fbpx

Dagboek van een pater in oorlogsgebied

dinsdag, 10 november 2015
Persoonlijk verhaal
Het geweld in de hoofdstad van de Centraal Afrikaanse Republiek, Bangui, neemt helaas toe. En daarmee de angst. Het dagboek van pater Federico Trinchero, prior van het Karmel-klooster, geeft een inkijk in het dagelijks leven.

29 oktober 2015
Vanmorgen is de situatie in Bangui weer verder verslechterd. Pater Matteo was met André op weg naar de bank en ik stond op het punt om met de leerlingen naar de Sint Marcusschool te gaan, toen we plotseling werden geconfronteerd met een menigte mensen die naar de Karmel rende. Pater Matteo heeft bij het missiecentrum Pater Pio rechtsomkeer gemaakt. Ik heb geprobeerd bij de Kapucijnen te komen. Maar ook daar waren mensen op de vlucht. Ik heb gebeld met pater Edouard. Vandaag geen school. Ik heb nog nooit zoveel mensen op de vlucht gezien, vooral kinderen die uit school kwamen en ouders die hen waren gaan ophalen. Er wordt gevochten in de omgeving van Fatima. Zelfs Cédric en de familie van broeder Régis hebben hun huizen moeten verlaten. Verder maken we het goed hier op de Karmel. We gaan kijken of de mensen naar hun huizen kunnen terugkeren of de nacht hier moeten doorbrengen. Maar velen hebben hun spullen al hierheen gebracht.

30 oktober 2015
Het is in Bangui rustiger dan gisteren. We zijn naar school en naar de bank kunnen gaan. Af en toe horen we geweerschoten. Helikopters vliegen over onze wijk. Vanaf 5 uur vanmorgen, zijn veel mensen naar hun eigen wijk teruggegaan, maar alleen maar om hun spullen op te halen, waarna ze weer naar de Karmel terug zijn gekomen. In de middag zijn een paar huizen in brand gestoken; ik denk dat dat in de Makambo buurt was. Wij hebben rookpluimen zien opstijgen. De vicaris van Fatima heeft met de MINUSCA [vredesmacht] een verkenningstocht gemaakt, waarbij zij helaas een neergeschoten oude man hebben gevonden.

We weten dat de bisschop een bezoek heeft gebracht aan de Fatimaparochie, waar vier paters en nog enkele anderen zijn achtergebleven. Ook de zusters zijn gebleven. Cédric overnacht nog bij ons en dat geeft ons een gevoel van veiligheid in geval van nood. Het aantal mensen dat naar de stad Bimbo of naar de Karmel trekt, is groot. De toestand lijkt meer op een verhuizing dan op een vlucht: de mensen dragen allerhande zaken met zich mee: matrassen, koelkasten… Met degenen die al hier waren, denk ik dat we nu 3500 à 4000 vluchtelingen tellen. Onze veiligheidsdienst doet in ieder geval uitstekend werk. Ons rooster volgt zijn gebruikelijk ritme. Alleen het avondgebed vindt plaats in de huiskapel, want in de kerk is het te lawaaierig (geen onaangenaam geluid, alleen maar babygehuil). Het aantal mensen dat in de garage slaapt, is iets toegenomen, maar niet veel. We hebben niet met bijzonder moeilijke situaties te kampen en vandaag hebben we met onze leerlingen gelezen in Johannes van het Kruis…

31 oktober 2015
We hebben een drukke dag achter de rug, een beetje als 5 december 2013. Er is het grootste deel van de dag geschoten in de buurten die vlak bij de Karmel liggen: Quina en Cattin, het hevigst tussen 13 en 15 uur. Veel mensen zochten hun toevlucht in de Karmel; veel uit Guitangola. Sommigen huilden van angst. We hoorden veel geweerschoten en de helikopter van de Fransen vloog bijna pal boven ons. Ik moet toegeven dat ik even ook wat benauwd ben geweest. Toen, op suggestie van pater Aurélio, die ik dankbaar ben voor zijn steun, heb ik een Franse generaal gebeld, die – wat een toeval – tot de derde orde van de Karmelieten behoort en die het coördinatiecentrum van de Sangaris [de Franse vredesmacht] onmiddellijk van onze situatie op de hoogte heeft gesteld. In geval van nood kunnen we nu gebruik maken van een speciaal telefoonnummer om hulp te vragen. We bieden nu onderdak aan 5000 vluchtelingen. Er doen zich geen bijzonder moeilijke situaties voor, behalve de vermissing of ziekte van enkele kinderen. Een zwaar bewapende anti-balaka [christelijke militie] is over ons terrein getrokken. Ik heb hem woedend aangekeken. Hij zei me dat hij bezig was op te breken en dat hij niet hier wilde blijven. Dat ontbrak er nog maar aan. Op het ogenblik is de toestand rustiger; het gaat goed met ons. Misschien hebben we morgen meer geluk.

