fbpx

Bisschop Irak: Het geloof in tijden van vervolging

dinsdag, 14 juli 2015
Nieuws
Hoe kunnen we het geloof beleven in moeilijke tijden? Wat kunnen we doen voor hen die om hun geloof worden vervolgd?Deze vragen stellen, betekent vooral zich afvragen wat de betekenis van...

Tijdens een bedevaart van medewerkers van Kerk in Nood naar Rome begin oktober j.l. heeft de aartsbisschop van Mosul, mgr. Amel Shamon Nona, de bedevaartgangers toegesproken. Door deze indrukwekkende lezing getuigde hij van zijn geloof tijdens vervolgingen en vertelde hij hoe hij de vervolgde Christenen nabij wilt zijn.

Hoe kunnen we het geloof beleven in moeilijke tijden? Wat kunnen we doen voor hen die om hun geloof worden vervolgd?
Deze vragen stellen, betekent vooral zich afvragen wat de betekenis van ons geloof is. Om over geloofsvervolging te kunnen spreken, moeten wij weten wat ons geloof inhoudt.
Toen ik in 2010 tot bisschop van Mosul werd benoemd, wist ik dat ik een stad zou aantreffen waar de veiligheidssituatie uitermate slecht was: veel gelovigen waren gedood en nog veel meer hadden het bisdom moeten verlaten. Onder de slachtoffers waren ook een priester en de bisschop van de stad, mijn voorganger. Beiden waren op barbaarse wijze vermoord.
Ik ben op 16 januari 2010 in mijn bisdom aangekomen. Als represaille is de dag daarna een reeks moorden op Christenen begonnen. Het eerste slachtoffer was de vader van een jonge man die met mij in de kerk aan het bidden was. Het moorden heeft meer dan tien dagen geduurd. Elke dag werden een of twee mensen gedood. De gelovigen vluchtten de stad uit naar een veilige plek in de steden en dorpen in de omgeving of in kloosters. Ik ben naar ze toegegaan, zonder hen te kennen. Het was mijn eerste pastorale bezoek, mijn eerste ontmoeting als bisschop met de gelovigen van mijn bisdom, die uit mijn bisdom waren gevlucht. Sindsdien is bijna de helft van de gelovigen teruggekeerd.
Wat kun je doen voor deze mensen? Wat kun je doen voor hen die in de stad en het diocees het moeilijke leven van vervolging ondergaan?
Die vragen achtervolgden me, dwongen me na te denken hoe ik mijn taak precies zou moeten vervullen. Ik vond het antwoord in het motto van mijn episcopaat: hoop. Ik ben tot deze overtuiging gekomen: we moeten van hoop vervuld blijven. Blijven als teken van liefdevolle hoop op de plaats van vervolging. Daarom ben ik bij de vele vervolgde gelovigen in de stad gebleven, in de stellige overtuiging hoop te geven.
Is dat genoeg? Hoop met de gelovigen blijven delen is van fundamenteel belang, maar het is niet genoeg, er is meer nodig: Paulus zegt ons dat hoop is verbonden met liefde en liefde met geloof. Bij vervolgde mensen blijven is hun hoop bieden gebaseerd op liefde en … ook op geloof? Wat kunnen we doen voor het geloof? Ik ben mij gaan afvragen hoe onze gelovigen het geloof beleven in de benarde omstandigheden van iedere dag. Ik heb me gerealiseerd dat, vooral in lijden en vervolging, kennis van ons eigen geloof, van wat de oorzaak van vervolging is, van fundamenteel belang is. Verdieping van de zin Christen te zijn, helpt zin te geven aan dit leven onder vervolging, en biedt de nodige kracht om dit te verdragen. Weten dat we ieder ogenblik gedood kunnen worden, thuis, op straat, op het werk en desondanks een levend en actief geloof bewaren, dat is de echte uitdaging.
Wanneer we oog in oog met de dood staan, bedreigd door iemand die zijn wapen op ons gericht heeft, moeten we weten hoe goed te leven. De grootste uitdaging tegenover de dood om het geloof is dit geloof te blijven kennen, om altijd in het geloof te blijven leven, ook in het korte ogenblik dat ons van de dood scheidt. Hoe kunnen we deze uitdaging begrijpen en beleven? Door het geloof. Daarom ben ik samen met de gelovigen in het bisdom gaan werken aan verdieping van de zin van het geloof in het dagelijks leven. Ik heb dat gedaan in uiteenlopende bijeenkomsten met de mensen, in goed voorbereide preken, voordrachten voor actieve groepen in het bisdom en bezoeken aan kleine gemeenschappen in het oude en meest kwetsbare deel van de stad. Verder, ben ik onlangs gezinnen gaan bezoeken. Dat alles om duidelijk te maken dat het Christelijk geloof geen abstracte theorie is, ver van het gewone leven van iedere dag, maar een mogelijkheid om de zin van het leven te ontdekken, door te streven naar het volmaakte beeld van dit leven zoals belichaamd door Jezus Christus.
Daarom zal de mens wanneer hij deze mogelijkheid ontdekt, bereid zijn alles te verdragen en alles te doen om deze ontdekking te bewaren, zelfs als hij er zijn leven voor moet geven.

