fbpx

Een dak voor de kapel en meubels voor een dorpskapel (Tanzania)

Project
Pater Winfried Huber staat voor een zware opgave: hij is sinds drie jaar pastoor van de pas gestichte parochie Kayenze in het Noorden van Tanzania. Toen hij in de pastorie aankwam, was er nog bijna niets. De Duitse pater van de orde van Afrikaanse miss

Pater Winfried Huber staat voor een zware opgave: hij is sinds drie jaar pastoor van de pas gestichte parochie Kayenze in het Noorden van Tanzania. Toen hij in de pastorie aankwam, was er nog bijna niets. De Duitse pater van de orde van Afrikaanse missionarissen (ook bekend als "Witte paters") stroopte dus zijn mouwen op en ging aan de slag. "Ik kan dan wel niet over grote heldendaden vertellen, maar het zijn de kleine stapjes vooruit die mij moed geven", schrijft hij ons. In zijn parochiekerk was er destijds niet eens een kruisbeeld, en bijna alles moest opnieuw worden ingericht. Er is trouwens nog steeds geen stromend water, het water moet met emmers het huis ingedragen worden. Toch heeft de pater samen met de parochianen al een put geslagen. Elektrische stroom is ook maar in geringe mate beschikbaar. Meestal is er niet voldoende om iets op de computer te schrijven, want het zwakke zonne-energieysteem produceert nog maar weinig, en de batterijen zijn snel leeg. Maar ook het kerkelijk leven moet worden opgebouwd. De gelovigen hebben lange tijd nauwelijks geestelijke verzorging gehad. Vroeger behoorden ze tot een enorme parochie die nu is opgedeeld.

Het is dus niet verbazingwekkend dat ze nauwelijks iets over het geloof weten. Daarvoor zijn catecheten nodig, want de dorpen die tot de parochie behoren, liggen wijd van elkaar verspreid. De pastoor kan niet overal tegelijkertijd zijn en dus moeten leken woorddiensten en gebedsdiensten houden, catechismusles geven en het geloof doorgeven. Pater Winfried concentreert zich daarbij op de jeugd. Er zijn al tekenen van hoop: hij heeft ondertussen een aantal jonge mensen kunnen motiveren om hem te komen helpen. Zij moeten daarvoor echter worden opgeleid, en daar is een ruimte voor nodig, – zoals ook voor de cursussen ter voorbereiding op het doopsel en de Eerste H. Communie en voor allerlei bijeenkomsten. Daarom is men nu met de bouw van een parochiezaal begonnen. De ruwbouw staat er al. De onvermoeibare pater, die het afgelopen jaar lang ziek was maar zich er niet onder laat krijgen, schrijft ons: " Ondertussen hebben we de ruimten in gebruik genomen voor bijeenkomsten, onderricht of zoals nu als slaapruimte. Deze ruimten zijn daarom echt voelbaar een steun. Maar er is nog genoeg te doen". Wat vooral nog ontbreekt zijn stoelen en tafels.

In de meeste dorpen was er tot nu toe geen kapel waar de gelovigen zich konden verzamelen voor het gebed. Ondertussen zijn mensen in een paar dorpen begonnen een kapel te bouwen. Het is niet zo moeilijk om een paar muren op te richten, maar het dak, dat is een ander verhaal. Pater Winfried schrijft ons: "In Isanzu kijken ze smachtend uit naar het dak. De oude bedekking van de noodkerk, van plastic zeilen en gras, hangt in flarden naar beneden."

Hij vraagt daarom steun aan Kerk in Nood voor het dak van de kapel, maar ook voor de meubilering van het bescheiden parochiecentrum.

Wij hebben hem 2.700 euro beloofd.

Tegen al diegenen die hem in het verleden al hebben geholpen, zegt Pater Winfried: "Iedereen heeft krachtig meegeholpen, zodat ik hier kan getuigen, in de eerste plaats van Gods liefde, maar niet minder en in zekere zin concreter, van de liefde van mensen, die, zonder elkaar te kennen, over de grenzen heen elkaar helpen om te bouwen aan een wereld in vrede. Ik wens u allen een hartelijk "Moge God het u vergelden".

Projectcode: 154-01-19

Elke gift die wij ontvangen zal aan de beschreven of gelijksoortige projecten besteed worden om de pastorale activiteiten van Kerk in Nood mogelijk te maken.