1 november 2015
Het was een dag als gisteren, misschien erger. Na de mis, hoorden we weer geweerschoten, die steeds dichterbij kwamen. Urenlang, tot aan de avond, is de Franse helikopter boven ons blijven cirkelen. Gisteren hoorden we dat de moslims hun positie in de Fatimaparochie minstens twee honderd meter naar voren hebben geschoven, in de richting van Ketengere. Dat is nog nooit gebeurd. Veel mensen zijn naar ons toegekomen. Onmogelijk te zeggen hoeveel, maar het zijn er echt heel veel. Ze komen van Plateau, Nguitangola, Fatima, Quina, Boing… Twee zuster van Sint-Paul van Chartres, die probeerden naar huis terug te keren, hebben hier moeten blijven en zullen hier de nacht doorbrengen. Hun medezusters van Fatima zijn door de MINUSCA [vredesmacht] geëvacueerd en verblijven nu bij de Comboni paters. Veel huizen in de buurt zijn afgebrand, het is erg gevaarlijk.

Een vrouw uit de wijk Avicom is bevallen van een meisje, daarna hebben moeder en kind hun toevlucht hier gezocht. Aristide heeft hen onmiddellijk de nodige zorg verleend. Een andere vrouw is bevallen tijdens onze aanbidding van het Allerheiligste. Ze heeft niet de tijd gehad om bij de poort te komen en is bevallen op de grond, in een tent. Artistide is naar haar toe gehold om samen met broeder Jeannot-Marie hulp te verlenen. Jeannot-Marie heeft niet eens de tijd gehad zijn habijt uit te trekken; hij heeft zich uitstekend gekweten van zijn rol als assistent-vroedvrouw.

Het heeft een beetje geregend, maar dat heeft gelukkig niet lang geduurd. We doen de poort van de binnenplaats elke avond om 17 uur open en de mensen gaan om 5 uur naar buiten. Anderen slapen in tenten of in de grot van de Maagd Maria. Als het regent moeten we de kerk open maken, waar we ruimte hebben gemaakt door alle banken naar één kant te schuiven. Via de vicaris, de nuntius en de Fransen heb ik de bisschop op de hoogte gesteld van onze situatie.

2 november 2015
De nacht is bijzonder onrustig geweest. We gingen net naar bed toen de mensen die in de garage slapen, zijn gaan gillen. We zijn uit ons bed gesprongen, denkend dat er een aanval van Moslims plaats vond. Het bleek om tovenarij of een nachtmerrie te gaan waarbij iemand van de ontstane verwarring gebruik had gemaakt om te proberen geld te stelen… We zijn meer dan een uur in de weer geweest om de gemoederen tot bedaren te brengen. Om half drie ‘s nachts is het gaan regenen en hebben we de deuren van de kerk opengemaakt om iedereen binnen te laten die buiten op de veranda’s sliep: veel kinderen, vrouwen en jonge jongens.

Om half zeven hebben we niettemin ‘rustig’ onze mis voor Allerzielen kunnen vieren. Helaas blijven de mensen ook ’s nacht aankomen. Het is voor het eerst dat dat gebeurt. Het missiecentrum Pater Pio, dat vlakbij de Karmel ligt en ook een ziekenhuis heeft, heeft gewonden opgenomen van wie sommigen al gestorven waren. Dit centrum is, net als het seminarie Sint Marcus, overvol. Gisteren zijn enkele doden over ons terrein gevoerd. We weten nog niet of we naar school kunnen gaan.

4 november 2015
Helaas is er gisteren en vandaag, na een rustige dag, weer geschoten. Er schijnen gevechten te zijn uitgebroken tussen de blauwhelmen [vredesmacht] en de anti-balaka [milities]. Meer weet ik niet. De mensen zijn nog steeds bij ons en moeders en kinderen slapen ‘s nachts op de binnenplaats en in de kerk. Op het ogenblik regent het. De zusters van Saint-Paul van Chartres zijn naar huis teruggekeerd, terwijl Cédric nog hier is. Het is hem sinds donderdag niet gelukt bij zijn huis te komen.

Gemiddeld hebben we één bevalling per dag en we doen ons best om de moeders naar het ziekenhuis te brengen. Gisteren heb ik een vrouw voor een keizersnede naar het streekziekenhuis moeten brengen; de nog jonge moeder en het kind verkeerden in levensgevaar. We hebben bijna 70 000 CFA francs [€ 106] moeten betalen. Wat een onrecht jegens deze arme mensen! Vandaag, tijdens de vespers, heeft Matteo een andere jonge moeder naar het ziekenhuis gebracht. Helaas is haar kind, dat we naar de eerste hulp hadden gebracht wegens een zware malaria-aanval, overleden. Hij was pas vijf jaar.

Gistermorgen is er een vergadering met de bisschop geweest om de situatie te bespreken. Helaas hebben we er niet bij kunnen zijn. Er is een commissie in het leven geroepen om een document op te stellen dat protest zal aantekenen tegen het slappe optreden van de autoriteiten en de strijdkrachten. Vandaag hebben we bezoek gehad van een journalist van de Franse katholieke zender (KTO) die door de aartsbisschop naar ons toe was gestuurd. Hij is bijna de hele dag bij ons geweest en heeft een rapportage over ons centrum gemaakt. Zelfs France 24 heeft een uitzending aan de Karmel gewijd.