Mensen zoals u, die ongestoord en ver van iedere vervolging leven, vragen me wel eens wat zij voor ons kunnen doen, hoe zij kunnen helpen en ons in onze nood bijstaan. Wie iets voor ons wil doen, moet zich allereerst inzetten zijn geloof meer diepgang te geven, zowel in de beleving van het geloof als het leven van iedere dag. De grootste steun voor ons is te weten dat onze nood anderen aanzet hun eigen geloof met verdubbelde kracht, met vreugde en vertrouwen te beleven. Kracht in het dagelijks leven, vreugde in en met alles wat we op ons levenspad tegenkomen, vertrouwen dat het Christelijk geloof antwoord biedt op alle belangrijke vragen van het leven en op al die kleine beslommeringen waarmee we dagelijks worden geconfronteerd.

Weten dat er in de wereld mensen zijn die om hun geloof worden vervolgd, zou voor u die in de ‘vrije’ wereld leeft een aansporing moeten zijn sterkere Christenen te zijn, en voor uw geloof uit te komen tegenover de uitwassen van uw maatschappij, en te erkennen dat u in uw wereld ook vervolging lijdt om uw geloof. Wie een antwoord wil geven op de nijpende omstandigheden van de vervolgden wil hen materieel en geestelijk steunen. Materiële steun geeft u, Kerk in Nood, met uw werk en hulp aan de Kerken die hier behoefte aan hebben. Maar u helpt ons ook door onze nood onder de aandacht van de wereld te brengen. U bent onze stem in de wereld. Geestelijk kunt u ons helpen door u zo op te stellen dat ons leven een aansporing wordt voor de bevordering van de eenheid onder de Christenen. Het beste antwoord van u op de situatie waarin wij verkeren, is uw herontdekking van de eenheid, individueel en gezamenlijk en tegelijkertijd te beseffen dat u verbonden bent met uw samenleving waar zoveel behoefte bestaat aan de getuigenis van Christenen die, met kracht en vreugde, de harten van hun medemensen voor hun geloof weten te winnen.

Wij zijn slachtoffers en wij lijden onder fundamentalisten die in grote getale uit verre landen de ongelovigen (ons, Christenen) komen bestrijden, onder het voorwendsel dat hun broeders in veel landen worden vervolgd. Hun antwoord is de Ander te doden. Ons antwoord op vervolging moet zijn te groeien in liefde, eenheid en kracht om aan de wereld het ware beeld te laten zien van het leven dat Jezus Christus ons voorhoudt. De vervolgde gelovigen worden door het Christendom verdedigd met behulp van de Openbaring, de verwezenlijking en de kracht van de liefde die de basis van ons geloof is, bestemd voor iedereen, met inbegrip van de vervolgers.

Er is een grote verleiding waar vervolgde Christenen voor kunnen bezwijken en die ik in mijn bisdom steeds weer onder de aandacht breng: onder invloed van de vervolging kunnen wij geleidelijk aan zelf vervolgers worden, door gewelddadig te worden in onze denkwereld, tegenover onze naaste, in onze levenswijze… Die verleiding is heel groot: de gevoelens die wij ontwikkelen in een klimaat van vervolging kunnen een voedingsbodem worden voor verandering van onze levenswijze: los van de Christelijke inspiratie gebaseerd op liefde, naar de instelling van degenen die alleen maar roepen en spreken over recht, maar nooit over liefde.

We moeten oppassen ons geloof niet in zwakte te beleven, onder invloed van de crisis bij andere Christenen. De crisis onder Christenen moet een extra impuls zijn om het waarachtige geloof te beleven.Wanneer Christenen worden vervolgd, moeten we ons nog meer bewust zijn van onze verantwoordelijkheid voor het geloof, om met geluk te getuigen van liefde, trouw en gerechtigheid. Als mijn buurman worstelt met zijn Christelijk geloof, moet ik hem nog meer liefhebben, moet ik nog positiever zijn in mijn visie op het leven in al zijn aspecten om hem mijn geloof over te dragen. U in uw wereld kunt leven op een wijze waarvan de vervolgde Christen is verstoken:
omdat hij geen vrijheid heeft, moet u de vrijheid aan haar werkelijke betekenis gestalte geven;
omdat hij zijn geloof niet in het openbaar mag belijden, moet u ons credo in uw wereld uitdragen.
omdat vrouwen in onze landen niet eens mogen bepalen wanneer zij hun huis wensen te verlaten, moeten de vrouwen in uw wereld getuigen van de waarachtige Christelijke vrijheid.

Wij zijn gelukkig omdat wij kunnen nadenken over onze keuze Christen te zijn. Wij zijn gelukkig omdat we de gelegenheid hebben onze vrijheid concreet vorm te geven door degene die ons met wrok en haat bejegent met liefde tegemoet te treden. Vervolging mag ons niet bedroefd of wanhopig maken omdat wij geloven dat het menselijk leven waard is op volmaakte wijze te worden geleefd, zoals het leven van Jezus, ook al hebben we niet meer dan een ogenblik in onze handen. Paulus zegt: „Waar de zonde heeft gewoekerd, werd de genade mateloos (Rm 05, 20); en ook wij zeggen dat waar crisis en vervolging is, ook genade is voor een standvastig geloof en weg naar onze verlossing.

Amel Shamon NONA
Aartsbisschop van de Chaldeeërs te Mosul
Rome, 3 oktober 2013