fbpx

Egypte: "Dit is ons land. We zullen het nooit verlaten"

dinsdag, 06 juni 2017
Nieuws
Bisschop William Kyrillos van Assioet sprak met Kerk in Nood over de gevaren voor Christenen in Egypte en de hulp die Kerk in Nood biedt aan deze minderheid in een overwegend Islamitisch land.

Door Rodrigo Arantes

Kerk in Nood – Wat betekent het tegenwoordig om Christen te zijn in Egypte?
Bisschop Kyrillos – De betekenis om Christen te zijn in Egypte is te vinden in de vreugde om zout te zijn, zout dat de gever van het leven is, dat het leven smaak geeft. Het is de zuurdeeg die een handvol bloem gist – in de zin dat het de samenleving verandert en een verschil maakt. Het evangelie bedriegt ons niet wanneer Christus zegt: ‘Als zij me vervolgd hebben, zullen zij u ook vervolgen. Maar heb geen angst, want Ik zal bij u zijn, en niemand zal uw vreugde van u nemen. "Dit is een vreugde die we zelfs ervaren in tijden van vervolging en verdriet.

Met welke gevaren wordt een Christen geconfronteerd?
De uitdaging ligt in het feit dat slechts een Christen zijn al een hindernis is. Dit komt omdat een extremistische groep van mening is dat verlossing alleen mogelijk is door één religie, door de Islam. Deze minderheid heeft een negatieve invloed op het leven van Christenen, omdat het als doel heeft hen te vernietigen. We zijn echter vol vertrouwen in de woorden van Jezus: "Maar zelfs de haren van je hoofd zijn allemaal geteld."

Hoe voelen de Egyptische Christenen zich als het doel van vervolging in hetzelfde land dat Jezus en zijn ouders toevlucht heeft aangeboden toen zij van Herodes gevlucht waren?
Egypte is altijd een gastvrij land geweest. Echter, toen de extremisten – de Moslim Broederschap – de macht namen, zeiden ze openlijk: "Wij willen de Christenen verbannen. Ze hebben allemaal paspoorten, we sturen ze naar de Verenigde Staten en naar Canada. Wij willen Egypte veranderen in een kalifaat, in een moslimrepubliek.’ Wij Christenen antwoordden toen:’ Dit is ons land. We zullen het nooit verlaten. Je zal niet zonder ons in Egypte leven en we zullen niet zonder jullie in Egypte leven. Na de synode van de oostelijke kerken zei paus Benedictus XVI dat een Midden-Oosten zonder zijn christelijke minderheden het Midden-Oosten niet meer zou zijn. De Christenen hadden hun beschaving al voor de Arabische verovering gevestigd. Daarna zijn ze aangepast om samen met de Moslims te leven. Ze konden allemaal naast elkaar leven tot aan het einde.

Welke verwachtingen hebben de christenen in Egypte nu na de recente reis van Paus Franciscus?
Ongetwijfeld versterkt de reis van de Heilige Vader naar Egypte de positie van de christenen. Het laat zien dat de kleine kudde katholieken – met minder dan 92.000 gelovigen – niet helemaal geïsoleerd is. Katholieken van over de hele wereld staan ons bij. Vanuit oecumenisch oogpunt vertegenwoordigt deze reis de zaden voor een betere oogst voor Christenen in het algemeen, maar vooral voor de relaties tussen de katholieke en de orthodoxe kerken, nadat de paus Zijne Heiligheid paus Tawadros II heeft ontmoet en zij documenten ondertekenden waarmee ze instemden nader tot elkaar te komen. Ze vonden dat "er meer is dat ons verenigt dan dat ons scheidt."

De reis laat ook de bereidheid zien van de huidige patriarch van de Koptische Orthodoxe kerk om betere banden te krijgen met de Katholieke Kerk – meer dan zijn overleden voorganger. Dit zal de banden tussen de Oosters-Katholieke, Rooms-Katholieke en Orthodoxe Kerken versterken. Wat de Moslims betreft, brokkelde er een muur af die was opgetrokken nadat een verklaring van paus Benedictus XVI verkeerd begrepen werd.

