Persoonlijk verhaal

Toen de eerste zusters zich vestigden op grondgebied van de kerk in de landelijke omgeving van Beying vonden ze al direct baby’s bij hun voordeur. Het betrof baby’s met ernstige afwijkingen die al na een paar maanden aan hun lot waren overgelaten en van wie geen spoor meer te vinden was van de familie.

Op het platteland, zoals hier in de provincie Hebei, was de in China voorgeschreven één-kindpolitiek niet verplicht. Daar bestond een gezin gewoonlijk uit een gemiddelde van drie of vier kinderen. Niu Chun Mi, directrice van het Gaoyi Therapie Centrum voor de 'Liming Familie' zegt dat daar de gezinnen heel arm zijn en niet alleen de zorg hebben voor gehandicapte kinderen maar ook voor meer andere kinderen. De 'Liming Familie' is de belangrijkste opdracht voor de zusters van de H.Theresa van het Kind Jezus, plaatselijk bekend als de St. Theresa Zusters van het Bloemetje. De Liming (huis van de dageraad) Family bestaat uit drie samenwerkende instellingen, die kinderen en volwassenen met ernstige lichamelijke afwijkingen helpt en verzorgt.

“Ouders lieten deze kinderen eerst achter bij de deur van de kerk en de bisschop (Raymond Wang Chong Lin) vroeg de zusters om de zorg voor hen op zich te nemen” herinnerde zuster Xeufen Zhang zich. Xeufen was een van de 10 grondlegsters van de orde van de H. Theresa in 1988, toen bisschop Wang toezicht hield op de heroprichting van de orde, nadat de Culturele Revolutie in China alle kerkelijke congregaties met geweld ontbonden had.

"In het begin woonden we samen met de weesjes in hetzelfde huis en aten we ook samen, zei Xeufen. Als ik vóór mijn intrede aan een klooster dacht had ik het idee dat het een huis was met heel dikke muren en dat de zusters de hele dag aan het bidden waren. Toen ik intrad, zag ik wel dat het leven van een zuster heel anders was. Wij moesten het huis zelf, steen voor steen, bouwen! Wij moesten de zorg op ons nemen voor deze weeskinderen en studenten. Ik koos er nooit voor om moeder te zijn maar plotseling moest ik moeder en vader tegelijk zijn."

Pas in 1998 konden de zusters het weeshuis openen in een afzonderlijk gebouw. Dat werd geleid door zusters uit Hong Kong direct nadat de zusters in Hong Kong toestemming hadden gekregen weer contact te leggen met de Chinese zusters uit het hoofdland.

De 'Liming Familie' bestaat momenteel uit drie afdelingen. Het Biancun Verpleeg Centrum voorziet in accommodatie voor de allerkleinsten zonder familie. Het Gaoyi Centrum biedt bijzonder onderwijs, spraaklessen, gymnastiek, bezigheidstherapie en een speciale bezigheidstherapie voor kinderen met zowel lichamelijke als mentale stoornissen. In Ningjin Bezigheids Centrum wordt door de jonge bewoner aan kunstnijverheid gedaan en de resultaten daarvan worden in de omgeving verkocht.

"Het begon met een weeshuis, maar er kwamen meer en meer wezen, en onze vorige overste zei dat we het aantal wezen moesten beperken", zegt zr. Ma Suling, algemeen-overste van de Teresia-zusters. "Veel ouders willen hun kinderen niet in de steek laten maar ze worden door de omstandigheden gedwongen", zegt ze.

De zusters begonnen het therapiecentrum in 2006, met de bedoeling aan de ouders hulpmiddelen en steun te geven zodat zij hun kinderen thuis zouden kunnen houden. “Sommige ziekenhuizen willen deze kinderen wel voor therapie aannemen maar dat kost veel geld. De behandeling van deze kinderen kan soms jaren duren. Als een kind aan een hersenverlamming lijdt kost het drie tot vijf jaar om het te leren lopen met een beugel.

