fbpx

"Eritrea hongert naar God"

woensdag, 14 december 2016
Persoonlijk verhaal
Pater Andrzej Halemba was recent voor het eerst in Eritrea. De projectverantwoordelijke bij Kerk in Nood voor het land vertelt over zijn indrukken.

Door Maria Lozano

U bent onlangs naar Eritrea geweest. Wat voor indruk maakte dit land?
Het was voor mij de eerste keer, na vele jaren proberen, dat ik eindelijk toestemming kreeg om Eritrea binnen te mogen. Bijna 50% van de bevolking is christelijk; de andere helft is islamitisch. De meerderheid van de Christenen behoren tot de Orthodoxe kerk. De Katholieke, Orthodoxe en Protestantse kerken worden net als de Islam erkend door de staat. Er zijn ongeveer 150,000 Katholieken daar. Eritrea is een land dat zeker is beïnvloed door het christendom. Het land is erdoor getekend; er zijn indrukwekkende en prachtige kerken met indrukwekkende torens. Ook de spiritualiteit van het volk is indrukwekkend. Het is te zien aan hun gezichten en aan de kleding die ze dragen. De vrouwen dragen witte kleding, een symbool voor hun spiritualiteit omdat het doet denken aan de hemel. Zelfs de kleding brengt een spirituele sfeer daar.

Hoe is het leven voor de christenen daar?
Ondanks alle moeilijkheden die ze hebben en die alom bekend zijn, kunnen we zeggen dat het christendom aan het overleven is in deze zware tijden. Het is wel belangrijk op te merken dat de Katholieke Kerk zelfvoorzienend blijft: ze probeert op haar eigen benen te blijven staan en maatschappelijk werk te verzetten. De Katholieke Kerk is het enige religieuze instituut in het land dat kinderopvang en scholing aanbied. Ook geeft het verschillende steun aan de emancipatie van de vrouw door vrouwen de middelen aan te reiken om zelfvoorzienend te zijn. Dit is bijzonder hard nodig omdat veel mannen van middelbare leeftijd in het leger dienen en vrouwen daarom de gehele zorg van hun vaak grote gezin op zich moeten nemen. Er zijn veel families die alleen door vrouwen worden ondersteund. De Katholieke Kerk erkent dit en probeert het probleem aan te pakken door cursussen te geven in hygiëne, koken, borduren, naaien, enzovoort.

Wat waren de meest ontroerende momenten van de reis?
Daar waren er velen van. Als ik er één moest kiezen, dan was het voor mij persoonlijk als priester de grote vastberadenheid van de jongen mensen – priesters en zusters – om te leren. Aangezien de snelheid van het internet daar niet hoog is, moeten ze tot laat in de nacht opblijven om hun huiswerk te kunnen maken, om bestanden te downloaden en om hun werk in orde te brengen voor de dag erna. Ik zag hoe ze ‘s nachts vele uren werken en studeren om hun licentiaat te behalen. Dat is geweldig. Het is goed om te zien dat er zoveel mensen interesse hebben om catechist te worden om het geloof door te geven aan anderen. Het is voor hen niet alleen een bron van inkomsten, het is een roeping die ze ervaren.

Het is niet mogelijk voor priesters om overal de Mis te vieren. Daarom nemen zusters vaak de zorg van de parochie op zich. Zij bereiden mensen voor op hun Eerste Communie en verzorgen de zieken. Ik herinner me een oude albino man die naar hun toekwam. Hij leek zo vertrouwd met de zusters en werd behandeld als een grootvader. Het was duidelijk dat hij ziek was en ook andere moeilijkheden had, maar hij voelde zich op zijn gemak bij hen. Dit laat zien dat ze erg dicht bij de mensen staan.

Het was ook ontroerend om te zien hoe de zusters het weeshuis beheerden, hoe ze werden behandeld door jongere en oudere meisjes; het was leuk om ze te zien dansen en leren.

Een andere herinnering is aan een oude vader die bijna blind was. Hij leidde een weeshuis en werd gebracht door een gehandicapte man, want het huis was voor zowel weeskinderen als voor gehandicapte mensen. Je voelt gewoon dat deze tehuizen niet slechts instituten zijn, maar meer een soort familie dat dit dicht bij hun harten staat.

Wat is het belangrijke punt voor het werk van Kerk in Nood nu?
Eritrea hongert naar God. Ik kan het volgende zeggen: hun vastberadenheid en spiritualiteit, hun honger naar bijbels, dat is echt bijzonder. Er is me verteld dat mensen alles omtrent het geloof willen lezen. Ze willen het graag hebben. Het is niet makkelijk eraan te komen, maar als het verkrijgbaar is, dan kopen ze het, ook als het duur is voor ze. Ook zijn er veel roepingen tot het priesterschap en het religieuze leven. Toen ik het kleinseminarie bezocht, vroeg ik aan de jongens ‘waarom wil je priester worden?’ De antwoorden waren verschillend, maar allemaal mooi: "Ik wil God dienen", "Ik wil het volk leiden" of "Ik houd van God en ik wil graag dat anderen ook van God houden". Natuurlijk worden ze niet allemaal priesters, soms omdat ze er alleen voor staan, of omdat ze de enige zoon van de familie zijn en hun ouders het tegenstaat. Sommigen gaan in militaire dienst en kunnen niet zomaar het leger uit… er zijn hindernissen, maar de antwoorden waren mooi.