Een ander resultaat van het bezoek was dat de moslims nu meer openstaan voor een dialoog met Christenen, vooral na de omhelzing "tussen broers", de Heilige Vader en de Groot-Imam van de Al Azhar Moskee en de sheikh van de Al-Azhar Universiteit. De foto van dit gebaar, dat nu over de hele wereld wordt verspreid, doet denken aan de omhelsing van Sint Franciscus van Assisi met de sultan van Egypte, 800 jaar geleden. De Paus bevestigde ook zijn respect voor Moslims. Hij zei dat geweld en terreur in de naam van God of Allah of in de naam van religie een afwijking en heiligschennis is. Dat zijn geen religieuze daden. De Paus heeft de inspanningen van de huidige Egyptische president geprezen, die in korte tijd het imago van het land heeft veranderd – hij transformeert het in een modern land, hij zorgt voor het land en zijn burgers.

Wat heeft de pauselijke stichting Kerk in Nood in Egypte bereikt?
Kerk in Nood heeft veel steun verleend in Egypte. Toen ik de uitvoerende president van Kerk in Nood in Duitsland ontmoette, liet hij mij een lijst zien van de hulp die de stichting de afgelopen tien jaar aan mijn bisdom heeft verleend. Het was een grote som geld. Dankzij deze hulp zijn er kerken gebouwd, hebben toekomstige priesters hun opleiding kunnen afronden, zijn er kloosters gebouwd voor de zusters, zijn er voertuigen gekocht, enz. Dit alles maakt deel uit van de pastorale zorg. Ik was ook erg verrast hoeveel bisdommen en parochies uit de hele wereld hebben bijgedragen aan ons onderhoud, want we hebben geen andere financieringsbronnen. De priesters leven van de jaarlijkse giften aan de Kerk, maar dit zijn kleine bedragen.

Belangrijker dan de financiële steun is het feit dat Kerk in Nood een stem geeft aan de Christenen die geen stem hebben in hun eigen landen, zodat ze zich over de hele wereld gehoord kunnen worden. Dit wordt zeer gewaardeerd. Het is heel belangrijk voor iedereen die zich uitgesloten en gediscrimineerd voelt. Ik ben dankbaar voor Kerk in Nood dat het als een goed georganiseerde hulporganisatie overal ter wereld een stem geeft aan Christenen. Bovendien roept Kerk in Nood wereldwijd op tot gebed voor een volk, voor een land. Dit is belangrijk, want gezamenlijk gebed kan bergen verplaatsen. Ik heb zelf verschillende vestigingen Kerk in Nood over de hele wereld bezocht. Het was bijzonder dat dezelfde geest overal aanwezig was. Zowel de fulltime medewerkers als de vrijwilligers delen dezelfde diepe spiritualiteit. Dat is fantastisch!

Achter de hulp die naar Egypte wordt verzonden, zijn duizenden weldoeners die vaak alleen kleine bedragen kunnen doneren, maar nog steeds bijdragen deze inspanningen. Wat zou je tegen hen willen zeggen?
Jullie zijn heiligen van de moderne tijd. Jullie zijn net als de weduwe, die alleen maar twee kleine munten kon geven aan degenen die behoeftig waren. We kunnen van deze mensen leren waarover Pinksteren gaat.

Hoe lukt het u zo rustig te zijn, ondanks dat u zo veel zorgen heeft?
Paus Johannes XXIII, die tijdens zijn ambt veel problemen heeft moeten oplossen, droeg zijn zorgen altijd naar het tabernakel. Daar legde hij ze neer en zei tot God: "Deze problemen zijn niet van mij. Ze zijn van U. Lost U ze op!" Op zijn bureau heeft Paus Franciscus een beeld van een slapende Sint Jozef. Elke keer dat er een probleem op zijn pad komt schrijft hij een briefje: "Je slaapt, maar droom van mijn probleem en biedt mij een oplossing."