Er wordt heel veel subsidie gegeven aan de Liming centra. Een behandeling van 40 minuten kost 25 yuan (ong. $ 3.50) dat is minder dan 50 % van een ziekenhuis-behandeling. Gezinnen betalen op basis van hun inkomen maar Ma zegt dat maar ong. 1/3 van de gezinnen een behandeling kan betalen. Overblijvende kosten worden gedekt door particuliere giften ook van katholieken uit heel China.

Wij geven de ouders ook instructies en dikwijls gaan de ouders met hun kinderen mee naar de therapie. Dat is heel goed voor de kinderen, die een lange behandeling moeten ondergaan. Dat zegt zuster Zhang Cun Cun, onder-directeur van het therapiecentrum in Gaoyi.

Kinderen leren ook voor zichzelf te zorgen. Dat spaart kosten voor de families. Zij krijgen ook les in lichaamsverzorging. Zij leren hun eigen afwas te doen en hun schoenen aan te trekken.

De manier waarop de instellingen en de buitenwereld omgaat met gehandicapten is geheel verschillend. Men denkt gewoonlijk dat gehandicapten nergens toe in staat zijn.

Er wonen 130 kinderen en jonge volwassenen in de 'Liming Familie' centra en sedert de oprichting hebben die al aan meer dan 1800 mensen hulp geboden.

In aanvulling op alles diensten die de zusters van de H. Theresa de gehandicapten bewijzen willen zij ook bevolking informeren hoe met gehandicapten om te gaan. Zij beschikken over een uitzendbureau van waaruit jonge volwassen bewoners van hun centra aan geïnteresseerden en studenten van universiteiten kunnen komen vertellen over hun leven. “Hun verhalen spreken heel veel mensen aan“, zegt zuster Mi Lihong.

De Liming Centra organiseren ook talentenshows, talentvolle bewoners die piano kunnen spelen, zingen, gedichten kunnen schrijven op de computer met hun tenen of kunnen schilderen met penseel in hun mond, kunnen dat dan laten zien. Een bewoonster met de naam Tian Herbal studeert momenteel, met een complete studiebeurs, aan de Beijing Rijks Universiteit. Zij haar ledematen niet gebruiken en schildert prachtige aquarellen van enorme bloemen met een penseel tussen haar tanden geklemd.

“Door deze activiteiten willen wij iedereen laten zien hoe waardevol ook voor ons het leven is, dat wij het leven op deze manier belangrijk vinden“, zegt Mi.

“Wij weten niet hoe het verder zal gaan als we eenmaal de instelling verlaten hebben maar hopen dat wat zij ons geleerd hebben, ook al kent dat zijn beperkingen, ons verder zal helpen", dat zegt Tian Hua Hua, 23 jaar oud en inwoner van het Liming Centrum. Tian, wat “Gave van God“ betekent, is een bijnaam die de zusters aan al hun weeskinderen gegeven hebben. Tian Hua Hua is een spreker van het uitzendbureau en beroepsfotograaf. Zijn werk, dat beelden weergeeft van kenmerkend en spontaan gedrag van mensen met een handicap binnen het leven van alle dag in het Liming Centrum, werd tentoongesteld in Beijing en kreeg internationaal aandacht van de media.

De zusters doen hun uiterste best om de buitenwereld in kennis te brengen met hun werk in de Centra. Zij proberen gezinnen in de omgeving te interesseren voor hun werk en het te steunen met 300 yuan (ong. $ 40) per maand. “Soms komen mensen wel eens een kijkje nemen”, zegt zr. Mi. “We zouden graag één grote familie worden”.

Gezinnen, die een gehandicapt kind (financieel) geadopteerd hebben, beleven daar dikwijls veel plezier aan en houden jarenlang contact; nodigen hen uit voor vakantiedagen of voor trouwerijen. Ook leggen de zusters contact tussen behulpzame mensen en gezinnen met gehandicapte kinderen zodat die extra ondersteund worden en hun kinderen thuis kunnen blijven wonen.

De zusters van de H. Theresa staan bekend als een kloosterorde die gespecialiseerd is in de ontwikkeling van de persoon. Deel van hun taken bestaat ook aan advies geven aan andere kloosterorden over mogelijkheden voor de toekomst en het leiden van bijeenkomsten over doelgerichte onderwerpen. Zij zijn ook heel deskundig in het helpen bij de administratie van plaatselijke instellingen.

