestuur van de gevangenis onder druk gezet over deze onmenselijke omstandigheden. Ze krijgen amper één maaltijd per dag. We moeten wel helpen om de lunch te garanderen, zoveel als mogelijk”, aldus Albano. “Dus zoeken we fondsen en kopen we voedsel. Binnen onze gemeenschap hee niet iedereen werk, maar er is geen persoon in de wereld zo arm dat hij anderen niet kan helpen. Elke zaterdag geven we zo hoop.”

“Natuurlijk zijn we bang dat we beschouwd worden als mensen die dieven en bandieten verdedigen. Waarom hen bezoeken? Het zijn ‘maar’ gevangenen. Maar is dat genoeg om te zeggen dat ze slecht zijn? De waarheid is dat we een sfeer van welwillendheid vinden. Ze respecteren ons, wat ons vreugde gee .” Albano vervolgt: “De gevangenis is niet langer hetzelfde. Politie en justitie weten dat we iets zeggen als ze hun werk niet naar behoren doen. Ook de gevangenen zijn veranderd. Ze ondergaan de straf die ze hebben gekregen voor wat ze hebben misdaan. Maar het blijven mensen en ze merken elke goede daad op. Ze voelen het.”

De zelfgave van Albano, een vader met een normale baan als leraar in het arme Mozambique, komt voort uit zijn liefde voor Christus. Hij doet precies waartoe Paus Franciscus steeds oproept: ga naar de armen, gemarginaliseerden en verdrukten. Voor mij is hij een groot voorbeeld, iemand die ik ook graag steun in zijn grote wens: zorg voor de gevangenen. Helpt u mee?