“We hebben georganiseerd dat meer dan 30 instellingen (betrokken bij gehandicaptenzorg) in heel China met elkaar samenwerken. De instellingen van de Chinese overheid hebben ons gevraagd te helpen bij het beter funcioneren en wij werken samen met een Taiwanese instelling om dat op hoger niveau te brengen”, zegt zr. Mi.

Sommige instellingen in dit netwerk worden door religieuzen geleid maar andere zijn particulier. Wij zijn ons ervan bewust dat het tot onze taak ook is om andere instellingen zó te begeleiden dat die op professioneel niveau bestuurd kunnen worden.

Oorspronkelijk werden de 'Liming centra' uitsluitend door kloosterzusters geleid maar, na verloop van tijd, hebben zij zich gerealiseerd dat, met het aantrekken van leken voor de administratie, er effectiever gewerkt zou kunnen worden. Mi zegt dat er in het begin wel eens onenigheid ontstond tussen de zusters en het leke personeel over de manier van leiding geven. Sommige leken zijn niet katholiek. We zoeken nog steeds naar de beste manier van besturen.

De 'Liming Familie' heeft de plaatselijke overheid min of meer gedwongen aandacht aan hen te geven, dat is een hele overwinning, want de overheid staat dikwijls vijandig of achterdochtig tegenover alles wat met godsdienst te maken heeft.

“Iedere keer vóór Nieuwjaar in de Lente wilden we de overheid vragen ons te steunen maar ze hebben nooit gereageerd. Zij gingen er vanuit dat wij nutteloze dingen deden en geld verspilden“, aldus zr. Mi.

“De overheid beperkt zich tot zaken die in overeenstemming zijn met hun politiek. Jaren geleden bestond er geen politieke reden om gebrekkig-zijn of godsdienst te steunen. Langzamerhand hebben wij druk uitgeoefend op politici om daar anders over te denken.

Ten slotte veranderde de politiek en daarmee de houding van de regering. Tegenwoordig heeft de overheid eigen therapie- en bezigheidscentra voor mensen met een handicap, ofschoon daar niet genoeg plaats is voor al de kinderen en volwassenen die deze diensten nodig hebben.

Volgens gegevens uit 2013 waren er 878 particuliere instellingen in China, zoals de Liming Familie, die 9.294 aan hun lot overgelaten kinderen verzorgden. Meer dan de helft van de weeshuizen – 583 – werden geleid door mensen met een godsdienst zoals Katholieke zusters maar ook Boeddistische monniken.

Vroeger, toen de Chinese overheid deze privé-weeshuizen niet wilde erkennen of steunen ontstonden er heel wat problemen. De grootste moeilijkheid was om achtergelaten kinderen geregistreerd te krijgen met het Chinese equivalent van een nummer voor sociale zekerheid omdat de niet-gouvernementele instellingen voor de overheid niet bestonden.

Sinds vorig jaar heeft de overheid toestemming gegeven om een klein deel van het budget van de 'Liming Familie' te betalen. Ofschoon de bijdrage het eerste jaar erg klein was, was het toch een grote vooruitgang in de erkenning van het werk van de zusters en hun dienst aan de gemeenschap.

Zhang, onderdirecteur van het therapiecentrum in Gaoyi, denkt dat de steun van de overheid meer nadruk wil leggen op meer bekendheid tussen de bevolking en de Liming Familie. ”Het uitzendbureau is nu heel populair en er komt van de kant van de bevolking meer aandacht voor ons werk en wij hebben tevens enig contact met de overheid“, is de mening van zr. Mi. “Wij blijven proberen de overheid zover te krijgen dat ze voor deze kinderen willen zorgen”.

Steun is problematisch en ligt heel gevoelig omdat het met godsdienst te maken heeft. Bovendien heeft de overheid nu zelf ook tehuizen voor kinderen met een handicap.

Bron: Global Sisters Report

Doneer